คุณลักษณะ 10 ประการของหุ้นที่มีราคาต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริง

คุณลักษณะ 10 ประการของหุ้นที่มีราคาต่ำกว่ามูลค่าที่แท้จริง

ที่มาhttp://nidaitmcontest2.org/article/ar-NIDAITM-CONTEST2-SET6.html

1. มีอัตราส่วนผลกำไรต่อราคา(ตรงข้ามกับP/E) เป็น2เท่า ของผลตอบแทนของหุ้นกู้ระดับAAA ถ้าหุ้นกู้ระดับAAAให้ผลตอบแทน6% อัตราส่วนผลกำไรต่อราคาก็ควรจะเป็น 12%

2. มีค่าP/E ไม่สูงกว่า40%ของค่าP/E เฉลี่ยสูงสุดของหุ้นในช่วง5ปีที่ผ่านมา

3. ให้ผลตอบแทนเงินปันผลเป็นสองในสามของดอกเบี้ยหุ้นกู้ระดับAAA หุ้นที่ไม่จ่ายปันผลหรือไม่มีผลกำไรจะถูกตัดออกโดยอัตโนมัติ

4. มีราคาหุ้นเพียงสองในสามของมูลค่าทางบัญชีของสินทรัพย์ที่มีตัวตนต่อหุ้น p/bv ต่ำกว่า0.6

5. มีราคาหุ้นเพียงสองในสามของมูลค่าสินทรัพย์หมุนเวียนสุทธิ หรือมูลค่าขายทอดตลาดสุทธิ

6. มีหนี้สินทั้งหมด ในจำนวนที่ต่ำกว่ามูลค่าทางบัญชีของสินทรัพย์ที่มีตัวตน

7. มีอัตราส่วนทุนหมุนเวียน อย่างน้อยเท่ากับสอง สิ่งนี้จะเป็นตัววัดสภาพคล่องหรือความสามารถที่จะชำระหนี้สินจากรายได้ของบริษัท

8. มีหนี้สินรวมไม่สูงไปกว่ามูลค่าขายทอดตลาดสุทธิ

9. มีผลกำไรเพิ่มขึ้น 2 เท่าในช่วง 10 ปีที่ผ่านมา

10. มีผลกำไรลดลงไม่เกิน5% และไม่เกิน2ครั้งในรอบ 10 ปี ที่ผ่านมา



- นักลงทุนที่ต้องการรายได้ควรให้ความสนใจเป็นพิเศษกับข้อ1-7 โดยเฉพาะข้อ3

- นักลงทุนที่ต้องการความสมดุลระหว่างความปลอดภัยและการเติบโต อาจจะไม่ต้องสนใจข้อ3เลย แต่ต้องไปเน้นที่ข้อ1-5 ข้อ9และ10

- นักลงทุนที่ต้องการได้การเติบโตของราคาหุ้นสูงๆสามารถมองข้ามข้อ3 ไปได้เลย และให้น้ำหนักเล็กน้อยกับข้อ4,5และ6 แต่ต้องเน้นหนักในข้อ9และ10

หุ้นถูกและหุ้นแพง ในมุมมองของนักลงทุนที่มีแนวความคิดในการเลือกซื้อหุ้นที่ต่างกัน

หุ้นถูกและหุ้นแพง ในมุมมองของนักลงทุนที่มีแนวความคิดในการเลือกซื้อหุ้นที่ต่างกัน

ที่มาhttp://www.bloggang.com/mainblog.php?id=shareidea

บาง คนเชื่อว่า หุ้นแพงวันนี้จะเป็นหุ้นถูกในวันข้างหน้า เพราะเชื่อว่า หุ้นเหมือนเครื่องจักรปั่นเงิน หากเราซื้อเครื่องจักรปั่นเงินที่ดีในราคาที่ไม่แพงเกินควรหรือราคายุติธรรม เครื่องจักรนี้จะทำงานปั่นเงินให้กับเราเป็นเวลานานและคุ้มค่ากับเงินที่ เสียไป

บางคนเชื่อว่าซื้อหุ้นถูก ๆ ไว้ก่อน เพราะเชื่อว่า หุ้นที่ถืออยู่หากถือ Asset จำนวนมากไว้ และเราสามารถซื้อได้ราคาถูกกว่าราคาประเมินของสินทรัพย์ที่ถือครองเป็นต้น ยิ่งถูก ๆ มาก ๆ ยิ่งน่าสนใจ แต่ลืมไปว่า เราไม่ใช่โรงรับจำนำ ที่รับสินทรัพย์ราคาถูก ๆ มา และเมื่อไม่มีใครมาเอาของที่จำนำไว้คืน เราก็ค่อยปล่อยขายในท้องตลาดต่อไป เพราะความเป็นจริง ถ้าหุ้นถูก ๆ เหล่านี้ไม่มี story ปลดล้อคมูลค่า ผู้ถือหุ้นใหญ่ไม่ปล่อยสินทรัพย์นั้นออกมา หุ้นก็คงเป็นหุ้นที่ราคาถูก ๆ ต่อไปนานแสนนาน ตราบเท่าที่จะมีผู้ถือหุ้นรายอื่นที่สามารถเข้าไป Takeover แล้วปรับเปลี่ยนการบริหารงานใหม่ จนสามารถสร้างมูลค่าเพิ่มนั้น ๆ หรือซื้อหุ้นนั้นแล้วเอาทรัพย์สินไปขายในท้องตลาดแล้วเอากำไรของทรัพย์สินมา แบ่งกันครับ

มาอ่านแนวความคิดของ ดร.นิเวศน์ดูครับ

3 ข้อของชาร์ลี ที่เตือนในการลงทุนในหุ้นครับ

Value Investor จำนวนมากหรือน่าจะเป็นส่วนใหญ่ ชอบที่จะซื้อหุ้นที่มีราคาถูกมาก โดยที่คุณภาพของธุรกิจเป็นตัวรอง การลงทุนแบบนี้คือการลงทุนในสไตล์แบบเกรแฮมหรือที่บัฟเฟตต์เรียกว่าลงทุนแบบ “หุ้นก้นบุหรี่” แนวคิดก็คือ ถ้าหุ้นมีราคาถูกมาก โอกาสที่หุ้นจะปรับตัวสูงขึ้นมากก็เป็นไปได้ง่าย และเมื่อหุ้นปรับตัวขึ้นไปแล้ว เราก็สามารถขายทำกำไรและนำเงินไปลงทุนในหุ้นก้นบุหรี่ตัวต่อไป การลงทุนแบบนี้บางทีเราก็รู้สึกว่าสามารถทำกำไรได้มากและเร็วกว่าการลงทุนใน สไตล์แบบบัฟเฟตต์ที่เน้นลงทุนในหุ้นคุณภาพดีและถือไว้ให้นานที่สุด เหตุผลก็คือ เราคิดว่าเราสามารถ “เล่นรอบ” กับหุ้นก้นบุหรี่ได้ ในขณะที่หุ้นที่มีคุณภาพทางธุรกิจดีมากนั้น ราคาก็มักจะแพงหรือไม่ถูกมาก การปรับตัวของราคาหุ้นก็มักจะไปอย่างช้า ๆ หรือถ้าเร็วเราก็มักจะกลัวและต้องขายหุ้นทิ้งไปเสียก่อน สรุปแล้ว เรารู้สึกว่า ประเด็นของคุณภาพของกิจการไม่ใช่เรื่องใหญ่ ราคาหุ้นต่างหากที่เป็นตัวตัดสินใจซื้อหุ้นของเรา

ประเด็นว่าเราควร ซื้อหุ้นแบบไหนหรือการลงทุนสไตล์ไหนดีกว่ากันนี้ ชาร์ลี มังเกอร์ หุ้นส่วนและเพื่อนซี้ของบัฟเฟตต์ ได้ให้กฎการลงทุนที่เป็นเหมือนบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ 3 ข้อ สำหรับการลงทุน และบทเรียนนี้ ว่าที่จริง เป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่าบัฟเฟตต์ได้เรียนรู้จากชาร์ลีและนำมาใช้ปฏิบัติในการ ลงทุนของตนเองมาจนถึงปัจจุบันจนคนทั่วไปรับรู้กันว่านี่คือสไตล์การลงทุนแบบ บัฟเฟตต์ บทเรียน 3 ข้อของชาร์ลีก็คือ

1)ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่
2)ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่
3)ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

ความหมายก็คือ สำหรับชาร์ลีแล้ว เขาคิดว่า คุณภาพของธุรกิจสำคัญกว่าเรื่องของราคา
แน่ นอน ราคานั้นต้องไม่แพงแต่ไม่จำเป็นต้องถูก เพราะบางทีกิจการที่ดีมากนั้น โอกาสที่จะได้หุ้นราคาถูกอาจจะไม่มีหรือถ้ามีก็มักจะเกิดขึ้นชั่วคราวในช่วง ที่บริษัทมีปัญหาร้ายแรงบางอย่าง ซึ่งถ้าปัญหานั้นสามารถแก้ไขได้ นั่นก็จะเป็นโอกาสทองที่เราจะได้ซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาถูกและ นี่ก็คือสิ่งที่บัฟเฟตต์ทำตลอดมาเมื่อมีโอกาส ชาร์ลีเชื่อว่า การซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาที่เหมาะสมนั้น ดีกว่าการซื้อหุ้นของกิจการพื้น ๆ ในราคาที่ถูกมาก เพราะหุ้นประเภทหลังนั้น ถึงจะสามารถสร้างผลตอบแทนได้ แต่ก็มักจะไปไม่ได้มาก เพราะศักยภาพของธุรกิจมักมีจำกัด ยิ่งถือไว้นานก็ยิ่งเสียโอกาสที่เงินจะเติบโตขึ้น แม้ว่าหุ้นจะราคาถูก แต่มันก็อาจจะถูกอยู่นั่นเอง

ในประเด็นเดียวกันนี้ บัฟเฟตต์เองก็เคยพูดไว้ว่า “เป้าหมายของคุณในฐานะของนักลงทุนก็คือ คุณควรซื้อหุ้น ในราคาที่สมเหตุผล เพื่อเข้าเป็นหุ้นส่วนของธุรกิจที่เข้าใจได้ง่าย ที่มีกำไรและผลกำไรจะต้องเติบโตขึ้นอย่างแน่นอนและอย่างมีนัยสำคัญในช่วง 5, 10 และ 20 ปีจากวันนี้”

คำพูดของบัฟเฟตต์สอดคล้องกับบทเรียนของ ชาร์ลีที่ว่า เราควรซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งในความหมายของบัฟเฟตต์ก็คือ ควรเป็นกิจการที่เข้าใจได้ง่าย กำไรต้องเติบโต อย่างแน่นอน และเติบโตต่อเนื่องเป็นเวลานาน ส่วนราคาหุ้นนั้น จะต้องมีราคาที่เหมาะสม

จากการติดตามธุรกิจที่ บัฟเฟตต์และชาร์ลีลงทุนนั้น เราพบว่า กิจการที่ “ยิ่งใหญ่” ในความเห็นของทั้งสองคนนั้นมักจะมีคุณสมบัติเพิ่มขึ้นมาอีก 3 – 4 ข้อ ที่ชัดเจนก็คือ ธุรกิจจะมีสิ่งที่เรียกว่า “ความได้เปรียบทางการแข่งขันที่ยั่งยืน” เมื่อเทียบกับคู่แข่ง ซึ่งมักจะมาจากการที่เป็นผู้ผลิตสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าที่โดดเด่น ระดับโลก ต้องมีผู้บริหารที่ดี ถ้ามองที่ตัวเลขงบการเงิน เราก็มักจะพบว่า กิจการที่เขาลงทุนมักจะมีผลการดำเนินงานที่สม่ำเสมอ ผลกำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้นที่ค่อนข้างสูง อย่างน้อยน่าจะ 15% ขึ้นไป ธุรกิจมักจะไม่ค่อยต้องลงทุนมากนักเวลายอดขายเพิ่มขึ้น พูดง่าย ๆ ธุรกิจต้องไม่เพิ่มทุน ว่าที่จริงกิจการที่บัฟเฟตต์ลงทุนนั้นมักจะ “คืนทุน” คือบริษัทมักจะซื้อหุ้นคืนทำให้จำนวนหุ้นน้อยลงและกำไรต่อหุ้นสูงขึ้น

ทั้ง หมดนั้นก็คือ บทเรียนของชาร์ลี มังเกอร์ ซึ่งไม่ใช่นัก “นักคิด-นักลงทุน” อย่าง เบน เกรแฮม หรือ ฟิลิปส์ ฟิสเชอร์ ที่บัฟเฟตต์ยอมรับนับถือเป็นอาจารย์ แต่เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า ชาร์ลี มังเกอร์ คืออีกคนหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อความคิดในการลงทุนของบัฟเฟตต์อย่างลึกซึ้ง และอาจจะพูดได้ว่า เป็นผู้ที่มีส่วนสำคัญที่สุดในการปรับสไตล์การลงทุนของบัฟเฟตต์จากแนวทางของ เกรแฮมมาเป็นแนวของบัฟเฟตต์ดังที่เป็นอยู่ในวันนี้

สำหรับ Value Investor ในเมืองไทยนั้น วิวัฒนาการการลงทุนแบบเน้นคุณค่าของเรายังเป็นเรื่องใหม่ คงจะยังไม่ได้สามารถบอกได้ว่าสไตล์การลงทุนแบบไหนจะให้ผลตอบแทนที่ดีที่สุด นักลงทุนแต่ละคนคงจะต้องเลือกกันเองและเรียนรู้เองว่าตนเองทำได้ดีในสไตล์ ไหน ที่สำคัญก็คือ เราควรจะต้องตรวจสอบตลอดเวลาว่าสถานการณ์การลงทุนในบ้านเราเป็นอย่างไร เราจะต้องสามารถปรับเปลี่ยนได้…อย่างช้า ๆ และนั่นคือแนวทางที่ถูกต้องของ Value Investor แม้ในระดับโลก

เก็บตังค์ : 5 สิ่งที่ต้องทำ ต้อนรับปีใหม่

เก็บตังค์ : 5 สิ่งที่ต้องทำ ต้อนรับปีใหม่

วันศุกร์ที่ 28 ธันวาคม 2555 เวลา 01:00 น.

ที่มาhttp://www.dailynews.co.th/article/825/174874

แนะวิธีเตรียมตัวต้อนรับปีใหม่ พร้อมกับวางแผนทางการเงินให้ตนเอง

ใกล้วันปีใหม่ หลายคนเตรียมตัวพักผ่อนกับวันหยุดยาว รวมถึงเตรียมตัววางแผนสำหรับปี 2556 ที่กำลังจะเข้ามาถึงนี้ ปี 2555 ที่กำลังจะผ่านพ้นไปมีเหตุการณ์ต่างๆ มากมาย หลายคนรีบซื้อบ้าน ซื้อรถ เพื่อใช้สิทธิบ้านหลังแรก และรถคันแรก ทำให้ปีนี้อาจมีจังหวะสะดุดกับปัญหาทางการเงินบ้าง ดังนั้น เพื่อเป็นการเตรียมตัวต้อนรับปีใหม่ พร้อมกับวางแผนทางการเงินให้กับตนเอง แนะนำ 5 สิ่งที่ต้องทำต้อนรับปีใหม่ดังนี้ค่ะ

1. สำรวจข้อผิดพลาดของตนเองในรอบปีที่ผ่านมา  หลายครั้งเรามักตั้งเป้าหมายในช่วงปีใหม่ แต่เมื่อรู้สึกตัวอีกทีกลับพบว่าไม่สามารถทำได้ตามเป้าหมายที่ตั้งไว้ อย่างเช่น ตั้งใจลงทุนตั้งแต่ต้นปีแต่มัวพะว้าพะวงรอจังหวะการลงทุนที่ดี ปรากฏว่าจนถึงท้ายปีแล้วยังหาจังหวะการลงทุนไม่ได้ ทำให้เสียโอกาสในการลงทุน และทำให้ไม่บรรลุเป้าหมายลงทุนที่ตั้งเอาไว้

2. ตั้งเป้าหมายปี 2556 และลงมือทำทันที โดยไม่ลังเล ที่สำคัญเป้าหมายนั้นต้องเป็นจริงได้ด้วย  เช่น ตั้งเป้าเก็บเงินไปเที่ยวยุโรปด้วยงบ 100,000 บาท ภายในระยะเวลา 1 ปี เก็บเงินปลูกเรือนหอใช้เงิน 3,000,000 บาทภายในระยะเวลา 4 ปี เป็นต้น ที่สำคัญต้องอย่าลืมเก็บเงินเพื่อเป้าหมายเกษียณของตัวเอง ถึงแม้ว่าแต่ละคนมีเป้าหมายที่แตกต่างกันออกไป แต่ที่สำคัญเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ต้องการต้องลงมือทำทันที อย่าผัดวันการออม/ลงทุนออกไปเพียงแค่คิดว่ายังไม่พร้อม เพราะนั่นหมายถึงคุณได้ขยับตัวห่างจากเป้าหมายที่คุณได้ตั้งเอาไว้

3. รวบรวมทรัพย์สิน และหนี้สินที่มีทั้งหมด ด้วยการจด บันทึกเพื่อให้รู้ความมั่งคั่งในปัจจุบัน หรือการใช้ไดอารี่ทรัพย์สินเป็นเครื่องมือช่วยบริหารจัดการข้อมูลทรัพย์สิน ทางการเงินและการลงทุนอย่างเป็นระบบ โดยสามารถดาวน์โหลดได้ที่ http://k-expert.askkbank.com/Article/Pages/K-ExpertDiary.aspx ในรูปแบบไฟล์ดาวน์โหลดเพื่อการใช้งานที่ง่ายและทันสมัย  การจดบันทึกนี้จะช่วยให้เห็นถึงทรัพย์สินต่างๆ ที่มีในปัจจุบัน รูปแบบการออมเงิน รายละเอียดหนี้สินต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นหนี้บัตรเครดิต หรือหนี้ผ่อนชำระค่าบ้าน ค่ารถ รวมถึงข้อมูลการทำประกันชีวิต นอกจากนี้ ไดอารี่ทรัพย์สินยังมีเกร็ดการบริหารเงิน ให้สามารถสร้าง ปกป้อง สะสม และส่งต่อความมั่งคั่งได้อย่างมั่นใจ เพื่อความสะดวกและการจัดการเงินได้ง่ายๆ ด้วยตัวเอง

4. ศึกษารูปแบบการลงทุนใหม่ๆ นอกจากการฝากเงินในบัญชีเงินฝากออมทรัพย์ และบัญชีเงินฝากประจำแล้ว การลงทุนเพื่อให้เงินมีโอกาสงอกเงยยังมีอีกหลากหลายทางเลือกให้ลงทุนได้ เพียงแค่ต้องมีเวลาในการศึกษา ไม่ว่าจะเป็นการเลือกลงทุนในพันธบัตร หุ้นกู้บริษัทเอกชน การลงทุนในกองทุนรวม ซึ่งมีหลากหลายนโยบาย หลากหลายประเภท ทั้ง หุ้น ทองคำ และน้ำมัน หรือการเลือกลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ด้วยตนเอง เมื่อตัดสินใจลงทุนแล้ว ไม่ควรละเลยเงินลงทุน เพราะเงินเหล่านั้นล้วนแล้วแต่หามาได้ด้วยหยาดเหงื่อ ดังนั้น จึงควรมีการติดตามสถานการณ์การลงทุน และผลการลงทุนเป็นระยะ

5. ติดตามเป้าหมายของตนเองอย่างสม่ำเสมอ หากลงทุนแล้วไม่เป็นไปตามเป้าหมายที่ต้องการ จะได้ทำการปรับเปลี่ยนการลงทุนให้เหมาะสมยิ่งขึ้น ทั้งนี้ ควรพิจารณาว่าการลงทุนผิดจากเป้าหมายที่ตั้งไว้เกิดจากอะไร บ่อยครั้งที่เกิดจากความไม่มีวินัยในการออม/ลงทุน ดังนั้น ต้องสร้างวินัยให้กับตัวเองมากขึ้น อาจแก้ด้วยการทำ Saving Plan ซึ่งเป็นตัวช่วยหักบัญชีเงินฝากมาลงทุนในกองทุนรวมอย่างสม่ำเสมอเท่ากันทุกๆ เดือน อย่างมีวินัย เพื่อเป้าหมายในอนาคต แต่หากพลาดเป้าหมายด้วยการลงทุนที่ผิดพลาด เช่น คาดว่าจะได้ผลตอบแทน 10% ต่อปี แต่เมื่อลงทุนแล้วกลับขาดทุน 20% ต่อปี หากเป็นเช่นนี้ควรทำการทบทวนการลงทุนใหม่ เพื่อให้สอดคล้องกับเป้าหมายที่ต้องการ ระยะเวลา การลงทุน รวมถึงความเสี่ยงที่สามารถยอมรับได้

ทั้งนี้ อยากให้เริ่มทำ 5 สิ่งข้างต้นตั้งแต่ต้นปี จะช่วยให้ปีมะเส็งที่กำลังจะมาถึง เป็นปีที่เฮงๆๆ เพราะช่วยให้สามารถบรรลุเป้าหมายทางการเงินที่ต้องการได้ค่ะ  หากมีข้อสงสัยหรือต้องการปรึกษาวางแผนเพิ่มเติม สามารถปรึกษากับที่ปรึกษาทางการเงินส่วนบุคคล ธนาคารกสิกรไทย ได้ที่ K-Expert@kasikornbank.com  และ เว็บบอร์ด K-Expert ซึ่งจัดทำขึ้นผ่านทางเว็บไซต์

www.askKBank.com/K-Expert  และติดตามข่าวสารการเงินได้ที่ Twitter@KBank_Expert
อุมาพันธุ์ เจริญยิ่ง ผู้อำนวยการฝ่ายวางแผนและให้คำปรึกษาทางการเงินส่วนบุคคล

การลงทุนปีงู 2556

การลงทุนปีงู 2556

การลงทุนปีงู
ที่มา http://www.stock2morrow.com/showthread.php?t=39522&p=290956

ปี 2555 ที่กำลังจะผ่านพ้นไป ถือได้ว่า เป็นปีที่ดีอีกปีหนึ่งสำหรับนักลงทุน เพราะการลงทุนในสินทรัพย์แทบทุกประเภท ได้ผลตอบแทนดีกว่าดอกเบี้ยเงินฝากประจำ 1 ปี ซึ่งถือเป็น Benchmark ของการลงทุนทั้งนั้น

อย่างการลงทุนผ่านกองทุนตราสารหนี้ระยะยาว ให้ผลตอบแทนประมาณ 4%

ขณะที่ทองคำ สร้างผลตอบแทน 5-10% เมื่อคิดเป็นเงินบาท (กรณีไม่มีการป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน) จะให้ผลตอบแทนราว 5% แต่หากคิดเป็นเงินดอลลาร์สหรัฐ (กรณีมีการป้องกันความเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน) ผลตอบแทนจะเพิ่มขึ้นเป็น 10%

ส่วนกองทุนอสังหาริมทรัพย์ (คิดรวมทั้งราคาหน่วยลงทุนที่เพิ่มขึ้น และเงินปันผล)

และหุ้น จะได้ผลตอบแทนสูงเกิน 20%

อย่างไรก็ตาม การที่บรรยากาศการลงทุนช่วง 1-2 เดือนล่าสุด ไม่ค่อยสดใส เพราะมีปัจจัยบั่นทอนความเชื่อมั่นของนักลงทุนหลายเรื่อง ทั้งผลกระทบที่อาจเกิดจากการลดการก่อหนี้ (Deleverage) ภาคครัวเรือน ภาคการเงิน และภาครัฐ ในกลุ่มประเทศพัฒนาแล้ว (Developed Markets) และความไม่แน่นอนในกลุ่มประเทศกำลังพัฒนา (Emerging Market) ที่จะประคับประคองเศรษฐกิจ โดยอาศัยการอุปโภคและบริโภคภายในประเทศ รวมถึงผลักดันการค้าขายระหว่างกันมากขึ้นทำให้เกิดคำถามตามมาว่าปี 2556 ที่กำลังจะมาถึงนี้ จะเป็นปีที่ดีสำหรับการลงทุนอีกหรือไม่


อะไรคือปัจจัยเสี่ยงต่อการลงทุนปีงู

หากสรุปปัจจัยเสี่ยงต่างๆ ที่อาจส่งผลกระทบต่อบรรยากาศการลงทุน บรรดานักการเงิน นักเศรษฐศาสตร์ นักวิเคราะห์หุ้น รวมถึงผู้จัดการกองทุน จะให้ความสำคัญกับ 4 ประเด็นหลัก ได้แก่

ความเสี่ยงจากการฟื้นตัวของสหรัฐฯ
ความเสี่ยงจากเศรษฐกิจถดถอยในยุโรป
ความเสี่ยงจากการฟื้นตัวของเศรษฐกิจจีน
และความเสี่ยงจากเศรษฐกิจไทยเอง

โดยความเสี่ยงของเศรษฐกิจสหรัฐฯ อยู่ที่ปัญหา Fiscal Cliff ที่ กำหนดให้รัฐบาลสหรัฐฯ จำเป็นต้องลดการขาดดุลการคลังจากระดับ 7% ของ GDP ในปีนี้ให้เหลือเพียง 4% ของ GDP ในปีหน้า สร้างข้อจำกัดในการกระตุ้นเศรษฐกิจจนอาจกดดันให้เศรษฐกิจสหรัฐฯ อาจสะดุดตัว และยิ่งความคิดเห็นของผู้นำสหรัฐฯ กับ ส.ส.เสียงข้างมาก ที่มาจากพรรครีพับลิกัน มีความแตกต่างกันค่อนข้างมาก โดยฝ่ายหนึ่งต้องการเพิ่มภาษีโดยเฉพาะภาษีคนรวย แต่อีกฝ่ายต้องการลดค่าใช้จ่ายสวัสดิการสังคม ทำให้เกิดความกังวลกันว่า บทสรุปของการเจรจาจะออกมาอย่างไร

นอกจากนี้ ยังต้องติดตามการขยายเพดานหนี้สาธารณะในช่วงต้นปี และท่าทีของสถาบันจัดอันดับเครดิต ทั้ง Moody’s และ Fitch ด้วยว่า จะมีการปรับลดอันดับความน่าเชื่อถือของสหรัฐฯ ให้หลุดจากระดับ “AAA” ไปทั้งหมดหรือไม่ หลังจากที่ S&P ได้ปรับลดอันดับความน่าเชื่อถือของสหรัฐฯ ไปแล้วก่อนหน้านี้

ส่วน ความเสี่ยงของเศรษฐกิจยุโรป อยู่ที่แนวโน้มเศรษฐกิจมีแนวโน้มถดถอย หรือติดลบอีกอย่างน้อย 1-2 ปี สร้างความกังวลใจเรื่องความสามารถในการชำระหนี้ตามมาเป็นระยะๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อใกล้ครบกำหนดไถ่ถอนพันธบัตรรัฐบาลอิตาลี สเปนในปีหน้า ขณะที่กรีซ ยังคงมีภาระหนี้ที่ทยอยครบกำหนดแทบทุกไตรมาสเป็นจำนวนไม่น้อย

สำหรับความเสี่ยงของเศรษฐกิจจีน อยู่ที่นโยบายกระตุ้นเศรษฐกิจของรัฐบาลจีนยังไม่มีความชัดเจนมาก พอที่จะทำให้เชื่อมั่นได้ว่า เศรษฐกิจชะลอตัวแบบ Soft Landing ซึ่งก็ต้องรอดูความชัดเจนหลังการส่งต่อการเปลี่ยนผู้นำแล้วเสร็จลงไปในเดือน มีนาคม

ขณะที่ความเสี่ยงของเศรษฐกิจไทย อยู่ที่การอุปโภคและบริโภค รวมถึงการลงทุนในประเทศ และการใช้จ่ายของภาครัฐ จะมีส่วนช่วยผลักดันการเติบโตของเศรษฐกิจไทยได้ดีเพียงไร และจะมีปัญหาการเมืองบั่นทอนความเชื่อมั่นของนักลงทุนเหมือนที่เกิดขึ้นใน ช่วงหลายปีที่ผ่านมาหรือไม่


มั่นใจการลงทุนปีงู ยังสดใส

แม้จะมีปัจจัยเสี่ยงรุมเร้า แต่ผลสำรวจความเห็นนักเศรษฐศาสตร์ นักการเงิน นักวิเคราะห์หุ้น รวมถึงผู้จัดการกองทุนหลายสำนัก กลับลงเอยว่าปี 2556 น่าจะเป็นปีที่ดีสำหรับการลงทุนอีกปีหนึ่ง

โดยปัญหา Fiscal Cliff มีการคาดหมายกันว่า ทั้ง 2 พรรคการเมืองน่าจะประนีประนอมกันได้ ทำ ให้รัฐบาลสหรัฐฯ ไม่จำเป็นต้องลดงบประมาณอย่างเร่งด่วนเกินไป จนกดดันให้เศรษฐกิจถดถอย และยิ่ง FED ได้ประกาศ QEIII ซึ่งเป็นการอัดฉีดสภาพคล่องอย่างไม่มีกำหนดอายุ เพื่อเข้าซื้อตราสารหนี้ประเภทที่มีสินเชื่อบ้านค้ำ (Mortgage Backed Securities) เดือนละ 4 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ ทำให้มีความเป็นไปได้สูงว่า เศรษฐกิจสหรัฐฯ ปีหน้าจะขยายตัวได้ในระดับ 1.5-2.0%

ส่วนยุโรป แม้ว่าจะแก้ไขหนี้ไม่ได้ทันทีและเศรษฐกิจจะถดถอย แต่คาดว่า เยอรมนี และฝรั่งเศส รวมทั้งประเทศที่ยังคงมีความแข็งแกร่งอยู่ จะหาทางช่วยเหลือประเทศอย่างกรีซ โปรตุเกส สเปน และอาจรวมถึงอิตาลี ให้สามารถออกพันธบัตรรัฐบาลมาต่ออายุพันธบัตรรุ่นเก่าที่ทยอยหมดอายุได้ โดยมีต้นทุนทางการเงินไม่สูงนัก ขณะเดียวกันธนาคารกลางยุโรปยังเตรียมพร้อมที่จะกำกับดูแลสถาบันการเงินใน ยุโรปให้มีสภาพคล่องเพียงพอ เพื่อสร้างความมั่นใจให้ผู้ลงทุนควบคู่กันไป

สำหรับการเปลี่ยนผู้นำของจีน น่าจะส่งผลดีต่อการฟื้นตัวของเศรษฐกิจโลก โดยเฉพาะเอเชีย เนื่องจากรัฐบาลใหม่จะต้องเร่งกระตุ้นเศรษฐกิจในประเทศมากขึ้น ทำให้ประเมินได้ว่า เศรษฐกิจจีนปีหน้า น่าจะเติบโตในระดับ 7.0-8.0%

ขณะที่เศรษฐกิจไทย หากไม่มีปัญหาการเมือง สามารถมั่นใจได้ว่า จะเห็นการเติบโตทางเศรษฐกิจในระดับ 4.0-5.0% เพราะ มีแรงขับเคลื่อนเศรษฐกิจอย่างต่อเนื่อง ทั้งจากการปรับลดดอกเบี้ยนโยบายเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจ และลดแรงกดดันค่าเงินบาทไม่ให้แข็งค่ามากเกินไป หนุนด้วยการลดภาษีเงินได้นิติบุคคลจาก 23% เหลือ 20% ผสมผสานไปกับการใช้จ่ายภาครัฐเพื่อลงทุนระบบขนส่ง โครงสร้างพื้นฐาน และกระตุ้นเศรษฐกิจรากหญ้า ช่วยกระตุ้นบรรยากาศการค้าและการลงทุนอีกทางหนึ่ง

ที่สำคัญที่สุด การที่ดอกเบี้ยมีแนวโน้มยืนประคองตัวระดับต่ำต่อไป ประกอบกับธนาคารกลางทั่วโลก ยังต้องใช้มาตรการผ่อนคลายอย่างต่อเนื่อง เพื่อช่วยประคับประคองเศรษฐกิจโลก ทำให้สภาพคล่องในระบบการเงินโลกยังคงมีปริมาณที่สูง และเป็นปัจจัยบวกต่อราคาสินทรัพย์เสี่ยง โดยเฉพาะหุ้น และสินค้าโภคภัณฑ์

แนวคิดจัดพอร์ตและกลยุทธ์ลงทุนรับปีงู

เพื่อช่วยให้การลงทุนสอดรับกับสถานการณ์ ซีอีโอจากหลายกองทุน เช่น โชติกา สวนานนท์ ค่ายไทยพาณิชย์ (SCBAM) สมชัย บุญนำศิริ ของกรุงไทย (KTAM) และธีรนาถ รุจิเมธาภาส จากทิสโก้ (TISCO-ASSET) แนะนำคล้ายๆ กันว่า

ควรกระจายเงินลงทุน 30% ออกไปในหุ้น ตราสารหนี้ และตลาดเงิน (Money Market) อย่างละเท่าๆ กัน แล้วแบ่งเงินที่เหลือ 10% ลงทุนในทองคำหรือกองทุนอสังหาริมทรัพย์ แต่หากนักลงทุนรายใดชอบความท้าทายในตลาดหุ้น อาจเพิ่มน้ำหนักหุ้นแล้วลดน้ำหนักตราสารหนี้แทนได้

ด้านสานุพงศ์ สุทัศน์ธรรมกุล นักวิเคราะห์กองทุน บล.ฟิลลิป (ประเทศไทย) บอกว่า ให้แบ่งเงินเป็น 4 ส่วน
ส่วนแรก 35% นำไปลงทุนตราสารหนี้ (ในจำนวนนี้อาจกระจายความเสี่ยงด้วยกองทุนในประเทศ 15% ที่เหลือลงทุนต่างประเทศ) ส่วนที่สองนำเงิน 30% ลงทุนหุ้น (ให้น้ำหนักหุ้นต่างประเทศไม่เกิน 10%) ส่วนที่สาม 10% ลงทุนทองคำ และส่วนสุดท้าย 25% ถือเป็นเงินสด หรือพักไว้ใน Money Market เพื่อรอจังหวะลงทุน

“เพราะเศรษฐกิจโลกยังคงอ่อนแอ ไม่ว่าจะมี Fiscal Cliff หรือไม่ก็ตาม ทำให้ upside ในการลงทุนมีค่อนข้างจำกัด ดังนั้น การจัดพอร์ตลงทุนควรให้ความสำคัญกับการรักษาเงินต้นมากกว่าการหาผลตอบแทน เราจึง Underweight สินทรัพย์เสี่ยงทุกประเภท ยกเว้นทองคำที่ยัง Overweight เช่นเดียวกับ Money Market แต่เนื่องจากการลงทุนในประเทศให้ผลตอบแทนไม่สูงเท่าที่ควร จึงต้องลงทุนต่างประเทศเพิ่มเติม อย่างไรก็ตาม นักลงทุนที่ไม่ชอบเสี่ยงจากอัตราแลกเปลี่ยน ให้ปรับเพิ่มน้ำหนักการลงทุนในประเทศแทน” หนุ่มกอล์ฟ ชี้แจง

เขายังยกตัวอย่างกองทุนรวมที่มีความโดดเด่นอีกด้วยว่า หากคัดเลือกกองทุนตลาดเงิน จะ พบว่ามี 3 กองทุนที่น่าสนใจคือ กองทุนเปิดฟินันซ่าเพิ่มทุนทรัพย์ (FAM VF) กองทุนเปิดไทยพาณิชย์ ตราสารรัฐ ตลาดเงินพลัส (SCB TMFPLUS) และกองทุนเปิดฟิลลิปบริหารเงิน (PCASH) ของ บลจ.ฟิลลิปเอง

สำหรับกองทุนตราสารหนี้ต่างประเทศ มี 2 ทางเลือก ได้แก่ กองทุนเปิดธนชาต โกลบอลบอนด์ ฟันด์ (T-Global bond) กับกองทุนเปิดทหารไทย โกลบอลบอนด์ ฟันด์ (TMB Global bond)

ส่วนกองทุนหุ้นในประเทศ จะมีกองทุนเปิดกรุงศรีหุ้นปันผล (KFSDIV) กองทุนเปิดอเบอร์ดีนสมอลแค็พ (ABSM) และกองทุนเปิดธนชาติ โลว์เบต้า (T-Low Beta) เป็น กองต้นแบบ


ส่วนนักลงทุนที่ชื่นชอบการลงทุนหุ้นมากเป็นพิเศษ มีคำแนะนำจากนักวิเคราะห์มากฝีมือ คุณวราภรณ์ วิบูลคณารักษ์ ค่าย บล. เคทีซีมิโก้ (KTZ) ว่า ควรแบ่งพอร์ตลงทุนออกเป็น 2 ส่วน คือ หุ้นที่เกี่ยวข้องกับเศรษฐกิจในประเทศ กับหุ้นที่มีศักยภาพการทำกำไรตามวัฎจักรธุรกิจ ขณะที่ราคาหุ้นยังต่ำกว่าควรจะเป็น อย่างหุ้น BCP BTS INTUCH KBANK SIRI และ UEC

“KBANK เป็นหุ้นเด่นของกลุ่มธนาคารและคาดว่าราคาหุ้นยังปรับตัวดีกว่ากลุ่มระยะยาว เนื่องจากความสามารถในการแข่งขันระยะยาวที่ดีกว่า และแนวโน้มความสามารถในการทำกำไรและ ROE ที่สดใส คล้ายกับ SIRI ที่พิสูจน์ให้เห็นถึงผลของการลงทุนในตราสินค้าตลอดหลายปีที่ผ่านมา เพิ่มมูลค่าแฟรนไชส์ในปัจจุบัน และยิ่งบริษัททำสำเนาโมเดลความสำเร็จทางธุรกิจออกไปในตลาดต่างจังหวัด หลังประสบความสำเร็จในตลาดอาคารชุดระดับกลางถึงล่างในกรุงเทพฯ ทำให้เชื่อมั่นได้ว่า จะมีกำไรเติบโตอย่างโดดเด่น ตั้งแต่ไตรมาสสุดท้ายปีนี้เป็นต้นไป” สาวจอย สรุปประเด็น

สำหรับ BCP แนวโน้มการเติบโตของกำไรที่มั่นคง และชัดเจน แม้กระทั่งในช่วงค่าการกลั่นเป็นขาลง นอกจากนั้น ยังจะได้ประโยชน์จากแนวคิดในการสร้างโรงกลั่นแห่งใหม่ต่อยอดธุรกิจในอนาคต หลังปี 2559 เพิ่มเข้ามาอีก ยิ่งกว่านั้น ราคาหุ้นยังแกว่งตัวในระดับต่ำ โดยมีส่วนลดจากหุ้นในภูมิภาคค่อนข้างมาก (BCP ซื้อขายที่ PER และ PBV 6.8 เท่า และ 1.0 เท่า เทียบกับค่าเฉลี่ยในภูมิภาคที่ 9.7 เท่า และ 1.2 เท่าตามลำดับ) ดังนั้น BCP จึงเป็นหุ้นที่น่าสนใจลงทุนที่สุดในกลุ่มโรงกลั่น


ขณะที่ UEC น่าสนใจตรงโมเนตัมงานในมือเติบโตตามวงจรขาขึ้นทางธุรกิจ และแนวโน้มการได้งานในประเทศเพิ่ม รวมทั้ง ศักยภาพงานในเมียนมาร์ ทำให้เรามีความเชื่อมั่นยิ่งขึ้นต่อแนวโน้มกำไรของ UEC โดยคาดโตเฉลี่ย 28% ต่อปี ใน 3 ปีข้างหน้า (54-57) และให้ปันผลตอบแทนสูง 6% สำหรับปี 55 (คาดปันผล 0.13 บาท สำหรับ 2H55 ให้ปันผลตอบแทน 3.6%) และจะเพิ่มเป็น 8% สำหรับปี 56 ราคาหุ้นถูกในเชิงประเมินมูลค่า มี PER ปี 56 เพียง 8 เท่า (เทียบกับ PER ตลาด MAI 22 เท่า) รวมทั้งมี Upside ถึง 46% จากมูลค่าพื้นฐาน 5.34 บาท (PER 12.5 เท่าของกำไรปี 56)

“เราปรับประมาณการกำไรของ INTUCH ปีนี้ และปีหน้าเพิ่มขึ้น เพื่อให้สะท้อนประมาณการกำไรใหม่ของ THCOM และ ADVANCE ได้มูลค่าพื้นฐานใหม่เป็น 81 บาท ซึ่งยังมีส่วนต่างจากราคาหุ้นในกระดาน 30% และหากคิดรวมผลตอบแทนจากเงินปันผลในอัตรา 8.5% จึงแนะนำซื้อ เช่นเดียวกับ BTS ซึ่งกำไรในครึ่งแรกปีนี้เติบโตอย่างโดดเด่น ทั้งจากธุรกิจหลัก การลงทุนในบริษัทย่อย นอกจากนี้การเดินหน้าจัดตั้งกองทุนโครงสร้างพื้นฐานเพื่อรองรับการขยายงานใน อนาคต จะช่วยให้สามารถรับรู้รายได้ในระยะยาวอย่างต่อเนื่อง โดยให้ราคาเหมาะสม 7.30 บาท” นักวิเคราะห์สาวจาก KTZ ทิ้งท้าย

ได้กรอบคิด และแนวทางปฏิบัติสำหรับการลงทุนปี 2556 กันแล้ว หวังว่า จะเป็นของขวัญปีใหม่ที่ถูกใจนักลงทุนทุกสไตล์ และอย่าลืมซื้อกองทุน LTF-RMF ส่งท้ายปี 2555 เพื่อเอาสิทธิประโยชน์ทางภาษีมาเพิ่มค่าเงินในกระเป๋ากันด้วยนะคะ

...เมอร์รี่ คริสต์มาส และแฮปปี้ นิวเยียร์ค่ะ..


ที่มา : วารสาร Money & Wealth ฉบับเดือน ธันวาคม 2555
ขอบคุณ : Maruey Knowledge and Resource Center

มูลค่าทรัพย์สินขึ้นอยู่กับอะไร

มูลค่าทรัพย์สินขึ้นอยู่กับอะไร

ที่มา http://www.thaiappraisal.org/thai/valuation/valuation15.htm

ทรัพย์สินหนึ่ง ๆ จะมีมูลค่าสูงหรือต่ำเพียงใด ย่อมต้องขึ้นอยู่กับปัจจัย-เงื่อนไขชี้นำบางประการ ทั้งนี้เพราะอสังหาริมทรัพย์ คือตัวแปรตามที่ขึ้นต่ออิทธิพลของปัจจัยภายนอกอื่น "กฎ" ทั้ง 11 ข้อนี้สามารถปรับใช้ได้ทั้งกับคน สัตว์ สิ่งของ หรืออสังหาริมทรัพย์  1. กฎแห่งความคาดหวัง     ค่าของคน สัตว์ สิ่งของเกิดแต่การคาดการณ์ประโยชน์ซึ่งจะเกิดขึ้นในอนาคต และการนี้มูลค่าจะเพิ่มขึ้นหรือลดลงก็อยู่ที่ประโยชน์หรือการเสียประโยชน์ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นในอนาคตนั่นเอง คนที่มีค่า ก็คือคนที่จะยังประโยชน์ (แก่คนที่วัดค่าหรือสังคมโดยรวม) ในอนาคต ไม่ว่าจะเป็น ว่าที่คู่ครอง บุตรหลานหรือปูชนียบุคคลก็ตาม     ในกรณีอสังหาริมทรัพย์ มูลค่าที่ดินแปลงหนึ่งจะเพิ่มค่าขึ้นทันทีที่ผู้เกี่ยวข้อง "ได้คิด" ว่าในอนาคตจะมีถนนตัดผ่าน หรือในทางตรงกันข้าม มูลค่าจะลดลงทันทีที่ทราบ (จาก พรก.เวนคืน) ว่า ที่ดินบริเวณนี้จะต้องถูกเวนคืน เป็นต้น 2. กฏแห่งความเปลี่ยนแปลง     มูลค่าของสิ่งใด ๆ ย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ไม่หยุดนิ่งหรือคงที่ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้จะเป็นการลดหรือเพิ่มค่าก็ได้ ความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ เศรษฐกิจ สังคมและการเมืองทำให้มูลค่าอสังหาริมทรัพย์เปลี่ยนแปลงไป เช่น ความผุพัง ภัยธรรมชาติ พฤติกรรม ความต้องการ สถานการณ์ตลาด วัฒนธรรม ล้วนมีผลสำคัญทั้งสิ้น ผู้ระเมินจึงต้องตระหนักถึงหลักแห่งความเปลี่ยนแปลงนี้เสมอ 3. กฎแห่งการแข่งขัน     มูลค่าส่วนเกินหรือประโยชน์ที่คาดหวัง ทำให้เกิดการแข่งขันเพื่อให้ได้มา ได้มี ได้เป็น เช่น ถ้ามีศูนย์การค้าแห่งหนึ่งเปิดในย่านหนึ่งแล้วทำได้ดี ก็จะมีคนคิดจะเปิดขึ้นบ้าง ซึ่งถ้าเปิดขึ้นมาอีก 1 แห่งก็จะแย่งลูกค้ากัน (เพราะจำนวนลูกค้าจะเท่าเดิม เว้นแต่จะมีความต้องการเพิ่มขึ้น) และถ้าทั้งสองแห่งยังขายได้ดีเช่นเดิม ก็จะมีรายใหม่เปิดขึ้นอีก และด้วยคาดว่าหากมีลักษณะคล้ายคลึงกับ 2 รายแรกก็คงไม่อาจได้รับประโยชน์สูงสุดนัก จึงต้องทำให้ดีกว่า ใหญ่กว่า มีกลยุทธมากกว่า จึงจะอยู่ได้ (แต่คนอื่นอยู่ไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องของ "กู" - นี่เป็นกติกาธุรกิจที่ใช้มาแต่ยุคสังคมบุพกาล)     ในกรณีของคนก็เช่นกัน มีคำกล่าวว่า "คนดีต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เช่นนั้นจะเน่า คนเลวต้องเลวลงไปเรื่อย ๆ ไม่เช่นนั้นจะตาย" คนดีต้อง (แข่งกัน) ดีขึ้น ถ้าหยุดก็ไม่พัฒนา ก็จะ "เน่า" (เช่น นักบวชบางคนที่เคยทำดี พอทำไม่ดีก็เสื่อม) ในทางตรงกันข้ามคนที่เลว ต้อง (แข่งกัน) เลวลงไปอีก จึงจะอยู่ได้ ถ้าหยุดเลว จะถูกคนที่เลวกว่ากำจัด เช่น หัวหน้าโจรเมื่อไหร่เสื่อมถอย ก็จะมีคนอื่นมาทดแทน 4. กฎแห่งความสอดคล้อง     มูลค่าของ คน สัตว์ สิ่งของใดจะปรากฎขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีองค์ประกอบที่สอดคล้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน กับสิ่งแวดล้อมรอบข้าง สัตว์ที่ปรับตัวไม่ได้ก็สูญพันธ์ คนที่ไม่พยายามปรับตัวเข้าหาเพื่อนก็จะไม่มีคุณค่าต่อเพื่อน (แต่ไม่จำเป็นต้องปรับตัวเข้าหาเพื่อนเลว ๆ - เพราะนั่นเข้าหลัก "คบค้าเสเพล" ซึ่งคือเหตุแห่งความล้มเหลว)     มูลค่าสูงสุดของอสังหาริมทรัพย์หนึ่งที่พึงประเมินได้ จะต้องมีการพัฒนาที่สอดคล้องกับพื้นที่โดยรอบ เช่น ในกรณีบ้านเดี่ยวในโครงการหนึ่ง ตัวอาคาร ควรจะมีลักษณะคล้ายคลึงกับอาคารอื่น ๆ ทั้งในด้านรูปแบบ (เช่นถ้าทุกบ้านเป็นทรงโรมัน เราปลูกทรงไทยก็คงไม่ "เข้าท่า") การก่อสร้าง วัสดุ อายุอาคาร เป็นต้น 5. กฎแห่งการเกื้อหนุน     องค์ประกอบหนึ่งของทรัพย์สินจะมีมูลค่าเท่าไร วัดได้จากความเกื้อหนุนที่ทำให้ทรัพย์สินนั้นโดยรวมมีค่าเพิ่มขึ้น เช่น การเอาอาคารสำนักงานเก่าแห่งหนึ่ง มา "ปรุงแต่ง" ใหม่ โดยลงทุนปรับปรุงระบบลิฟท์ ระบบปรับอากาศ ทำ "หน้ากาก" ใหม่ มักทำให้มูลค่าทรัพย์สินเพิ่มขึ้นสูงกว่าเงินลงทุนนั้น ดังนั้นเงินลงทุนนั้นจึงคุ้มค่า เป็นต้น     ในกรณีของคนก็เช่น ถ้าเราลงทุนทำดีกับใครแล้ว เชื่อว่า (แต่ไม่จำเป็นต้องหวัง) เขาจะตระหนักถึงคุณค่าของเรา ซึ่งเป็นการสร้างมิตรภาพที่ดีงามและเป็นประโยชน์แก่กันในวันหน้า และการ "ลงทุน" คบมิตรแต่แรกนี้ ก็ "คุ้ม" ที่จะทำดี (เสียแต่วันนี้) เสียบ้าง 6. ประโยชน์สูงสุดและดีที่สุด     มูลค่าของทรัพย์สิน วัดได้จากประโยชน์สูดสุดและดีที่สุดที่ทรัพย์สินนั้นก่อขึ้นได้ เช่น ที่ดินสีลม ควรจะสร้างอาคารสำนักงานมากกว่าทาวน์เฮาส์ ที่ดินหนองจอกควรสร้างบ้านเดี่ยวมากกว่าศูนย์การค้า ทั้งนี้ประโยชน์สูงสุดและดีที่สุดนี้ต้องสอดคล้องกับภาวะตลาดขณะที่ประเมินค่า ข้อกฎหมาย การเงินและสภาพทางกายภาพ     ในทำนองเดียงกัน จะเอาม้าศึกไปเทียมสีข้าวก็คงไม่เหมาะ จะเอาควายออกรบก็คงไม่ควร (ยกเว้นจำเป็น เช่น ชาวบ้านบางระจัน!) เพราะคุณค่าประโยชน์ใช้สอยต่างกัน เป็นต้น และประโยชน์สูงสุดของคนแต่ละคนก็ต่างกัน เราจึงต้องเข้าใจกฎเกณฑ์นี้และรู้จักใช้คน 7. กฎแห่งความพอดี     อะไรที่ขาดไป ก็ย่อมทำให้ไม่มีคุณค่าทัดเทียมกับสิ่งอื่น (ตามกฎข้อ 4) และอะไรที่เกินไปก็ไม่ได้มีผลต่อมูลค่าเช่นกัน เช่น ห้องชุดราคา 4 แสนบาท แต่ตบแต่งจน "เกินเหตุ" โดยใช้วัสดุเช่นเดียวกับบ้านราคาแพงมาก โดยตบแต่งไปถึง 3 แสนบาท ก็ใช่ว่าห้องชุดนั้นจะขายได้ 7 แสนบาท เพราะการตบแต่งที่เกินพอดีนั่นเอง     เช่นเดียวกัน "ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง" แต่ย่อมไม่ใช่แต่งจน "เกินงาม" หรือหากแต่ง "ปอน ๆ" เกินไปก็ไม่มีคุณค่าเท่าที่ควร ดุลยภาพจึงเป็นสิ่งที่ต้องยึดถืออยู่ตลอดเวลา 8. กฎแห่งพลังรวมตัว     การรวมที่ดินสองแปลงเข้าด้วยกัน ราคาจะสูงกว่าราคาของที่ดินแต่ละแปลงรวมกัน เช่น ที่ดินแปลงหน้า1 ไร่ ติดถนนราคา 40 ล้านบาท แปลงหลัง 1 ไร่ ไม่ติดถนน ราคา 20 ล้านบาท แต่ถ้าที่ดินนี้เป็นแปลงเดียวกัน รวม 2 ไร่ ที่ดินแปลงใหม่นี้จะมีราคา 65, 70 หรือ 80 ล้านบาทขึ้นไป (สูงกว่า 40+20 ล้านบาท) หรือกรณีการรวมที่ดินหลายแปลงให้เป็นแปลงใหญ่ ต้นทุนในการรวม (ราคาที่ดินแต่ละแปลงรวมกัน) ย่อมต่ำกว่าราคาที่ดินแปลงใหญ่เสมอทั้งนี้เพราะเกิดศักยภาพเพิ่มขึ้น ที่ดินตาบอดด้านในแปลงเดียวอาจใช้ทำนา แต่พอรวมเป็นแปลงใหญ่ ก็สามารถจัดสรรขายได้ เป็นต้น     ภาษาที่ปรับใช้สำหรับชาวบ้านทั่วไปก็คือ "สามัคคีคือพลัง" 9. กฎแห่งความผกผัน     "ถ้าไร้ซึ่งคนเลว ไฉนเลยจะรู้จัก (คุณค่า) ของคนดี" ในเชิงผกผัน บ้านที่สร้างสวยงามหลังหนึ่ง ที่มีต้นทุนเทียบเคียงกับบ้านของบริษัทแลนด์แอนด์เฮาส์ (โครงการระดับ "ลดาวัลย์") ถ้าไป "ผุด" อยู่ "ดง" โรงงานหรือ "ดง" สลัม ย่อมมีค่าต่ำกว่าบ้านในโครงการลดาวัลย์แน่นอน หรือในทางตรงกันข้ามในแง่บวก บ้านหลังเล็ก ๆ ในโครงการที่ดีย่อมมีคุณค่ากว่าบ้านแบบเดียวกันในหมู่บ้านที่มีคุณภาพต่ำกว่า 10.กฎแห่งการทดแทน     มูลค่าสุดสุดของสิ่งหนึ่ง ๆ มักจะเท่ากับต้นทุนของการหาซื้ออีกสิ่งหนึ่งที่มีคุณค่าเทียบเคียงกันได้มาทดแทน กฎข้อนี้เกี่ยวข้องกับค่าเสื่อม ต้นทุนการผลิต จุดคุ้มทุนในการผลิต โดยเป็นพื้นฐานของการประเมินค่าทรัพย์สินด้วยวิธีต้นทุน 11.อุปสงค์และอุปทาน     มูลค่าของอสังหาริมทรัพย์หนึ่ง ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนอสังหาริมทรัพย์ที่มีเสนอขายอยู่ในตลาด กับจำนวนคนจะซื้อที่มีกำลังซื้อและมีความประสงค์จะซื้อ กรณีตัวอย่างหนึ่งก็เช่น ในภาวะอุปสงค์สูง ราคาบ้านหลังสุดท้ายที่ขายได้ในโครงการหนึ่ง จะสูงกว่าราคาบ้านหลังแรกที่ขาย และการณ์จะกลับเป็นตรงกันข้ามหากอุปทานสูงกว่า (จึงต้องขาย "โละ" ลดราคา) ดังนั้นไม่เฉพาะแต่ผู้ประกอบการ ผู้ประเมินก็ต้องรู้ "หั่งเช้ง" (สถานการณ์ตลาด) เช่นกัน จึงจะมีการตัดสินใจในมูลค่าที่ถูกต้อง

วิธีการประเมินค่าทรัพย์สิน

วิธีการประเมินค่าทรัพย์สิน

ความรู้วิธีการประเมินค่าทรัพย์สิน จะช่วยให้เราสามารถตัดสินใจเลือกซื้อ-ขาย หรือลงทุนในทรัพย์สินได้อย่างมั่นใจยิ่งขึ้น  ที่มาhttp://www.thaiappraisal.org/thai/valuation/valuation13.htm เราตีค่าทรัพย์สินไปทำไม     ในยุคสมัยนี้ การวิเคราะห์มูลค่าอย่างถูกต้อง โปร่งใสเป็นธรรม มีความสำคัญยิ่ง ไม่ว่าจะเพื่อการซื้อ ขาย เช่า ร่วมทุน เวนคืน คิดภาษี หรือแม้แต่การแบ่งแยกกองมรดกอย่างเป็นธรรมแก่ลูกหลาน ฯลฯ     ในการประเมินค่าทรัพย์สินทั่วโลก มีวิธีตามมาตรฐานสากล ดังนี้: วิธีวิเคราะห์มูลค่าจากต้นทุน (Cost approach to value)     หลักสำคัญคือ "มูลค่าของสิ่งหนึ่ง = ต้นทุนในการหาสิ่งอื่นที่เทียบเคียงได้มาทดแทน" วิธีการก็คือ เราเริ่มที่การประมาณการต้นทุนในการสร้างอาคารทดแทนตามราคาปัจจุบัน แล้วหักลบด้วยค่าเสื่อม (ถ้ามี) บวกด้วยมูลค่าตลาดของที่ดิน ก็จะได้มูลค่าของทรัพย์สินนั้น     เช่น โรงงานอายุ 10 ปี ถ้าสร้างใหม่จะใช้เงิน 10 ล้านบาท เราหักค่าเสื่อม 20% หรือปีละ 2% (สมมติให้อาคารมีอายุขัย 50 ปี) ก็แสดงว่าอาคารตามสภาพปัจจุบันมีมูลค่า 8 ล้าน สำหรับที่ดินที่ตั้งโรงงานเป็นเงินอีก 10 ล้าน (500 ตารางวา แถวนี้ขายตารางวาละ 20,000 บาท) ดังนั้นมูลค่าทรัพย์สินจึงเป็นเงิน 18 ล้านบาท เป็นต้น     ข้อสังเกตสำคัญก็คือ วิธีนี้ ส่วนมากใช้สำหรับโรงงานหรืออาคารที่สร้างขึ้นเฉพาะ กรณีบ้านจัดสรรใช้วิธีการเปรียบเทียบตลาดจะเหมาะสมกว่า และในภาวะที่ราคาทรัพย์สินตกต่ำ แต่ต้นทุนวัสดุก่อสร้างสูงขึ้น บางครั้งต้นทุนที่คำนวณได้อาจจะแพงกว่ามูลค่าตลาดเสียอีก ทำให้การประเมินด้วยวิธีนี้ผิดเพี้ยนจากความเป็นจริงได้ วิธีเปรียบเทียบตลาด (Market comparison approach)     เป็นวิธีที่ดีที่สุด ชัดเจนที่สุด หลักก็คือ "มูลค่าของทรัพย์สินของเรา=ราคาของทรัพย์สินเทียบเคียงที่คนอื่นขายได้" แนวทางคือ เริ่มที่การหาทรัพย์สินเทียบเคียงที่มีการซื้อขาย/เรียกขาย มาดูว่ามีลักษณะคล้าย/ต่างจากทรัพย์สินที่ประเมินอย่างไรบ้าง เมื่อได้ข้อมูลมาเพียงพอแล้ว ก็ตรวจสอบเพื่อคัดเลือกนำทรัพย์สินที่เทียบเคียงได้จริงเท่านั้นมาทำการวิเคราะห์ โดยระบุถึงเงื่อนไขในการเปรียบเทียบของทั้งทรัพย์สินที่ประเมินกับแปลงเปรียบเทียบ เช่น คุณภาพอาคาร ขนาดที่ดิน-อาคาร และจึงสรุปหามูลค่าที่สมควรโดยวิเคราะห์เปรียบเทียบ     หัวใจอยู่ที่การหาข้อมูล ผู้ประเมินต้องละเอียดรอบคอบ ในทุกที่ล้วนมีข้อมูลเพียงพอ ขึ้นอยู่กับการหา ต้องไม่เพียงหาข้อมูลเรียกขายแต่ให้มีข้อมูลซื้อขายจริงด้วย และต้องระวังการสร้างหลักฐานซื้อขายเท็จลวงผู้ประเมินด้วย การประเมินที่มีข้อมูลเปรียบเทียบน้อยหรือไม่สอดคล้องกัน จะทำให้การวิเคราะห์หามูลค่าผิดพลาด ไม่น่าเชื่อถือ     บางครั้ง ข้อมูลการซื้อขายจริงก็ยังไม่อาจเชื่อถือได้ เช่นในหมู่บ้านบางแห่งที่สร้างเสร็จก่อนปี 2540 มีราคาซื้อขายจริงสูงกว่าราคาเรียกขายในปี 2543-4 เสียอีก เพราะในช่วงหลังมูลค่าทรัพย์สินตกต่ำลง วิธีแปลงรายได้เป็นมูลค่า (Income Approach)     "มูลค่าวันนี้ = ผลรวมของรายได้สุทธิที่จะได้ในอนาคตจนสิ้นอายุ ขัย" ทรัพย์สินมีค่าเพราะมันสร้างรายได้ ทรัพย์ที่สร้างรายได้สูงกว่ามักมีมูลค่าสูงกว่า (ทำเล-คุณภาพดีกว่า เป็นต้น) ขั้นตอนเป็นดังนี้:     1) ประมาณรายได้ของทรัพย์สินจากทุกแหล่ง โดยพิจารณาจากการเปรียบเทียบตลาด และรายได้จริงของทรัพย์ที่ประเมินโดยตรง     2) ลบด้วยการไม่ได้ใช้ประโยชน์หรือหนี้สูญจากข้อเท็จจริง และจากการเปรียบเทียบหรือแนวโน้มในตลาด ก็จะได้รายได้ที่เป็นจริง     3) จากนั้นก็หักด้วยค่าใช้จ่ายต่าง ๆ เช่น ค่าดำเนินการ ภาษี ประกัน จัดการ ค่าบำรุงรักษา เป็นต้น ก็จะได้รายได้สุทธิ     4) นำรายได้สุทธิมาเข้าสูตร V = I / R โดยที่ V คือ มูลค่าทรัพย์สิน, I คือ รายได้สุทธิ และ R คืออัตราผลตอบแทน     อัตราผลตอบแทน มักใช้อัตราขั้นต่ำปลอดภัยที่สุดที่ใช้ให้เงินทำงานแทนเรา โดยที่เราไม่ต้องลงแรงไปนั่งลงทุนหรือเสี่ยงเอง เช่นการฝากเงินไว้ในสถาบันการเงินหรือซื้อพันธบัตรรัฐบาล เป็นต้น     เช่น หอพักขนาด 100 ห้อง อัตราค่าเช่าที่เก็บได้จริงเป็นเงินห้องละ 2,000 บาทต่อเดือน โดยศักยภาพจึงมีรายได้ 2,400,000 บาทต่อปี แต่มีผู้มาเช่าจริง 90% มีหนี้สูญอีก 5% ดังนั้นรายได้จริงคือ 85% ของประมาณการข้างต้นหรือเป็นเงิน 2,040,000 บาท จากการวิเคราะห์เพิ่มเติม พบว่าค่าใช้จ่ายในการดำเนินการหอพักนี้เป็นเงิน ~30% ของรายได้จริง หรือมีรายได้สุทธิเป็นเงิน 1,428,000 บาท (70% ของรายได้ 2,040,000 บาท) อัตราผลตอบแทน ในกรณีนี้หากใช้อัตราดอกเบี้ยเงินฝาก ณ 5% ต่อปี มูลค่าทรัพย์สินที่ประเมินได้จะเป็นเงิน 28,560,000 บาท (1,428,000 / 5%) วิธีการตั้งสมมติฐานในการพัฒนา (Hypothetical development approach or residual technique)     เป็นแนวทางประเมินที่ดินเปล่า โดยสมมติให้มีการพัฒนาที่ได้ประโยชน์สูงสุดและดีที่สุด (Highest and Best Use) ตามภาวะตลาดขณะนั้น และลดทอนค่าพัฒนาทั้งหลายรวมทั้งค่าอาคารออกให้เหลือแต่ค่าที่ดินเปล่าในที่ สุด เขียนเป็นสูตรคือ "มูลค่าโครงการ - ต้นทุนค่าก่อสร้าง - ต้นทุนอื่น ๆ = มูลค่าที่ดิน" โดยมูลค่าที่ดินนี้ก็คือต้นทุนที่ดินที่ใช้ในการพัฒนาโครงการนั่นเอง     เช่นที่ดินแปลงหนึ่ง หน้ากว้างติดถนน 40 เมตร ลึก 20 เมตร หรือ 200 ตรว) มีมูลค่าเท่าไร โดยมีข้อมูลว่า ที่ดินนี้ใช้สร้างตึกแถวขนาด 20 ตรว. หน้ากว้าง 4 เมตร ขนาดพื้นที่ 200 ตรม. ได้ 10 หน่วย ตึกแถวในย่านนี้ขายในราคาหน่วยละ 5 ล้านบาท     วิธีทำ: 1) หามูลค่าโครงการ (10 หน่วยๆ ละ 5 ล้าน=50 ล้าน), 2) คิดต้นทุนค่าดำเนินการ+กำไรที่ 30% ของมูลค่า=15 ล้าน, 3) ดังนั้นต้นทุนอาคารและที่ดิน = 35 ล้าน, 4) ต้นทุนค่าก่อสร้างอาคารและสาธารณูโภคเป็นเงินหน่วยละ 1 ล้านบาทหรือรวม 10 ล้าน, 5) ต้นทุนที่ดินเป็นเงิน 25 ล้าน หรือเป็นเงินตารางวาละ 125,000 บาท     อนึ่งสมมติฐานที่ตั้งขึ้นต้องสอดคล้องกับข้อกฎหมาย การเงิน ตลาด และสภาพกายภาพของที่ดิน เท่านั้น วิธีวิเคราะห์กระแสเงินสด (Discounted Casflow Analysis)     DCF ส่วนหนึ่งของวิธีการแปลงรายได้เป็นมูลค่า เป็นวิธีการที่ปรับใช้มาจากการวิเคราะห์เพื่อลงทุน-ศึกษาความเป็นไปได้โครงการ (financial feasibility) โดยจะประมาณการรายได้ที่มาจากการลงทุนในอนาคตตามอายุขัยของทรัพย์สินและคิดลดเป็นมูลค่าปัจจุบัน     หัวใจสำคัญก็คือ รายได้ในอนาคตที่เราประมาณการนั้น จะขึ้นๆลง ๆ ไม่หยุดนิ่งตามภาวะตลาด เงินเฟ้อ ดอกเบี้ย ดังนั้นเราจึงต้องประมาณการรายได้ในอนาคตให้ใกล้เคียงความเป็นจริงที่สุด การจะทำเข่นนี้ได้ก็ต้องอาศัยการศึกษาวิจัยอย่างลึกซึ้ง ชัดเจนนั่นเอง วิธีประเมินโดยแบบจำลอง (Computer-assisted mass appraisal)     CAMA เป็นแขนงหนึ่งของการประเมินโดยวิธีเปรียบเทียบตลาด โดยใช้การสร้างแบบจำลองทางสถิติแบบ MRA (multiple regression analysis) มาช่วย ทั้งนี้ใช้มากในการประเมินเพื่อการเวนคืน จัดรูปที่ดิน โดยใช้ประเมินทรัพย์สินนับร้อยนับพันแปลงที่ตั้งอยู่ติดกัน     เราต้องวิเคราะห์ให้เห็นว่ามูลค่าขึ้นอยู่กับตัวแปรอะไร เช่น กรณีที่ดิน ราคาต่อตารางวาขึ้นกับ หน้ากว้าง ขนาด การถมที่ ฯลฯ แล้วนำค่าตัวแปรเหล่านี้ มาทำการวิเคราะห์โดยการสร้างแบบจำลองขึ้น     Agency for Real Estate Affairs (AREA) เป็นผู้ใช้วิธีนี้ครั้งแรกในประเทศไทยในการศึกษาเพื่อการจัดรูปที่ดิน ตั้งแต่ปี 2533 การวิเคราะห์สรุปความเห็นต่อมูลค่าทรัพย์สิน     ในกรณีทรัพย์สินธรรมดา อาจใช้วิธีการเปรียบเทียบตลาดเบื้องต้น แต่ในกรณีทรัพย์สินที่มีมูลค่าสูงหรือซับซ้อนมาก อาจต้องใช้ทั้ง 3 วิธีหรืออาจใช้วิธีอื่นที่เป็นวิธีขั้นสูงขึ้นไปมาพิจารณา และหลักจากใช้แต่ละวิธีแล้ว ผู้ประเมินจะได้มาสรุปความเห็นต่อมูลค่าที่สมควร     การวิเคราะห์สรุป เกี่ยวข้องกับการตรวจสอบแต่ละกระบวนการหรือขั้นตอนในแต่ละวิธี ซึ่งเมื่อทบทวนแล้วอาจมีการปรับเปลี่ยนตามความเหมาะสม จากนั้นก็อาจชั่งน้ำหนักความน่าเชื่อถือในแต่ละวิธี ผสานกับประสบการณ์และความเห็นของผู้ประเมิน ก็จะสามารถสรุปมูลค่าที่สามารถอธิบายได้     มูลค่าทรัพย์สินที่ประเมินได้ โดยผู้ประเมินหรือแม้แต่บุคคลทั่วไปที่มีข้อมูลที่ถูกต้องและมีวิธีการที่สอดคล้องกับความเป็นจริง ย่อมใกล้เคียงกัน หากการประเมินใดโดยผู้ประเมิน 2 รายได้ผลออกมาแตกต่างกัน จะกล่าวลอย ๆ ว่าเป็นเพราะ "ความเห็น" แตกต่างกันอย่างเดียวไม่ได้ คงต้องมีฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง (หรืออาจทั้งสองฝ่าย) วิเคราะห์ข้อมูลผิดเพี้ยนไป จึงได้มูลค่าที่แตกต่างกัน

10 แบรนด์ดังที่มูลค่าร่วงหนักสุด

10 แบรนด์ดังที่มูลค่าร่วงหนักสุด

ภาพ http://www.stock2morrow.com/showthread.php?t=36469&page=1

“แบรนด์” ถือเป็นสินทรัพย์ที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับธุรกิจ เผลอๆ จะมีมูลค่ามหาศาลกว่าสินทรัพย์ที่จับต้องได้เสียอีก

“อินเตอร์แบรนด์” เพิ่งจัดอันดับ 100 แบรนด์ระดับโลกที่มีมูลค่าสูงสุด (Top 100 Global Brands 2012) โดยยักษ์น้ำดำ “โคคา-โคลา” ยังคงครองแชมป์เป็นปีที่ 12 ตามด้วย “แอ๊ปเปิ้ล” อาณาจักรไอทียักษ์ใหญ่ ที่รั้งตำแหน่งเบอร์ 2 ด้วยตัวเลขมูลค่าแบรนด์ที่เพิ่มขึ้น 129% ก้าวกระโดดจากอันดับ 8 ในปีที่แล้ว ส่วนอีกแบรนด์ที่ไต่เพดานบินรวดเร็วคือ “ซัมซุง” ที่ติดอันดับ 9 ขยับพรวดจากอันดับ 17 ในปีก่อน

โดยบริษัทเทคโนโลยีพากันตบเท้ายึดทำเนียบท็อป 10 แบรนด์ที่มีมูลค่าสูงสุดในโลกปีล่าสุด ทั้งแอ๊ปเปิ้ล กูเกิล ไมโครซอฟท์ อินเทล และซัมซุง แต่ขณะเดียวกัน อดีตบิ๊กเนมในแวดวงเทคโนโลยีก็ทำผลงานได้ย่ำแย่ ไม่ว่าจะเป็นแบล็คเบอร์รี่ และโนเกีย ที่กำลังถูกทิ้งไว้ข้างหลัง

ซีอีโอของอินเตอร์แบรนด์ “จอช เฟลด์เมท” อธิบายว่า แบรนด์จะประสบความสำเร็จ เมื่อสามารถกำหนดนิยามของตลาดได้ อย่างกรณีของแอ๊ปเปิ้ล ซึ่งจับตลาดโทรศัพท์มือถือ และนำเข้าสู่ระบบนิเวศที่ผู้บริโภคสามารถซื้อเกมมาเล่น ฟังเพลง และเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ต โดยใช้อุปกรณ์เพียงเครื่องเดียว

เมื่อเปรียบเทียบแบรนด์ที่ทำผลงานได้ดี กับแบรนด์ที่ต้องดิ้นรนจากความยากลำบาก พบว่า แบรนด์ที่ทำผลงานได้ดีสามารถทำนายสิ่งที่ผู้คนต้องการในตลาดนั้นๆ ได้

น่าสังเกตว่า หากพิจารณาข้อมูลจากรายงานของอินเตอร์แบรนด์ นอกเหนือจากการจัดอันดับแบรนด์ที่มีมูลค่ามากสุดในโลกแล้ว ไส้ในยังสะท้อนให้เห็น 10 แบรนด์ที่มูลค่าร่วงหนักสุดอีกด้วย

เริ่มจาก “แบล็คเบอร์รี่” สมาร์ทโฟนที่เคยโด่งดังของค่ายรีเสิร์ช อิน โมชั่น หรือริม ซึ่งกำลังเผชิญความยากลำบากทางธุรกิจ โดยมูลค่าแบรนด์แบล็คเบอร์รี่ดิ่งหนักถึง 39% อยู่ที่ 3.9 พันล้านดอลลาร์ โดยรายได้ลดลง 25.2% ในช่วง 1 ปีที่ผ่านมา

ทั้งๆ ที่แบล็คเบอร์รี่เคยเป็นเจ้าตลาดสมาร์ทโฟนที่ยิ่งใหญ่เมื่อไม่กี่ปีมานี้ แต่ปัญหาระบบล่มหลายครั้ง บวกกับความล้มเหลวของแท็บเล็ตเพลย์บุ๊ค รวมทั้งการแข่งขันที่ดุเดือดจากไอโฟนของค่ายแอ๊ปเปิ้ล และมือถือตระกูลแอนดรอยด์ของกูเกิล ล้วนบีบให้มูลค่าแบรนด์แบล็คเบอร์รี่ลดฮวบอย่างรวดเร็ว

ขณะที่ส่วนแบ่งในตลาดระบบปฏิบัติการบนสมาร์ทโฟนของแบล็คเบอร์รี่ก็ลดลงจาก 21.7% ในเดือนกรกฎาคม 2554 เหลือ 9.5% ในปีนี้ ผิดกับส่วนแบ่งของแอ๊ปเปิ้ลที่เพิ่มจาก 27% เป็น 33.4% ส่วนกูเกิลก็เพิ่มจาก 41.8% เป็น 52.2% นอกจากนี้ หุ้นของแบล็คเบอร์รี่ยังร่วงเกือบ 90% ในช่วง 3 ปีมานี้

แบรนด์ที่มูลค่าร่วงมากเป็นอันดับ 2 คือ “โกลด์แมน แซคส์” มูลค่าแบรนด์ลดลงถึง 16% มีมูลค่าที่ 7.6 พันล้านดอลลาร์ ส่วนรายได้ลดลง 23.2% ในรอบ 1 ปี โกลด์แมนฯ ได้รับผลกระทบอย่างหนักจากวิกฤติการเงินโลก เนื่องจากเกี่ยวข้องกับการขายตราสารอนุพันธ์ประเภทซีดีโอ (collateralized debt obligations) หรือตราสารหนี้ที่มีหลักทรัพย์ค้ำประกัน ซึ่งสลับซับซ้อน ประกอบกับวิกฤติหนี้กรีซ

โกลด์แมนฯ กลับมาเป็นข่าวคึกโครมอีกครั้งหลังผู้บริหารสาขาลอนดอนลาอออก โดยแฉผ่านสื่อว่าโกลด์แมนฯ เป็นธุรกิจที่มีพิษภัย และหาประโยชน์จากลูกค้า ซึ่งผู้บริหารบางคนเรียกว่า พวกหน้าโง่

อันดับ 2 ร่วมอีกราย คือ “โนเกีย” อดีตยักษ์มือถือรายใหญ่สุดของโลก ซึ่งออกอาการย่ำแย่ เพราะสูญเสียส่วนแบ่งตลาดไปมากในช่วงไม่กี่ปีมานี้ และเสียตำแหน่งผู้ผลิตมือถือรายใหญ่สุดของโลกให้กับซัมซุงไปแล้ว อีกทั้งราคาหุ้นก็ลดลงกว่าครึ่งหนึ่งในปีที่ผ่านมา โนเกียเหลือมูลค่าแบรนด์ 2.1 หมื่นล้านดอลลาร์ ส่วนรายได้ช่วง 1 ปี ลดลง 20.5%

บริษัทประกาศโละพนักงาน 10,000 ตำแหน่ง เพื่อรักษาเงินสดในมือเอาไว้ ปัจจุบัน บริษัทมือถือจากฟินแลนด์รายนี้คาดหวังกับระบบปฏิบัติการบนมือถือ “วินโดว์ส” ของไมโครซอฟท์ และเพิ่งเปิดตัวสมาร์ทโฟนลูเมีย 920 แต่ยังไม่เป็นที่ประทับใจ

อันดับ 4 “โมเอท ชองดอง” แบรนด์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ โดยมูลค่าแบรนด์ของโมเอทฯ ร่วงลง 13% อยู่ที่ 3.8 พันล้านดอลลาร์ หรือมูลค่าแบรนด์หายไป 500 ล้านดอลลาร์ในปีที่แล้ว แต่ไม่ใช่เพราะแบรนด์โมเอทฯ อ่อนแอ หากแต่เป็นเพราะพิธีกรรมเปลี่ยนไป เนื่องจากการเติบโตทางเศรษฐกิจมาจากภูมิภาคที่ไม่ได้นิยมเฉลิมฉลองด้วย แชมเปญ ขณะที่ในตลาดสหรัฐ โมเอทฯ ยังทำยอดขายได้ดี

อันดับ 4 ร่วม “ยาฮู” มูลค่าแบรนด์ขณะนี้อยู่ที่ 3.9 พันล้านดอลลาร์ โดยเมื่อปีที่แล้วข่าวของยาฮูวนเวียนอยู่ที่เรื่องฉาวของซีอีโอคนเก่า และการสรรหาบอสคนใหม่จนมาได้ “มาริสสา เมเยอร์” แต่การเปลี่ยนชะตากรรมของยาฮูไม่ใช่เรื่องง่าย เพราะสูญเสียตลาดโฆษณาแบบดิสเพลย์ให้กับกูเกิลและเฟซบุ๊คไปแล้ว ประเมินกันว่า ยาฮูเหลือส่วนแบ่ง 9.3% ของรายได้โฆษณาแบบดิสเพลย์ในปีนี้ น้อยกว่ากูเกิล 15.4% และเฟซบุ๊ค 14.4%

อันดับ 6 “ซิตี้” มูลค่าแบรนด์ร่วงลง 12% อยู่ที่ 7.6 พันล้านดอลลาร์ นับจากภาวะขาลงต่อเนื่อง 5 ปี มูลค่าแบรนด์ของซิตี้ในปีนี้เหลือต่ำกว่า 1 ใน 3 ของสถิติสูงสุดตลอดกาล 2.34 หมื่นล้านดอลลาร์ รวมทั้งซิตี้ต้องเผชิญกับข้อกล่าวหาที่ว่ามีส่วนทำให้เกิดวิกฤติซับไพรม์ใน สหรัฐ

อันดับ 6 ร่วมอีกราย “เอ็มทีวี” มีมูลค่าแบรนด์ 5.6 พันล้านดอลลาร์ อินเตอร์แบรนด์เตือนว่า เอ็มทีวีกำลังก้าวพ้นจากรากเหง้าเรื่องดนตรี และเริ่มไปมุ่งคอนเทนต์ราคาถูก ซึ่งอาจก่อให้เกิดวิกฤติด้านอัตลักษณ์ของแบรนด์ตามมา

อันดับ 8 “ฮอนด้า” ค่ายรถจากญี่ปุ่น มูลค่าแบรนด์ปีที่ผ่านมาหดหายไป 11% เหลือ 1.73 หมื่นล้านดอลลาร์ ขณะที่อุตสาหกรรมรถยนต์โลกเริ่มฟื้นตัวจากภาวะถดถอย โดยมูลค่ารวมอยู่ที่ 1.6 แสนล้านดอลลาร์ในปีนี้ จาก 1.28 แสนล้านดอลลาร์ในปี 2553 แต่ฮอนด้าเผชิญกับเหตุไม่คาดฝัน ทั้งแผ่นดินไหวในญี่ปุ่น และน้ำท่วมใหญ่ในไทย ซึ่งกระทบซัพพลายเออร์ รวมถึงฮอนด้าต้องเผชิญกับการเรียกคืนรถหลายระลอกในระยะหลัง รวมถึงรุ่นซีอาร์วีที่เสี่ยงไฟไหม้หน้าต่างรถ

อันดับ 8 ร่วม “ธอมสัน รอยเตอร์ส” มีมูลค่าแบรนด์ 8.4 พันล้านดอลลาร์ แม้ครั้งหนึ่งรอยเตอร์สจะเคยครองตลาดบริการข้อมูลธุรกิจ แต่คู่แข่งอย่างบลูมเบิร์กก็ฉวยส่วนแบ่งตลาดไปได้ไม่น้อย

อันดับ 10 “เดลล์” บริษัทเทคโนโลยีรายนี้มีมูลค่าแบรนด์ลดลง 9% อยู่ที่ 7.6 พันล้านดอลลาร์ ซึ่งเป็นระดับต่ำสุดในรอบ 11 ปี เนื่องจากบริษัทขยับจากการขายคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล มาเน้นบริการไอที ขณะที่บริษัทยังดิ้นรนที่จะสร้างสิ่งใหม่ๆ บนสมาร์ทโฟน

ที่มา:กรุงเทพธุรกิจ

วิกฤติเศรษฐกิจ 1929 (ตอนที่ 4): แนวคิดในเรื่องทุน

แนวคิดในเรื่องทุน

ภาพ http://www.xn--12cle2dff5el5l9ac.net/

ธนาคาร คือธุรกิจอันลึกลับซับซ้อน มีคนไม่มากนักที่เข้าใจกลไก ระบบการทำงานของธนาคารและสถาบันการเงินต่างๆอย่างแท้จริง ส่วนใหญ่สืบเนื่องมาจากสาเหตุที่ว่าขาดความรู้ ขาดความเข้าใจในการทำงบดุล(balance sheet)ของธนาคารว่ามีที่มาที่ไป และเป็นเช่นนั้นเช่นนี้ได้อย่างไร ด้านขวามือของงบดุลเป็นฟากฝั่งของความน่าเชื่อถือของธนาคาร(bank’s liabilities) ส่วนข้อมูลด้านซ้ายมือนั้นเป็นสินทรัพย์ที่ธนาคารมีอยู่

ความน่าเชื่อถือของธนาคารคืออะไร อธิบายกันแบบง่ายๆ คร่าวๆก็คือความน่าเชื่อถือของะนาคารนั้นจะมากหรือน้อยย่อมขึ้นอยู่กับเม็ด เงินที่ธนาคารมีอยู่ในมือ ที่ธนาคารสามารถนำมาใช้ในการทำธุรกิจได้ ซึ่งเม็ดเงินจำนวนดังกล่าวนั้นมีที่มาจาก 2 แหล่งคือ 1) มาจากการระดมทุน กระจายหุ้นออกขายให้กับนักลงทุนทั่วไปเพื่อแลกกับการที่นักลงทุนจะได้เข้ามา เป็นเจ้าของกิจการธนาคารนั้นๆร่วมกัน แนวทางนี้ธนาคารไม่จำเป็นต้องเป็นหนี้ใคร ไม่ต้องคืนเงินต้นให้กับผู้ถือหุ้น แต่ต้องปันส่วนผลกำไรที่เกิดขึ้นจากการดำเนินธุรกิจให้กับผู้ถือหุ้น ดังนั้นหุ้นจึงถูกมองว่าเป็นความน่าเชื่อถือของธนาคารที่ผู้ถือหุ้นสามารถ ใช้สิทธิเรียกร้องในฐานะเจ้าของร่วมในธนาคารนั้นๆได้

วิธี การที่ 2 ที่ธนาคารใช้ในการเพิ่มความน่าเชื่อถือของธนาคารก็คือการกู้ยืมเงิน ซึ่งส่วนมากก็จะมาจากเงินฝากของประชาชน หรือไม่ก็การกู้ยืมเงินกันเองระหว่างธนาคารกับธนาคารและสถาบันการเงิน ตัวอย่างเช่น เมื่อคุณนำเงินของคุณไปฝากไว้กับธนาคาร นั่นก็คือการที่คุณนำเงินของคุณไปให้ธนาคารนั้นๆกู้ยืมเงินจากคุณนั่นเอง เงินฝากของคุณก็จะกลายเป็นความน่าเชื่อถือของธนาคาร เมื่อคุณต้องการเงินที่อยู่ในบัญชีธนาคารของคุณคืนมา ธนาคารก็จะคืนเงินให้กับคุณ เช่นเดียวกันกับเงินที่ธนาคารกู้ยืมมาจากธนาคารอื่นซึ่งเป็นการกู้ยืมเงิน กันระหว่างธนาคารด้วยกันเองก็เป็นการสร้างความน่าเชื่อถือให้กับธนาคารด้วย เช่นกัน

ธนาคารไม่เพียงแต่จะกู้ยืมเงินจากประชาชนและธนาคารอื่นด้วยวิธีการตรงๆอย่าง ที่ได้อธิบายไว้แล้วเท่านั้น แต่ธนาคารยังสามารถใช้วิธีการอื่นๆได้อีกด้วย เช่น การออกผลิตภัณฑ์ประเภทตราสารทางการเงินรูปแบบต่างๆ เป็นต้น ซึ่งก็สามารถสร้างความน่าเชื่อถือให้กับธนาคารได้เช่นกัน ในการกู้เงินธนาคารนั้น เงินกู้ส่วนใหญ่นั้นได้ทำให้เกิดต้นทุนของธนาคารเพราะธนาคารมีภาระที่จะต้อง จ่ายดอกเบี้ยเงินฝากให้กับเจ้าของบัญชี ตราสารหนี้ก็เช่นเดียวกัน ธนาคารก็ต้องจ่ายผลตอบแทนให้กับผู้ถือตราสารหนี้ด้วยเช่นกัน

แล้ว ธนาคารนำเงินที่ระดมทุนมาได้จากการกระจายหุ้นและกู้ยืมด้วยวิธีการต่างๆไปทำ อะไร ? คำตอบก็คือ ธนาคารนำเงินที่ระดมทุนได้ไปใส่ไว้อีกฟากข้างหนึ่งของงบดุล คือ ในส่วนที่เป็นสินทรัพย์ของธนาคารนั่นเอง เช่น ธนาคารปล่อยเงินกู้ใหกับธนาคารอื่น ภาคธุรกิจ และผู้ซื้อหรือสร้างบ้าน เงินกู้เหล่านี้ก็จะถูกธนาคารพิจารณาว่าเป็นสินทรัพย์ของธนาคารเพราะสิน เชื่อที่ธนาคารปล่อยออกไปนี้ก็คือการลงทุนของธนาคารที่จะนำมาซึ่งรายได้ของ ธนาคารในระยะยาวนั่นเอง

 เงินกู้ดังกล่าวสามารถสร้างผลกำไรกลับคืนสู่ธนาคารได้ ทำให้ธนาคารกลายเป็นกิจการที่มีมูลค่าทางธุรกิจ สินทรัพย์อื่นๆที่ธนาคารถือครองอยู่ก็เช่นกัน ธนาคารสามารถนำเงินไปลงทุนในพันธบัตรของรัฐบาลหรือหลักทรัพย์อื่นๆ ในสินทรัพย์ที่มีค่า สำหรับสินทรัพย์ส่วนที่เหลือของธนาคารก็คือเงินสดที่กองรวมกันอยู่ในห้อง นิรภัยของธนาคาร รวมทั้งของมีค่าอื่นๆอีกเล็กน้อยเมื่อเปรียบเทียบกับสินทรัพย์ทั้งหมดที่ ธนาคารนั้น น่าประหลาดใจเป็นอย่างมากที่มันกลับไม่อาจทำเงิน สร้างผลกำไรกลับคืนมาให้กับธนาคารได้มากสักเท่าใดนัก

นั่น คือระบบ กลไกการทำงานแบบง่ายๆคร่าวๆของธุรกิจธนาคาร ว่าธนาคารนั้นสามารถเพิ่มเงินในมือตัวเองได้ด้วยการออกหุ้นและกู้ยืมเงินจาก ผู้ให้กู้ ขนาดของเงินทุนทำให้ธนาคารมีความน่าเชื่อถือ ธนาคารจึงมีความจำเป็นต้องกู้เงิน สะสมสินทรัพย์ แล้วธนาคารก็สามารถทำกำไรได้ด้วยการนำเงินทุนที่มีอยู่มาหมุนเวียน กินส่วนต่างจากอัตราดอกเบี้ย ระหว่างดอกเบี้ยที่ธนาคารต้องจ่ายคืนให้เจ้าหนี้หรือเจ้าของบัญชีกับ ดอกเบี้ยรับที่ธนาคารได้จากลูกค้าสินเชื่อของธนาคาร หากดอกเบี้ยที่ธนาคารต้องจ่ายต่ำกว่าดอกเบี้ยที่ธนาคารได้รับก็กลายเป็นราย ได้ เป็นผลกำไรของธนาคาร

หากว่าทุกสิ่งทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบง่ายและตรงไปตรงมา แต่การธนาคารนั้นไม่ใช่วิชาการที่ตายตัวอย่างเช่นการทำจรวดไปเหยียบผิวดวง จันทร์ ดังนั้นจึงไม่อาจคาดหวังจากนายธนาคารได้ว่าธนาคารจะดำเนินธุรกิจอย่างซื่อๆ ตรงไปตรงมาตามหลักวิชาที่วางไว้นี้ได้เสมอไป

และใน ตอนนี้เรื่องราวของเราก็ได้ดำเนินมาถึงส่วนที่เป็นสาระสำคัญกันแล้ว นั่นคือ เรื่องที่ว่า แท้จริงแล้วธนาคารมีมูลค่าเท่าไหร่กันแน่ ? ยกตัวอย่างง่ายๆคือ มันมีความแตกต่างกันอยู่ระหว่างมูลค่าสินทรัพย์ของธนาคารกับมูลหนี้ที่เชื่อ ถือได้ของธนาคาร เราลองมาทำให้ตัวเลข 2 ฝั่งนี้แตกต่างกันดู เพื่อที่เราจะได้รู้ว่าหากเกิดกรณีเช่นนี้ขึ้นผลที่ตามมาจะเป็นอย่างไร

ในกรณีที่สินทรัพย์ของธนาคารมีมากกว่ามูลหนี้ที่เชื่อถือได้นั้น ธนาคารก็จะบอกกับเราว่าส่วนต่างที่ว่านี้คือมูลค่าของธนาคาร ซึ่งเราเรียกกันว่า”ทุน”(capital)หรือ”สินทรัพย์”(equity) ซึ่งทุนที่ว่านี้ก็เป็นของเจ้าของธนาคารหรือผู้ถือหุ้นซึ่งมีสิทธิเรียกร้อง ในสินทรัพย์ส่วนที่เหลือนี้จากธนาคารได้ ส่วนด้านขวามือของงบดุลซึ่งเป็นส่วนของหนี้สินของธนาคารนั้น หนี้ที่ธนาคารมีต่อผู้ถือหุ้นซึ่งเป็นผู้ใส่เงินเข้ามาในกองทุนของธนาคารใน ช่วงแรกเริ่มที่มีการก่อตั้งธนาคารหรือมีการเพิ่มทุนธนาคารด้วยการกระจาย หุ้นให้กับบุคคลทั่วไปในภายหลังนั้น ผู้ถือหุ้นก็จะได้รับส่วนแบ่งจากกำไรของธนาคารในรูปเงินปันผล และได้กำไรเพิ่มขึ้นจากมูลค่าหุ้นที่สูงขึ้นจากผลประกอบการที่ส่งผลให้ สินทรัพย์ของธนาคารเพิ่มสูงขึ้น

คราวนี้เราลองมาดู กันว่าธนาคารจะทำอย่างไรเมื่อต้องเผชิญกับวิกฤติการเงิน สิ่งที่เราต้องให้ความสนใจ ต้องพิจารณากันเป็นพิเศษก็คือ ในฟากฝั่งที่เป็นความน่าเชื่อถือของธนาคารที่อยู่ในงบดุลของธนาคารว่ามัน เกิดการบิดเบี้ยว ผิดรูปไปจากที่มันควรจะเป็นได้อย่างไร เมื่อธนาคารไม่สามารถกู้ยืมเงินเพิ่มได้ หรือธนาคารต้องเผชิญกับสถานการณ์ที่ต้นทุนการกู้ยืมเงินของธนาคารนั้นสูง เกินไปเพราะอัตราดอกเบี้ยจ่ายสูงกว่าอัตราดอกเบี้ยรับ ผู้ฝากเงินจากธนาคารก็จะเกิดอาการแตกตื่นและแห่กันมาถอนเงินออกจากบัญชีเงิน ฝากของตนเอง หรือหากว่าธนาคารอื่นปฏิเสธที่จะปล่อยเงินกู้ก้อนใหม่ให้กับธนาคารหรือไม่มี ใครยอมซื้อตราสารทางการเงินที่ธนาคารเป็นผู้ออก

จากวิกฤติการณ์ในอดีตที่ผ่านมา เฟด-ธนาคารกลางของสหรัฐก็มักจะใช้วิธีคิดค้น เฟ้นหาสารพัดวิธีการที่จะปล่อยเงินกู้ให้กับธนาคารที่ประสบปัญหาไปพร้อมๆกับ การสร้างความมั่นใจให้กับเจ้าหนี้ของธนาคารว่าเงินที่พวกเขาเหล่านั้นฝากไว้ หรือปล่อยกู้ให้กับธนาคารนั้นจะไม่เกิดความเสียหายขึ้นอย่างแน่นอน รัฐบาลจะทำทุกวิถีทางเพื่อช่วยเหลือให้ส่วนต่างๆที่ประกอบกันเป็นความน่า เชื่อถือของธนาคารที่อยู่ในงบดุลนั้นดำรงอยู่ได้ มีการใส่เม็ดเงินก้อนใหม่เข้ามาเพื่อเพิ่มสินทรัพย์ให้กับธนาคาร เพิ่มการให้หลักประกันเงินฝากว่ายังมั่นใจได้และให้การคุ้มครอง รับประกันอย่างเต็มที่แม้ในส่วนของหนี้สินของธนาคารที่ไม่มีหลักประกันหรือ สุ่มเสี่ยงว่าจะเกิดความเสียหายขึ้น

แล้วอีกฟากข้าง หนึ่งของงบดุลธนาคารซึ่งเป็นส่วนของสินทรัพย์ของธนาคารล่ะ ? เฟด-ธนาคารกลางสหรัฐสามารถทำอะไรได้ทุกสิ่งทุกอย่างเท่าที่ตนเองจะมีอำนาจ กระทำการได้ในฐานะธนาคารกลางเพื่อให้ธนาคารสามารถกู้ยืมเงินในขณะที่เกิด วิกฤติการเงินได้ง่ายขึ้น แต่ถ้าสินทรัพย์ของธนาคารมีมูลค่าน้อยกว่าที่เคยมีในอดีตที่ผ่านมา ส่วนของทุนหรือมูลค่าสุทธิของธนาคารย่อมลดต่ำลงด้วยเช่นกัน เมื่อความน่าเชื่อถือของธนาคารปราศจากสินทรัพย์มารองรับ มูลค่าของธนาคารก็จะเหลือเป็นศูนย์ ธนาคารนั้นก็จะล้มละลาย(insolvent)หรือถูกฟ้องล้มละลาย(bankrupt)

ช่วง ที่วิกฤติการเงินครั้งที่ผ่านมาเลวร้ายลงไปยิ่งขึ้น สินทรัพย์จำนวนมากของธนาคารซึ่งอยู่ในงบดุลก็เริ่มเสื่อมมูลค่าลงไปเรื่อยๆ สินทรัพย์บางส่วนที่นำออกไปปล่อยกู้กลายเป็นหนี้เสีย ขณะที่สินทรัพย์อื่นๆที่เป็นหลักทรัพย์ก็ได้มาจากยึดจำนองและการปล่อยกู้ใน รูปแบบอื่นๆ เมื่อเจ้าของบ้านทิ้งจำนอง ผิดนัดชำระหนี้ หนี้เสียในส่วนนี้ก็จะส่งผลกระทบต่อไปเป็นลูกโซ่ถึงภาคส่วนอื่นๆในระบบการ เงินทั้งระบบ มูลค่าของทุกสิ่งทุกอย่างที่มาจากการปล่อยกู้ให้กับนักพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ ในท้องถิ่น ไปจนถึง CDOs(collateralized debt obligations)ก็เริ่มมีมูลค่าลดลง และเมื่อมูลค่าของสินทรัพย์ต่างๆเหล่านี้ลดลง ส่วนของทุนที่ยังเหลืออยู่ก็ลดลงตามไปด้วย

ธนาคารใน สหรัฐอเมริกาและยุโรปในขณะนั้นต่างก็มีความจำเป็นต้องใส่เงินเพิ่มทุนลงไป อันดับแรกคือการเปิดหมวกรับเงินช่วยเหลือจากกองทุนเพื่อความมั่งคั่งของ รัฐบาลที่ยอมจ่ายเงินซื้อหุ้นเพิ่มทุน (prefered shares) ซึ่งหุ้นดังกล่าวธนาคารได้นำออกมาจำหน่ายแบบจำเพาะเจาะจงว่าออกมาเพื่อ จำหน่ายให้กับรัฐบาลโดยเฉพาะ โดยมีเงื่อนไขว่ารัฐบาลที่ซื้อหุ้นเพิ่มทุนนี้ไม่มีสิทธิ์ออกเสียงใดๆทั้ง สิ้น รัฐบาลเป็นแต่เพียงผู้ถือหุ้นส่วนหนึ่งของธนาคารและจะได้รับเงินปันผลตอบแทน จากผลกำไรที่จะเกิดขึ้นในอนาคต

เงินช่วยเหลือจากรัฐบาลจึงไหลเข้าไปอยู่ในกองทุนของธนาคาร และธนาคารสามารถฟื้นฟูสถานะของเงินกองทุนของตนเองขึ้นมาได้อีกครั้งหนึ่ง ในชั่วขณะหนึ่ง ซึ่งนี่เป็นหนึ่งในอีกหลายๆมาตรการที่ใช้เป็นเครื่องชี้วัดสุขภาพในการ ดำเนินธุรกิจของธนาคาร แต่มูลค่าของสินทรัพย์ต่างๆของธนาคารก็ยังคงปรับลดลงต่อไปอย่างต่อเนื่อง ดังนั้นธนาคารก็จะต้องเพิ่มทุนกันอีกครั้ง คราวนี้ธนาคารใช้การระดมทุนจากภาคเอกชนเป็นเครื่องมือด้วยการออกหุ้นสามัญ เพิ่มทุน แต่ก็ยังได้เงินมาไม่เพียงพออีกเช่นเคย ฤดูใบไม้ร่วงปี 2008 มูลค่าของสินทรัพย์ที่ธนาคารครอบครองอยู่ก็ยังคงลดลงอย่างต่อเนื่อง เมื่อเหตุการณ์ได้ดำเนินมาถึงตอนนี้แล้ว ไม่มีใครสนใจจะใส่เงินเข้าไปเพิ่มทุนให้กับธนาคารกันอีกแล้ว

เมื่อ สถานการณ์ดำเนินมาถึงขั้นนี้แล้ว ผู้กำหนดนโยบายก็ต้องหยิบยกมาตการอะไรสักอย่างที่มีอยู่ในมือออกมาใช้ ผู้กำกัดดูแลกิจการธนาคารสามารถที่จะเลือกได้ว่าจะปล่อยให้ธนาคาร(และสถาบัน การเงินอื่นๆที่ไม่ใช่ธนาคาร เช่น ธนาคารลูก และธุรกิจตัวแทน นายหน้าของธนาคาร)ล้มดีหรือไม่ หลังจากนั้นภาครัฐก็อาจจะปรับโครงสร้างธุรกิจไม่ว่าจะด้วยวิธีผ่านกระบวนการ ในหรือนอกศาล หรือผ่านกระบวนการของ FDIC ที่ธนาคารเป็นสมาชิกอยู่ก็ได้ ตัวอย่างเช่น เมื่อเกิดเหตุการณ์อย่างในกรณีที่บางธนาคารอยู่ในฐานะล่อแหลม สุ่มเสี่ยง ขาดความมั่นคง เจ้าหนี้ที่เป็นผู้ถือครองตราสารทางการเงินที่ออกโดยธนาคารนั้นๆ เป็นต้น

อาจจะเห็นพ้องต้องกันว่าให้ธนาคารแปลงหนี้บางส่วนเป็นหุ้นหรือสินทรัพย์อื่น ใดของธนาคาร ซึ่งการแปลงหนี้เป็นสินทรัพย์นี้(debt-for-equity swaps)ไม่จำเป็นจะต้องกำหนดเงื่อนไขในการเจรจาที่แน่นอนตายตัวเอาไว้ล่วง หน้า ปล่อยให้เป็นไปตามกลไกการเจรจาต่อรองระหว่างเจ้าหนี้ของธนาคารแต่ละรายว่าจะ มีเงื่อนไขการต่อรองกันอย่างไร ซึ่งเจ้าหนี้บางรายอาจจะเลือกใช้เงื่อนไขอื่นที่ไม่ใช่ตัวเงินมาเจรจาต่อรอง กับธนาคารก็ได้ หรือบางรายอาจจะยอมปล่อยกู้เพิ่มเติมให้กับธนาคารเพื่อให้ธนาคารสามารถกลับ มาดำเนินธุรกิจต่อไปได้อีกครั้งก็ย่อมได้ ดังนั้นธนาคารก็จะสามารถกลับมาดำเนินกิจการได้อีกครั้งหนึ่งหลังการปรับโครง สร้างหนี้ เจ้าหนี้ยอมปรับลดหนี้ ยกหนี้ให้บางส่วนแล้ว จากนั้นความน่าเชื่อถือของธนาคารที่ลดลงไปก็จะกลับเข้าสู่ภาวะสมดุลย์สอด คล้องกับมูลค่าสินทรัพย์ที่เหลืออยู่ ธนาคารคก็จะมีเงินทุนและปล่อยกู้ได้อีกครั้งหนึ่ง

วิธี การนี้เท่ากับว่าเป็นการยอมให้ตลาดได้ขจัดของเสียออกไปจากระบบ ธนาคารที่ย่ำแย่ก็ปล่อยให้ล้มหายตายจากไปก่อน จากนั้นก็ปรับโครงสร้างธนาคารและฟื้นฟูกิจการกลับคืนมาใหม่ ได้ผลออกมาในลักษณะเดียวกัน ความสำเร็จเกิดจากการที่ธนาคารกลางของรัฐบาลออกมาประกาศให้ชัดเจนว่าจะมี ธนาคารบางส่วนที่ล้มละลายและถูกขจัดทิ้งไปจากระบบ แล้วธนาคารเหล่านั้นก็จะถูกแทนที่ด้วยการที่ภาครัฐเข้าไปควบคุมกิจการ ส่งคณะกรรมการบริหารสินทรัพย์เข้าไปดำเนินการขายสินทรัพย์ดี บริหารสินทรัพย์เสีย จากนั้นก็ปล่อยให้ธนาคารดำเนินกิจการไปตามปกติ กระบวนการนี้เรียกว่า “การแปลงธุรกิจไปเป็นของรัฐ”(nationalization) ซึ่งเป็นทางเลือกที่สวีเดนนำมาใช้แก้ไขวิกฤติภาคธนาคารที่เกิดขึ้นในช่วงต้น ทศวรรษที่ 1990 และสหรัฐอเมริกาก็นำมาใช้อย่างมีประสิทธิภาพในการเข้าเทคโอเวอร์กิจการของ ธนาคารคอนติเนตัล อิลลินอยส์(Continental Illinois) ธนาคารยักษ์ใหญ๋ที่ประสบปัญหาจากวิกฤติเงินออมและเงินกู้(the saivings and loan crisis)คราวก่อน

แต่วิกฤติการเงินครั้งที่ผ่าน มานี้ เรากลับไม่ได้นำวิธีการเช่นนั้นออกมาใช้ และภายหลังความล้มเหลวที่เกิดกับเลห์แมน บราเธอร์ส การแก้ไขปัญหาภาคธนาคารก็ยืนอยู่บนจุดยืนที่ว่าธนาคารล้มไม่ได้ รัฐจะให้ความกรุณแก่ผู้ถือตราสารทางการเงินของธนาคารที่ประสบปัญหาไม่ให้ ต้องเผชิญกับหนี้สูญอย่างแน่นอน

ตราสารทางการเงินดังกล่าวนั้นรัฐต้องใช้เงินราวๆ 7 แสนล้านดอลลาร์สหรัฐผ่านการออกกฎหมายที่ให้อำนาจกับ TARP เป็นผู้รับซื้อหนี้ก้อนดังกล่าวจากธนาคาร และใส่เงินทุนก้อนใหม่เข้าไปในธนาคาร ผู้ที่ได้รับประโยชน์ไปเต็มๆยังรวมถึงธนาคารยักษ์ใหญ่อย่าง แบงค์ออฟอเมริกา ซิตี้กรุ๊ป เจพีมอร์แกนเชส โกลด์แมนแซคส์ และเอไอจี ซึ่งทั้งหมดได้เงินอัดฉีดไปประมาณ 1 หมื่นล้านดอลลาร์สหรัฐ ธนาคารอื่นๆอีกนับร้อยราย ธนาคารขนาดเล็กล้วนเข้าแถวเรียงราย ต่อคิดกันรับความช่วยเหลือจากภาครัฐ ซึ่งกระบวนการดังกล่าวนี้ตามมาด้วยการขยายวงเงินเพิ่มเติมในภายหลัง รัฐบาลซึ่งก็คือชาวอเมริกันที่เป็นผู้เสียภาษีนั่นเองที่ได้กลายเป็นเจ้าของ ตัวจริงในกิจการที่เข้ารับความช่วยเหลือทางการเงินครั้งใหญ่คราวนี้ของบรรดา ธนาคารต่างๆ เป็นผู้แบกรับภาระหนี้เสีย หนี้สูญที่ถูกตัดทิ้งไปตัวจริง

สิ่ง ที่กำลังคืบคลานเข้ามาก็คือระบบการเงินบางส่วนได้กลายเป็นกิจการของรัฐไป แล้ว และหากเราจะต้องให้ความช่วยเหลือธนาคารอื่นๆที่เหลืออยู่ทั้งหมด เม็ดเงินมหาศาลที่รัฐจะต้องใส่ลงไปช่วยเหลือก็จะกลายเป็นต้นทุนในระยะยาวที่ ยากจะคิดคำนวณออกมาได้ว่าแท้จริงแล้วจะเป็นเท่าไหร่ อย่างไรกันแน่ ธนาคารขนาดใหญ่ส่วนมากได้จ่ายเงินคืนให้กับกองทุนภายใต้ความดูแลของ TARP บ้างแล้ว และรัฐบาลก็กำลังจะปลดเปลื้องภาระของตนเองจากสถาบันการเงินต่างๆเหล่านั้น ออกไปได้ แต่ธนาคารอื่นๆ รวมถึงธนาคารขนาดเล็กจำนวนมาก ธนาคารท้องถิ่นที่ยังคงต้องพึ่งพาอาศัยความช่วยเหลือทางการเงินจาก TARP อยู่ ยังไม่สามารถจ่ายเงินคืนให้กับ TARP ได้นั้นก็จะยังคงเป็นต้นทุนทางการคลังของรัฐ ของผู้เสียภาษีต่อไปในอนาคตอีกนั่นเอง

สำหรับธนาคาร ที่ได้คืนเงินให้กับ TARP แล้วนั้น ปัญหาแท้จริงที่เป็นรากเหง้าของวิกฤติการธนาคารก็ยังคงอยู่เช่นเดิม สินทรัพย์ของธนาคารยังคงเสื่อมราคาต่อไปเรื่อยๆ ปัญหารอเวลาที่จะปะทุขึ้นมาอีกครั้งก็เท่านั้นเอง แล้วรัฐบาลก็จะต้องใส่เงินเข้าไปอีกมากมายมหาศาลให้กับธนาคารเหล่านั้นกัน อีกครั้ง แต่คราวนี้สินทรัพย์ที่มีปัญหาซึ่งเป็นปัจจัยพื้นฐานของธนาคารได้เปลี่ยน แปลงไปจากเดิมแล้ว หนี้เสียได้ถูกขว้างทิ้งออกไปแล้ว คราวนี้เราอาจจะต้องขว้างสินทรัพย์ดีทิ้งไปบ้างก็ได

ที่มา http://seksanpantu.wordpress.com