ทิศทางตลาดอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2555

ทิศทางตลาดอสังหาริมทรัพย์ พ.ศ.2555

Make Money, June 2012, p.43-49

ดร.โสภณ พรโชคชัย
ประธานกรรมการบริหาร
บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส
sopon@area.co.th www.facebook.com/dr.sopon

 ที่มาhttp://www.thaiappraisal.org/thai/market/market_view.php?strquery=market393.htm
          อสังหาริมทรัพย์มีลักษณะสำคัญที่แตกต่างไปจากทรัพย์ประเภทอื่น หลายประการ ซึ่งเป็นเครื่องบ่งชี้สำคัญของความเป็นไปได้ในการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ใน ระยะยาว ลักษณะสำคัญของอสังหาริมทรัพย์มีทั้งในแง่ของกายภาพ ซึ่งมีความเสื่อมโทรมทางกายภาพต่ำหรือน้อยกว่าทรัพย์สินอื่น และลักษณะทางเศรษฐกิจที่จูงใจให้เกิดการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์ เช่น การที่มีอายุขัยทางเศรษฐกิจยาวนาน และการที่อสังหาริมทรัพย์มีมูลค่าเพิ่มขึ้นตามลำดับ ความเข้าใจลักษณะพิเศษของอสังหาริมทรัพย์นี้จึงเป็นหัวใจประกอบการวิเคราะห์ สิทธิในอสังหาริมทรัพย์เพื่อประกอบการวางแผนการลงทุน การพัฒนาที่ดิน หรือการใช้สอยอสังหาริมทรัพย์ในรูปแบบต่าง ๆ

ภาพรวมตลาดอสังหาริมทรัพย์
          ณ ปี 2550 มูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย สำรวจได้ข้อมูลว่า ที่อยู่อาศัยทั้งหมด และที่ดินเพื่อการเกษตรกรรมทั้งหมดในประเทศไทย มีมูลค่ารวมกันประมาณ 47,533,655 ล้านบาท ในปีเดียวกันผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติของไทย มีมูลค่า 8,399,000 ล้านบาท และงบประมาณแผ่นดินไทย ประจำปี พ.ศ. 2550 เป็นเงิน 1,566,200 ล้านบาท จากตัวเลขข้างต้นแสดงว่า มูลค่าอสังหาริมทรัพย์ประเทศไทยมีค่าเป็น 6 เท่าของมูลค่าผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ หรือประมาณ 30 เท่าของงบประมาณแผ่นดินไทย จึงนับว่าอสังหาริมทรัพย์ไทยมีมูลค่ามหาศาล
          จากการศึกษามูลค่าอสังหาริมทรัพย์โดยรวมของประเทศไทยล่าสุด (โดยมูลนิธิประเมินค่าทรัพย์สินแห่งประเทศไทย) โดยหมายเฉพาะถึงที่อยู่อาศัยทุกประเภทและที่ดินเพื่อการเกษตรกรรม (ไม่รวมที่ดินป่าเขา อสังหาริมทรัพย์เพื่อการพาณิชย์ เพื่อการอุตสาหกรรมหรือเพื่อการพักผ่อน และอื่น ๆ) พบว่า อสังหาริมทรัพย์ที่ศึกษามีมูลค่ารวมกัน 47,533,655 ล้านบาท ซึ่งหากเทียบกับผลิตภัณฑ์มวลรวมประชาชาติ (GDP: Gross Domestic Products) ณ ราคาตลาด พ.ศ. 2548 ที่ 7,087,660 ล้านบาท ก็จะเท่ากับ 7 เท่าของ GDP แต่หากเทียบกับงบประมาณแผ่นดินของไทย ณ ปีงบประมาณ พ.ศ. 2550 ที่ 1,566,200 ล้านบาท ก็จะเห็นได้ว่ามูลค่าอสังหาริมทรัพย์ที่ประมาณการไว้ในการศึกษานี้ เป็นถึง 30 เท่าของงบประมาณแผ่นดิน
การเปิดตัวโครงการอสังหาริมทรัพย์
          ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส ได้สำรวจอสังหาริมทรัพย์เฉพาะที่เปิดตัวใหม่ในปี 2554 (มกราคม-ธันวาคม) พบว่ามีถึง 407 โครงการในเขตกรุงเทพมหานครและปริมณฑล รวมจำนวนหน่วยราว 86,127 และมีมูลค่า 258,845 ล้านบาท ซึ่งนับว่าสูงมาก ในช่วงที่ผ่านมา การเปิดตัวโครงการอย่างขนานใหญ่ พบในปี 2537, 2538 และ 2553 เท่านั้น
          หากพิจารณาเฉพาะที่อยู่อาศัย ซึ่งเป็นอสังหาริมทรัพย์ที่เปิดตัวมากที่สุด พบว่ามี 398 โครงการ จำนวนรวม 85,800 และมีมูลค่า 256,042 ล้านบาท หรือหน่วยละประมาณ 2.984 ล้านบาท อสังหาริมทรัพย์ประเภทอื่นเปิดตัวค่อนข้างน้อยในรอบปี พ.ศ.2554 คือรวมกันมีมูลค่าเพียง 2,803 ล้านบาทเท่านั้น เมื่อพิจารณาประเภทของโครงการพบว่า อาคารชุด เปิดตัว 115 โครงการ ทาวน์เฮ้าส์ 136 โครงการ บ้านเดี่ยว 118 โครงการ บ้านแฝด 40 โครงการ อาคารพาณิชย์ 47 โครงการ และที่ดินจัดสรร 5 โครงการ ทั้งนี้ มีบางโครงการที่มีที่อยู่อาศัยต่างประเภทอยู่ร่วมกัน ข้อสังเกตที่น่าสนใจประการหนึ่งก็คือ มีจำนวนโครงการประเภททาวน์เฮาส์เพิ่มขึ้นในปี 2554
          บมจ.พฤกษาเรียลเอสเตท ยังครองแชมป์บริษัทที่เปิดตัวมากที่สุดถึง 48 โครงการ 15,165 หน่วย มูลค่า 37,530 ล้านบาท รองลงมาคือ บมจ. แลนด์แอนด์เฮาส์ จำนวน 12 โครงการ 4,103 หน่วย แต่มีมูลค่าอันดับสองคือ 18,594 ล้านบาท ส่วนอันดับสามก็คือ บมจ.โนเบิล ดีเวลลอปเมนท์ แม้เปิดแค่ 2 โครงการ จำนวน 1,713 หน่วย แต่มีมูลค่าการขายรวมกันถึง 16,755 ล้านบาท
          คาดว่าในปี 2555
          1. จำนวนโครงการเปิดใหม่จะใกล้เคียงกับปี 2554 กล่าวคือน่าจะมีจำนวนหน่วยรวมประมาณ 86,000 หน่วย รวมมูลค่า 258,000 ล้านบาท อย่างไรก็ตาม หากเศรษฐกิจของประเทศเฟื่องฟูขึ้น โอกาสที่การเปิดตัวโครงการใหม่ ๆ จะมีมากขึ้น
          2. โอกาสที่เกิดฟองสบู่จะมีไม่มากนัก ยกเว้นโครงการบางแห่งอาจประสบปัญหาเนื่องจากการอำนวยสินเชื่อในราคาที่สูง เกินจริง และผู้กู้ไม่สามารถผ่อนต่อได้
          3. ราคาที่อยู่อาศัยโดยเฉพาะกลุ่มห้องชุดมือสองใจกลางเมืองยังคงเพิ่มขึ้นตาม การเกิดเพิ่มของห้องชุดริมรถไฟฟ้าสายต่าง ๆ ส่วนห้องชุดราคาถูก ๆ ที่ยังเหลืออยู่มากมายนั้น ราคาคงไม่เพิ่มขึ้น เพราะการบำรุงรักษาไม่ดีนั่นเอง
          4. ปัญหาน้ำท่วม ส่งผลต่อการชะลอการตัดสินใจซื้อออกไประยะหนึ่ง เนื่องจากรายได้ลด หรือยังวิตกกังวนกับภัยธรรมชาติ ซึ่งคาดว่ากำลังซื้อจะกลับมาประมาณไตรมาส 3 ของปี 2555 อย่างไรก็ตามปัญหานี้คงไม่ส่งผลกระทบในระยะยาว และโอกาสจะเกิดน้ำท่วมซ้ำ แทบไม่มีในประวัติศาสตร์ น้ำท่วมใหญ่สมัยรัชกาลที่ 1 ยังเคยท่วมสนามหลวงถึง 5 เมตร สิ่งที่พึงพิจารณาในอนาคตอาจเป็นปรากฏการณ์ฝนแล้งได้เช่นกัน
          5. ผู้ประกอบการกระจายการลงทุนไปพัฒนาโครงการอาคารชุดแทนที่อยู่อาศัยแนวราบ และในพื้นที่ที่ไม่ได้รับผลกระทบจากน้ำท่วม/ได้รับผลกระทบน้อย จะได้รับความนิยมจากผู้บริโภคมากขึ้น
          6. ผู้ประกอบการควรมีแนวทางกระจายความเสี่ยงไปพัฒนาพื้นที่ในส่วนภูมิภาค โดยเฉพาะหัวเมืองใหญ่มากขึ้น เช่น ชลบุรี หัวหิน เชียงใหม่ ภูเก็ต นครราชสีมา และขอนแก่น รวมทั้งการกระจายไปต่างประเทศที่มีโอกาสสูง เช่น อินโดนีเซียและฟิลิปปินส์ ตามการเปิดพรมแดนเศรษฐกิจประเทศในอนาคต
          7. ราคาที่อยู่อาศัยที่สร้างใหม่คงไม่ลดราคา แต่มีแนวโน้มปรับราคาสูงขึ้น เนื่องจากต้นทุนวัสดุ และค่าแรงงานที่สูงขึ้น
          8. ผู้บริโภคจะมีปัจจัยในการพิจารณาเลือกซื้อที่อยู่อาศัยมากขึ้น คิดนานขึ้น โดยเฉพาะด้านกายภาพ ทำเลที่ตั้งของโครงการ รวมถึงระบบป้องกันน้ำท่วม ที่จะสร้างความมั่นใจให้ผู้บริโภคมากขึ้น
          เมื่อเทียบการเปิดตัวโครงการใหม่ในปี 2553  กับปี 2552 พบว่า เปิดเพิ่มขึ้นถึงหนึ่งเท่าตัว (98%) ในแง่ของจำนวนหน่วย ส่วนจำนวนโครงการเพิ่มขึ้น 50% แสดงว่าเปิดโครงการขนาดใหญ่มากขึ้น ส่วนมูลค่าของการพัฒนาที่เปิดใหม่ในปี 2553 ก็เพิ่มขึ้นถึง 59% การเปิดตัวโครงการที่อยู่อาศัยจำนวนมหาศาลนี้ แสดงถึงการเติบโตทางเศรษฐกิจประการหนึ่ง และอีกประการหนึ่งก็เป็นดัชนีเตือนภัย ว่าหากมีการเปิดตัวมากมายอย่างต่อเนื่องเช่นนี้อีก อาจเกิดภาวะล้นตลาด สำหรับในปี 2555 คาดว่ายังจะเปิดตัวในจำนวนที่ใกล้เคียงกับปี 2554 ดังนั้น นักลงทุน ผู้ประกอบการ และผู้ซื้อบ้านจึงพึงระวังภาวะฟองสบู่แตก อย่างไรก็ตามโดยที่เกิดภาวะน้ำท่วมในช่วงปลายปี 2554 ทำให้อุปทานที่คาดหวังไว้ในปี 2554 ลดลง และคงจะทำให้อุปทานในปี 2555 ไม่มากไปกว่าปี 2554 ดังนั้นภาวะองสบู่แตกจึงยังไม่เกิดในระยะเวลาก่อนปี 2557
พัฒนาการตลาดที่อยู่อาศัยไทย
          แต่เดิมประเทศไทยไม่เคยมี “ตลาด” จัดสรรที่อยู่อาศัย ยกเว้นการจัดที่ดินให้ชาวจีนอยู่ในย่านสำเพ็ง หรือให้ชาวมุสลิมอยู่ที่บ้านครัว โครงการจัดสรรแรกคือการขุดคลองรังสิตใน พ.ศ.2433 ซึ่งไม่ใช่การจัดสรรเพื่อที่อยู่อาศัย แต่เป็นการจัดสรรเพื่อการเกษตรกรรม ในช่วงประมาณ 10-15 ปีก่อนการปฏิวัติ 2475 มีการจัดสรรที่ดินแถวถนนสาทร วิทยุ ราชดำริ เพลินจิต และพญาไทบ้าง แต่ก็เป็นเพียงพื้นที่เล็ก ๆ ส่วนมากจัดสำหรับข้าราชบริพาร ส่วนตลาดที่อยู่อาศัยของประชาชนทั่วไปยังแทบไม่มีการจัดสรรใด ๆ จึงถือว่ายังไม่มี “ตลาด” ในขณะนั้น
          ก่อนปีกึ่งพุทธกาล (พ.ศ.2500) ภาครัฐบาลได้ดำเนินการไปบ้าง เช่น การตรา พรบ.ผังเมือง ใน พ.ศ.2475 และการก่อตั้งกองเคหะสถานสงเคราะห์ใน พ.ศ.2483 แต่การจัดหาที่อยู่อาศัยสำหรับประชาชนเริ่มปรากฏชัดนับแต่การก่อตั้งสำนัก งานอาคารสงเคราะห์ใน พ.ศ.2494 และก่อตั้งธนาคารอาคารสงเคราะห์ขึ้นมาทำหน้าที่เป็นนักพัฒนาที่ดินในสมัย นั้น แต่ก็ยังพัฒนาได้จำกัด การพัฒนาสำคัญในภาคเอกชนในช่วงนั้นคือการจัดสรรที่ดินริมถนนสุขุมวิท
          รัฐบาลเริ่มสร้างอาคารสงเคราะห์แบบคอนกรีตครั้งแรกเมื่อ พ.ศ.2506 ซึ่งได้แก่แฟลตดินแดงที่เกือบถูกรื้อทิ้งไปในพ.ศ.2553 แต่การสร้างแฟลตก็ไม่อาจตอบสนองความต้องการของประชาชนได้เท่าที่ควร  ส่วนในภาคเอกชนนั้นตลาดที่อยู่อาศัยในช่วงหลังนี้เป็นตลาดที่ดินจัดสรร (แล้วจัดสร้างบ้านกันเอง) โดยแพร่หลายมากในเขตชานเมือง กลุ่มลูกค้าสำคัญก็คือบรรดาข้าราชการในกระทรวง ทบวง กรมต่าง ๆ
          อาจกล่าวได้ว่าการสร้าง “บ้านจัดสรร” เริ่มต้นในยุคตั้งแต่ พ.ศ.2511 เป็นต้นมา โดยการก่อสร้างเป็นบ้านเดี่ยว ใน พ.ศ.2512 มีโครงการบ้านจัดสรรอยู่ประมาณ 40 โครงการแล้ว รัฐบาลไทยก็เริ่มควบคุมการจัดสรรด้วยการออกประกาศคณะปฏิวัติฉบับที่ 286 เมื่อ พ.ศ.2515 เพื่อให้การจัดสรรที่ดินและทำบ้านจัดสรรมีระเบียบเพื่อคุ้มครองผู้บริโภค อย่างไรก็ตาม ภาวะเฟื่องฟูของตลาดอสังหาริมทรัพย์ก็ซวนเซเมื่อมีปัญหาวิกฤติน้ำมันโลก เมื่อ พ.ศ. 2516
          กว่าตลาดที่อยู่อาศัยจะฟื้นตัวก็กินเวลาระยะหนึ่ง กล่าวคือจวบจน พ.ศ.2519 เริ่มมีที่อยู่อาศัยแนวใหม่คือ “ทาวน์เฮาส์” และเติบโตต่อเนื่องจนถึงปัญหาวิกฤติน้ำมันครั้งที่ 2 เมื่อ พ.ศ.2523  หลังจากนั้นตลาดที่อยู่อาศัยก็ซบเซาลงอีกคำรบหนึ่ง จนเริ่มมีการก่อสร้างอาคารชุดพักอาศัย และพรบ.อาคารชุดพักอาศัยขึ้นตั้งแต่ พ.ศ.2522 แต่อาคารชุดเริ่มต้นเกิดขึ้นจริงในช่วง พ.ศ.2524  จะเห็นได้ว่า การฟื้นตัวของตลาดในแต่ละครั้งมักจะมีสินค้าใหม่ ๆ เช่น ทาวน์เฮาส์และอาคารชุด
          ตลาดอสังหาริมทรัพย์โดยรวมเริ่มเติบโตอย่างขนานใหญ่อีกครั้งใน ช่วง พ.ศ.2529-2533 และหยุดชะงักไปเพราะสงครามอ่าวเปอร์เซีย ใน พ.ศ.2533 และเหตุการณ์รัฐประหาร พ.ศ.2534 ทำให้อาคารสำนักงาน ศูนย์การค้า และการค้าที่ดินต่างจังหวัดชะงักงันไป ส่วนตลาดที่อยู่อาศัยยังเติบโตต่อเนื่องจนถึง พ.ศ.2540 ซึ่งเกิดวิกฤติเศรษฐกิจครั้งใหญ่ ทำให้ตลาดอสังหาริมทรัพย์โดยรวมทรุดตัวลงอย่างเด่นชัดและได้มีการค้นพบว่า มี “บ้านว่าง” (บ้านที่สร้างเสร็จแล้ว ส่วนมากโอนแล้วแต่ไม่มีผู้ย้ายเข้าอยู่) รวมกันถึง 350,000 หน่วยใน พ.ศ.2541 จากที่เคยสำรวจไว้ว่ามี 300,000 หน่วยใน พ.ศ.2538
          หลังจากเกิดวิกฤติใน พ.ศ.2540 อสังหาริมทรัพย์ก็ตกต่ำลงอย่างเด่นชัด และเริ่มฟื้นตัวใน พ.ศ.2543 จนมีการเปิดตัวโครงการต่าง ๆ เพิ่มสูงสุดใน พ.ศ.2547 เนื่องจากดอกเบี้ยในขณะนั้นค่อนข้างถูก จึงมีการลงทุนซื้อที่อยู่อาศัยกันมากมาย  อย่างไรก็ตาม ในปัจจุบันภาวะตลาดกลับชะลอตัวลง แต่ก็ยังไม่ได้เกิดภาวะวิกฤติดังเช่นใน พ.ศ. 2540 เนื่องจากเป็นการปรับตัวแต่เพียงเล็กน้อย
          รอบล่าสุดของตลาดที่อยู่อาศัยซึ่งศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่า อสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส สำรวจไว้เริ่มตั้งแต่ พ.ศ.2537 ซึ่งเป็นปีที่มีการเปิดตัวโครงการอสังหาริมทรัพย์สูงสุด และชะลอตัวลงตามลำดับใน พ.ศ.2538 และ 2539 (โปรดดูภาพที่ 1) เมื่อเกิดวิกฤติเศรษฐกิจใน พ.ศ.2540 การเปิดตัวโครงการใหม่ได้ลดลงเหลือเพียงราวหนึ่งในสามของปีก่อนหน้า และแทบจะไม่เกิดโครงการใหม่เลยในช่วง พ.ศ.2541-2542 การฟื้นตัวเริ่มเห็นได้ใน พ.ศ. 2543
          สิ่งที่ได้เรียนรู้จากปรากฏการณ์ข้างต้นคืออะไร จะสังเกตได้ว่าปริมาณการลงทุนในการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่อาศัย นับจาก พ.ศ.2543-2547 (4 ปี) ที่เริ่มฟื้นตัวนั้น เพิ่มขึ้นเท่าตัวต่อปี เป็นปรากฏการณ์อย่างหนึ่งว่า การตกต่ำและการฟื้นตัวของอสังหาริมทรัพย์จะเป็นไปอย่างรวดเร็ว โดยก่อนตกต่ำจะมีการชะลอตัวในช่วงหนึ่ง (พ.ศ.2538-2539) แต่เมื่อถึงจุดตกต่ำก็หดตัวลงอย่างชัดเจน (พ.ศ.2540)
          ปรากฏการณ์ในช่วง พ.ศ.2548-2549 อาจดูคล้ายช่วง พ.ศ.2538-2539 แต่ความจริงแตกต่างกันโดยพื้นฐาน เพราะในช่วงสองปีหลังนี้เป็นการปรับตัวตามภาวะเศรษฐกิจที่ชะลอตัวลง แต่พื้นฐานทางเศรษฐกิจไม่ได้เปราะบางดังเช่นก่อน พ.ศ.2540 หากการปรับขึ้นของราคาน้ำมันในช่วง พ.ศ.2549 สร้างวิกฤติขึ้นเช่นเดียวกับใน พ.ศ.2515 และ 2523 แล้วใน พ.ศ.2550 ก็อาจเกิดวิกฤติเศรษฐกิจได้ แต่โชคดีที่ประเทศไทยสามารถปรับตัวได้ดีกว่าแต่ก่อน ค่าเงินบาทแข็ง และมีพลังงานอื่น ๆ ทดแทน หายนะทางเศรษฐกิจจึงไม่เกิดขึ้นเช่นในอดีต
          ในปี 2553 เป็นต้นมา มีโครงการอสังหาริมทรัพย์ใหม่เกิดขึ้นมากเป็นพิเศษ และหากเป็นเช่นนี้ 3 ปีติดต่อกัน ก็อาจหลีกเลี่ยงโอกาสที่จะเกิดฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์รอบใหม่ได้ยาก และย่อมเกิดวิกฤติตลาดอสังหาริมทรัพย์ตามมาได้ แต่หากอุปทานปรับตัวลดลง เพราะภัยธรรมชาติเช่นน้ำท่วม หรืออื่นใด อุปสงค์และอุปทานอาจสมดุล ทำให้ปัญหาฟองสบู่ไม่เกิดขึ้น  ทั้งนี้จะเห็นได้ว่า โดยที่มีภัยธรรมชาติน้ำท่วมและอาจรวมภาวะชะลอตัวของเศรษฐกิจโลก อุปทานในปี 2555 มีไม่มากนักและคงไม่เกิดภาวะล้นตลาดในอนาคตอันใกล้ 
วัฏจักรราคาที่ดิน พ.ศ.2528-2555
          ในช่วง พ.ศ.2528 ถึง 2555 มีการเปลี่ยนแปลงราคาที่ดินที่น่าสนใจเป็นอย่างมากในเขตกรุงเทพมหานครและ ปริมณฑล โดยศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทยได้รวบรวมไว้ โดยจะสังเกตได้ว่า ราคาที่ดินเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วในช่วงปี 2528-2534 และชะลอตัวในช่วง พศ.2535-2539 หลังจากนั้นราคาที่ดินก็ตกต่ำลงในช่วงปี 2540-2542 และกลับฟื้นตัวอีกในช่วงปี 2543-2548 จากนั้นก็ชะลอตัวลง จนมาฟื้นตัวอีกครั้งในปี 2553 ต่อเนื่องถึงปี 2555
          ผลการศึกษาในปี 2554 ของศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก. เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส  พบว่า แปลงที่ดินที่มีราคาตลาดสูงสุดคือบริเวณสยามพารากอน บริเวณสยามสแควร์ บริเวณใกล้สถานีรถไฟฟ้า ชิดลม และบริเวณใกล้สถานีรถไฟฟ้าเพลินจิต ตามแนวดังกล่าวนี้ ราคาที่ดินที่ประเมินได้เป็นเงิน 1.4 ล้านบาทต่อตารางวาหรือ ไร่ละ 560 ล้านบาท คาดว่าในปี 2555 ราคาที่ดินบริเวณนี้จะเพิ่มขึ้นเป็น 1.5 ล้านบาทต่อตารางวา
          หากเทียบกับปี 2553 ราคาที่ดินบริเวณนี้ได้รับการประเมินไว้เป็นเงิน 1.2 ล้านบาทต่อตารางวา นับว่าเพิ่มขึ้นถึง 17% ภายในเวลา 1 ปี ซึ่งถือว่าสูงกว่าอัตราดอกเบี้ยเงินกู้นับเท่าตัว สาเหตุที่ราคาที่ดินแพงในย่านใจกลางเมืองและมีราคาเพิ่มสูงขึ้นมาก ก็เพราะการมีรถไฟฟ้าใจกลางเมือง โดยเฉพาะบริเวณสยามสแควร์ เป็นจุดเชื่อมรถไฟฟ้าสองสาย จึงทำให้ราคาเพิ่มสูงขึ้นค่อนข้างต่อเนื่อง ที่ดินที่มีราคาสูงรอง ๆ ลงมาได้แก่ ที่ดินติดถนนวิทยุ ถนนสีลม และติดถนนราชดำริ ตรงบริเวณสถานีรถไฟฟ้า มีราคาเป็นเงินตารางวาละ 1.1 ล้านบาท ส่วนที่ดินติดถนนติดถนนสุขุมวิทช่วงต้น เช่น บริเวณอาคารไทม์สแควร์ และตลอดแนวถนนสาทร มีราคาตารางวาละ 1 ล้านบาท
          สำหรับราคาที่ดินที่ถูกที่สุด ได้แก่บริเวณถนนเลียบคลอง 13 ตรงบริเวณ กม.5 ที่ดินขนาด 4 ไร่ มีราคาตารางวาละเพียง 2,600 บาท หรือ ไร่ละ 1.04 ล้านบาท ส่วนที่ดินขนาด 4 ไร่ที่อยู่ถนนบางไทรตรงข้ามศูนย์ศิลปาชีพ ราคาประมาณ 4,600 บาทต่อตารางวา หรือไร่ละ 1.84 ล้านบาท ทั้งนี้เพราะมีข้อจำกัดในการก่อสร้างเพราะตั้งอยู่ตรงข้ามกับศูนย์ศิลปาชีพ จะสังเกตได้ว่า ที่ดินชานเมืองที่ไม่ค่อยมีสาธารณูปโภค เช่น แถวเลียบคลอง 13 แถวลำต้อยติ่ง แถวรังสิต-วังน้อย และแถวประชาสำราญ ราคากลับทรงหรือแทบไม่เพิ่มขึ้น ในขณะที่ที่ดินในใจกลางเมือง ราคากลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว โดยเฉพาะบริเวณใกล้แนวรถไฟฟ้า เป็นต้น ส่วนบริเวณที่ราคาที่ดินเพิ่มขึ้นสูงสุดในรอบ 15 ปีก็คือแถวสยามสแควร์ที่แต่เดิมมีราคา 0.43 ล้านบาทต่อตารางวาในปี 2539 และเพิ่มเป็น 1.4 ล้านบาทต่อตารางวาในปี 2554 ซึ่งถือว่าเพิ่มขึ้นเร็วกว่าสีลม ซึ่งแต่เดิมมีราคาแพงที่สุด ทั้งนี้เพราะสีลมเป็นศูนย์กลางทางการเงิน ซึ่งมักใช้ที่ดินเพื่อก่อสร้างอาคารสำนักงานมากกว่า ส่วนย่านสยาม ชิดลมและเพลินจิตมักใช้ที่ดินก่อสร้างศูนย์การค้า ที่ให้ผลตอบแทนที่ดีกว่า
          ปี 2554 ราคาที่ดินเพิ่มขึ้น 4.0% เมื่อเทียบกับปี 2553 ซึ่งถือว่าเพิ่มขึ้นสูงกว่าอัตราดอกเบี้ยเงินฝาก แต่ในปี 2553 ราคาที่ดินกลับเพิ่มสูงถึง 4.4% ทั้งนี้สาเหตุที่ราคาเพิ่มขึ้นมากในปีก่อนก็เพราะการส่งออกดี ทำให้เศรษฐกิจของประเทศดี จึงมีผู้ลงทุนในอสังหาริมทรัพย์มาก ราคาที่ดินก็สูงขึ้น แม้จะมีวิกฤติทางการเมืองเมื่อเดือนพฤษภาคม 2553 หรือแม้แต่ดอกเบี้ยและภาษีอสังหาริมทรัพย์จะเพิ่มขึ้นในปี 2553 ก็ตาม อย่างไรก็ตามราคาที่ดินเคยตกต่ำลงอย่างชัดเจนในปี 2540-2541 ถึง 12.6% และ 10.8% ตามลำดับ แต่หลังจากนั้นราคาที่ดินก็เพิ่มขึ้นจนสูงสุดต่อปีในปี 2548 และนับแต่ปี 2549 เป็นต้นมา ราคาที่ดินก็ยังเพิ่ม แต่ ณ อัตราที่ลดลงตามลำดับ มาดีขึ้นอีกครั้งหนึ่งในปี 2553
          ที่ดินตามแนวรถไฟฟ้า ราคาเพิ่มขึ้นต่อเนื่อง เช่น บริเวณแนวรถไฟฟ้าบีทีเอส (รถไฟฟ้าเฉลิมพระเกียรติ 6 รอบ พระชนมพรรษา) แถวสยามสแควร์ ชิดลมและเพลินจิต ราคาเพิ่มขึ้น 16.7% ในรอบ 1 ปีที่ผ่านมา ส่วนตลอดสายของบีทีเอส ราคาเพิ่มขึ้น 128% ในรอบปี 2548-2554 หรือเฉลี่ยทั้งสายปีละ 21.3% โดยเฉพาะปี 2553-2554 ราคาเพิ่มขึ้นทั้งสายประมาณ 11.7% ส่วนต่อขยายก็เพิ่มขึ้น เช่น แบริ่ง เพิ่มถึง 14.8% บางหว้าเพิ่ม 12.6% ในรอบปีที่ผ่านมาเช่นกัน สำหรับที่ดินตามแนวรถไฟฟ้ามหานคร สายเฉลิมรัชมงคล ราคาก็เพิ่มขึ้นเช่นกัน โดยเพิ่มขึ้นประมาณ 14.4%
          ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก. เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส ยังได้จัดทำบทวิเคราะห์ความผันผวนของราคาที่ดินใจกลางเมือง เพื่อชี้ให้เห็นถึงการเปลี่ยนแปลงของทำเลราคาที่ดินที่แพงที่สุดในประเทศไทย ได้มีการเปลี่ยนแปลงไปตามยุคสมัย ได้แก่ บริเวณเยาวราช สีลม และสยามสแควร์ โดยในปี 2537 ที่ดินที่มีราคาแพงที่สุดในประเทศไทย ที่สมมติให้มีขนาด 4 ไร่ (หน้ากว้าง 40 เมตร ลึก 160 เมตร) คือที่บริเวณเยาวราช เป็นเงินตารางวาละ 700,000 บาท ที่ดินบริเวณสีลมที่มีราคา 450,000 บาทในปี 2537 มีราคาขยับสูงเท่ากับบริเวณเยาวราชในปี 2551 และราคากลับแซงหน้าในปีต่อ ๆ มา ส่วนบริเวณสยามสแควร์ ราคาแซงบริเวณเยาวราชตั้งแต่ปี 2549 และ ณ ในปี 2554 มีราคาสูงที่สุดเป็นเงินถึง 1,400,000 บาทต่อตารางวา
          การที่ราคาที่ดินบริเวณเยาวราชมีราคาสูงสุดที่สุดในปี 2537 ณ ราคา 700,000 บาทต่อตารางวานั้น เป็นเพราะว่า ทำเลดังกล่าวเป็นแหล่งการค้าสำคัญ อาคารพาณิชย์หรือตึกแถวสำหรับทำการค้ามีราคาสูงถึงคูหาละ 40-50 ล้านบาท อย่างไรก็ตามที่ผ่านมาบริเวณดังกล่าวมีลักษณะถดถอยลงตามลำดับ ที่ดินที่มีมักเป็นแปลงเล็ก ๆ ไม่มีพื้นที่กว้างขวางสำหรับการพัฒนาอาคารขนาดใหญ่สมัยใหม่ ไม่มีระบบสาธารณูปโภค ยกเว้นในอนาคตจะมีรถไฟฟ้าใต้ดิน ซึ่งมีโอกาสที่ราคาที่ดินจะเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วเช่นกัน
          สำหรับบริเวณสีลม กลับมีการเติบโตที่เป็นศูนย์ธุรกิจการเงิน ราคาที่ดินจึงสูงขึ้นตามลำดับ ราคาในปี 2537 แม้จะประเมินตามราคาตลาดไว้ที่ 450,000 บาทต่อตารางวา ซึ่งต่ำกว่าบริเวณเยาวราชเกือบเท่าตัว แต่ก็ขยายตัวในอัตราที่รวดเร็วกว่า และแซงหน้าเยาวราชในปี 2552 และปัจจุบันอยู่ ณ ราคา 1,110,000 ล้านบาท ส่วนที่บริเวณสยามสแควร์ มีราคาเพียง 400,000 บาท ในปี 2537  แต่เพิ่มเป็น 1.4 ล้านบาทในปี 2554  ทั้งนี้เป็นเพราะศักยภาพในการพัฒนาที่ดินเป็นศูนย์การค้า เช่น สยามพารากอน และอื่น ๆ ในบริเวณนั้น ซึ่งให้ผลตอบแทนที่สูงกว่าการก่อสร้างเป็นอาคารสำนักงานเช่นบริเวณสีลม
          ในเชิงเปรียบเทียบของทั้ง 3 บริเวณ จะพบว่าในระหว่างปี 2537-2554 ซึ่งเป็นเวลา 17 ปีนั้น บริเวณเยาวราช ราคาเพิ่มขึ้นเพียง 1.15% ต่อปี ส่วนที่สีลม ราคาเพิ่มขึ้นปีละ 5.4% และที่สยาม สแควร์ ราคาเพิ่มขึ้นถึง 7.65% อย่างไรก็ตามในช่วงปี 2540-2542 มีที่เศรษฐกิจประเทศไทยประสบปัญหา ทำให้ราคาที่ดินตกต่ำลง โดยที่ดินในบริเวณเยาวราช สีลมและสยามสแควร์ มีราคา 700,000, 450,000 และ 400,000 บาทต่อตารางวา ได้ลดลงเป็น 500, 000, 420,000 และ 380,000 บาทต่อตารางวาในปี 2542 หรือลดลงไปถึง 28.57%, 6.7% และ 5% ตามลำดับ
          หลังจากนั้นราคาที่ดินก็เพิ่มขึ้นตามลำดับเป็น 4.52% 8.35% และ 11.48% ต่อปี ในบริเวณเยาวราช สีลม และสยามสแควร์ในช่วงปี 2542-2554 และเชื่อว่าจะไม่มีบริเวณใดในกรุงเทพมหานครที่จะมีราคาสูงทดแทนบริเวณสยาม สแควร์ ชิดลมและเพลินจิตในปัจจุบันได้อีกต่อไป เพราะบริเวณนี้เป็นศูนย์ธุรกิจค้าปลีกที่ใหญ่ที่สุดในประเทศไทย
การส่งเสริมการซื้อบ้านแก่คนต่างชาติ
          ในภาวะที่การขายอสังหาริมทรัพย์ชะลอตัวลงบ้างเป็นครั้งคราว มักจะมีการเรียกร้องโดยผู้ประกอบการพัฒนาที่ดินบางส่วนว่า ควรส่งเสริมให้ต่างชาติสามารถซื้อหรือเช่าที่ระยะยาว เช่น 50 ปี หรือ 90 ปีเพื่อนำมาพัฒนาอสังหาริมทรัพย์โดยอ้างว่าจะเป็นประโยชน์ต่อประเทศชาติ อย่างไรก็ตาม ปัจจุบันต่างชาติก็สามารถซื้ออสังหาริมทรัพย์ได้โดยซื้อที่ดินในนิคม อุตสาหกรรมต่าง ๆ ซื้อที่ดินขนาดไม่เกิน 1 ไร่ หากนำเงินเข้ามาลงทุนในประเทศไทยประมาณ 40 ล้านบาท หรือซื้อห้องชุดในสัดส่วน 49% ของทั้งโครงการ ที่สำคัญคนต่างชาติยังสามารถเช่าที่ดินเพื่อการพาณิชยกรรมและอุตสาหกรรมได้ ในระยะเวลาถึง 50 ปี จากปกติ 30 ปี นอกจากนี้ยังมีกรณีการตั้งบริษัทมาโอนทรัพย์สินเพื่อคนต่างชาติ หรือการรับมรดกตลอดจนการแต่งงานกับคนไทย เป็นต้น
          ที่บริษัทนายหน้าข้ามชาติบางแห่งมักอ้างว่าปัจจุบัน ก็มีคนต่างชาติมาซื้อที่ดินในประเทศไทยโดยผิดกฎหมายอยู่แล้ว จึงควรอนุญาตให้ครอบครอง ข้อนี้ทางแก้ควรเป็นการสำรวจและยึดที่ดินที่ครอบครองโดยผิดกฎหมายและขายทอด ตลาดอย่างมีประสิทธิภาพเช่นในประเทศตะวันตก ไม่ใช่แก้ไขด้วยการโอนอ่อนผ่อนตาม แต่การให้ต่างชาติเช่าให้ถูกต้องตามกฎหมายก็เป็นสิ่งสมควร ต่างชาติยินดีที่จะเช่าแม้ภายในระยะเวลา 30 ปี ก็ยินดี แต่นายทุนไทยไม่ยินดี เพราะไม่ต้องการให้เช่าโดยได้ค่าเช่าเพียง 40-70% ของมูลค่า (ทั้งนี้ขึ้นอยู่กับทำเล) แต่ต้องการขายขาดได้เงินทั้ง 100% จึงต้องการผลักดันกฎหมายดังกล่าว
          สำหรับเหตุผลที่ไม่จำเป็นต้องให้ต่างชาติซื้อที่ดินในระยะยาวก็เพราะ
          1. หลายประเทศก็ไม่จำเป็นต้องจูงใจต่างชาติด้วยการให้กรรมสิทธิ์ในที่ดิน ในการเจรจาการค้าเขตการค้าเสรีของทั่วโลก ก็ไม่ได้ระบุให้การถือครองกรรมสิทธิ์เป็นประเด็นการเจรจาด้วย
          2. ต่างชาติที่คิดจะมาลงทุนในประเทศไทยมีหนทางการลงทุนมากมาย เช่น การลงทุนในตลาดหลักทรัพย์ ซึ่งมีความเสี่ยงน้อยกว่าการซื้อที่ดินที่จำหน่ายออกได้ยากในยามจำเป็น ดังนั้นต่างชาติที่คิดจะมาลงทุนในที่ดินโดยตรงจึงมีเป็นส่วนน้อย
          3. ต่างชาติที่สนใจมาซื้อที่ดินโดยไม่ทำการผลิตใด ๆ ถือเป็นการเก็งกำไรระยะสั้น ซึ่งไม่เป็นผลดีกับประเทศชาติ และถือเป็นการร่วมกับเจ้าหน้าที่ของรัฐกระทำผิดกฎหมาย
          4. การลงทุนในกิจการอุตสาหกรรมหรือพาณิชยกรรมสำคัญมักคุ้มทุนภายในระยะเวลาไม่ เกิน 10-20 ปี ที่ดินก็เป็นเพียงต้นทุนเล็กน้อย จึงไม่จำเป็นให้ต่างชาติถือกรรมสิทธิ์
          5. ครั้งหนึ่งไทยเคยให้ต่างชาติซื้อห้องชุดได้ 100% ก็ไม่มีต่างชาติซื้อ แม้แต่คนไทยที่แต่งงานกับชาวต่างชาติซึ่งเคยเรียกร้องให้ผ่อนปรนให้ซื้อได้ ในช่วงที่ราคาทรัพย์สินกำลังเพิ่มขึ้นสูงมาก ก็กลับไม่ซื้อในช่วงเศรษฐกิจตกต่ำ เพราะช่วงดังกล่าวซื้อแล้วราคาไม่เพิ่มขึ้น
          6. การซื้อที่ดินของต่างชาติไม่ได้ช่วยพัฒนาเศรษฐกิจแต่อย่างใด พวกนี้จะซื้อเฉพาะที่มีผลตอบแทนดี บ้านเรือนของชาวบ้านทั่วไปก็คงไม่มีต่างชาติมาซื้อ จึงไม่ได้ทำให้เศรษฐกิจหมุนเวียนดีแต่อย่างใด ปริมาณทรัพย์สินที่พวกนี้จะซื้อเป็นเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้น ประโยชน์ที่ได้จึงตกแก่พวกนายหน้าข้ามชาติและผู้อยากซื้อขายที่ดินกับชาว ต่างชาติเท่านั้น
          7. การลงทุนข้ามชาติหรือ Foreign Direct Investment ที่มีโภคผลต่อประเทศชาติ จะเป็นการลงทุนด้านอุตสาหกรรม สาธารณูปโภค การเงิน และอื่น ๆ ไม่ใช่การมาเที่ยวซื้ออสังหาริมทรัพย์แบบ ‘แร้งลง’ ซึ่งได้ประโยชน์แก่บุคคลเฉพาะกลุ่มแต่อย่างใด
          8. การที่ต่างชาติจะมาลงทุนในไทยหรือไม่ ขึ้นอยู่กับภาวะเศรษฐกิจ ในภาวะที่เศรษฐกิจไม่ดี ต่างชาติก็ไม่มาลงทุน แต่หากเศรษฐกิจดี เช่น ประเทศอินโดจีนแม้ไม่ให้ต่างชาติไปซื้อที่ดิน แต่ก็มีต่างชาติไปลงทุนจำนวนมหาศาล เพราะมีโอกาสประสบความสำเร็จในการลงทุนและราคาทรัพย์สินจะเพิ่มขึ้น
ข้อสังเกตส่งท้าย
          อาจกล่าวได้ว่า อสังหาริมทรัพย์ที่มีมากที่สุดในประเทศไทยคืออสังหาริมทรัพย์ประเภทที่อยู่ อาศัยเพราะอสังหาริมทรัพย์ประเภทนี้ ประชาชนส่วนใหญ่ของประเทศได้ใช้สอย และมีมูลค่าทางเศรษฐกิจสูง แม้ว่าราคาต่อหน่วยจะไม่สูงนัก แต่โดยที่มีจำนวนที่อยู่อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก จึงทำให้โดยรวมมีมูลค่าสูงกว่าอสังหาริมทรัพย์ทุกประเภทรวมกัน
          อย่างไรก็ตาม ในระยะยาวอสังหาริมทรัพย์จะไม่มีมูลค่าติดลบก็เพราะยังสามารถนำไปใช้ ประโยชน์ได้ในทางใดทางหนึ่งได้  อย่างไรก็ตาม ในบางกรณีอาจมีข้อยกเว้นบ้าง เช่น ที่ดินที่มีสารเคมีหรือสารพิษ เช่น บริเวณใกล้เหมืองแร่ตะกั่ว หรือบริเวณสนามบินเก่า หรือโรงงานเก่าบางแห่ง ซึ่งอาจต้องใช้เงินในการบำบัดพื้นที่มากกว่ามูลค่าอสังหาริมทรัพย์
          ราคาอสังหาริมทรัพย์แตกต่างกันไปตามรูปร่างของแปลงที่ดิน หรือการใช้สอยที่แตกต่างกัน เช่นที่ดินทำนาซึ่งปลูกข้าวเป็นพืชระยะสั้น ราคาย่อมถูกว่าที่ดินที่เป็นเรือกสวนซึ่งจะสร้างรายได้ในระยะยาวได้มากกว่า ทำให้มูลค่าการซื้อขายสวนมีมากกว่า หรือที่ดินที่ตั้งอยู่ใกล้สิ่งอำนวยความสะดวกหรือสาธารณูปการต่าง ๆ เช่น ใกล้ตลาด จะมีมูลค่าสูงขึ้นเพราะค้าขายได้
          ปัจจัยที่ทำให้อสังหาริมทรัพย์มีมูลค่าลดลงได้ในบางขณะก็มี เช่น การชุมนุมประท้วง อาจทำให้ค้าขายในบริเวณนั้นได้น้อยลง อาจส่งผลให้มูลค่าทรัพย์สินต่ำลงได้ การสงคราม ซึ่งทำให้การค้าขายชายแดนชะงักไป ในทางตรงกันข้าม หากมีการก่อสร้างระบบขนส่งมวลชน ทำให้การคมนาคมสะดวกสะดวกขึ้น ก็ทำให้มูลค่าอสังหาริมทรัพย์เพิ่ม เช่นเดียวกับการก่อสร้างเมืองใหม่ สถานีขนส่ง หรือสถาบันอุดมศึกษาในจังหวัดภูมิภาค ซึ่งทำให้พื้นที่โดยรอบเจริญขึ้น
          ในแง่ของสภาวิชาชีพ เช่น วิชาชีพประเมินค่าทรัพย์สินในประเทศไทย หากสามารถจัดตั้งได้ จะมีประโยชน์ต่อวงการอสังหาริมทรัพย์ก็คือ ผู้บริโภคหรือสังคมส่วนรวมได้ประโยชน์จากความน่าเชื่อถือ เพราะรัฐบาลในฐานะที่เป็นตัวแทนผลประโยชน์ของประชาชนส่วนรวม ได้เข้ามาควบคุมวิชาชีพตามควร และเมื่อผู้บริโภคเชื่อถือในวิชาชีพ ก็จะซื้อและใช้บริการกันมากขึ้น ทำให้ธุรกิจประสบความสำเร็จด้วยดี นอกจากนั้นวิชาชีพได้รับการพัฒนา เพราะต้องมีการสอบจัดลำดับชั้น มีการควบคุมพฤติกรรมการบริการ และยิ่งเมื่อวิชาชีพมีการพัฒนา ก็ยิ่งสามารถบริการได้ดียิ่ง ๆ ขึ้น
          การที่อสังหาริมทรัพย์เคลื่อนย้ายไม่ได้ ทำให้การตัดสินใจการลงทุนครั้งแรกมีความสำคัญมาก การศึกษาความเป็นไปได้ต่าง ๆ จึงมีความสำคัญในการประกันความผิดพลาด ตัวอย่างเช่น การลงทุนซื้อที่ดินเปล่าติดกับโครงการก่อสร้างถนนทางเลี่ยงเมืองในบาง จังหวัด อาจไม่ประสบความสำเร็จ เพราะโครงการดังกล่าวอาจล่าช้าออกไป ส่งผลให้ราคาที่ดินหยุดนิ่ง หรือถดถอย ทำให้ไม่คุ้มค่ากับการลงทุน เป็นต้น
          ในแวดวงอสังหาริมทรัพย์ มักมีความเข้าใจผิดว่า การกระตุ้นเศรษฐกิจของประเทศทางหนึ่ง ก็คือการกระตุ้นอสังหาริมทรัพย แต่ในความเป็นจริง ไม่ได้เป็นเช่นนั้น เพราะธรรมชาติของอสังหาริมทรัพย์นั้นเป็นตัวแปรตามเศรษฐกิจต่างหาก นอกจากนี้ในการกระตุ้นอสังหาริมทรัพย์ ก็มักเน้นที่การกระตุ้นโครงการของผู้ประกอบการเป็นสำคัญ มาตรการต่าง ๆ ที่ออกมามักเน้นการซื้อขายที่อยู่อาศัยในโครงการจัดสรรมากกว่าการส่งเสริม การซื้อขายบ้านมือสอง

เครื่องมือช่วยจับจังหวะลงทุนแบบง่ายๆ ตอนที่ 1..

เครื่องมือช่วยจับจังหวะลงทุนแบบง่ายๆ ตอนที่ 1..

ที่มาhttp://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=kunjoja&month

การหาจังหวะการลงทุน(ซื้อหุ้น) มีหลากหลายมากมาย ตั้งแต่ ไม่มีเทคนิคอะไรเลย อยากซื้อก็ซื้อ จนถึง มีขบวนการซับซ้อน เทคนิคผสมผสานกันมากมาย
วันนี้เลยนึกถึงประโยคหนึ่งที่คุ้นหูกันมาก “สูงสุด คืนสู่สามัญ “

อย่ากระนั้นเลย ลองหาไรง่ายๆไม่ต้องยุ่งยาก ....มาช่วยในการตัดสินใจ

ปล. ขอออกตัวก่อนว่า ที่เขียน ก็แค่ตัวช่วยในการตัดสินใจ วิธีง่ายๆแบบหนึ่ง ย่อมมีจุดบอด ข้อเสีย ของมันเสมอ (ถ้าไม่มีเลย ทุกคนเอามาใช้ก็คงรวยกันหมด)
...........

ตัวแรกที่นึกถึง ในการช่วยตัดสินใจ คงจะเหมาะสำหรับนักลงทุนที่มองตลาดแบบภาพรวมและลงทุนระยะยาวสักหน่อย ใครนิสัยใจร้อน ชอบเล่นสั้น เก็งกำไร คงอึดอัด ก็คงไม่น่าสนใจนักสำหรับเครื่องมือนี้
ข้อมูลก็หาไม่ยาก คลิกไปที่นี้เลย

http://www.set.or.th/en/market/market_statistics.html

แล้วก็เลือก P/E of set
......
ถูกแล้วครับ P/E ratio ของตลาดนั้นเอง...

เอา คร่าวๆคือ เมือตลาดหุ้นเป็นตลาดกระทิง ก็จะพาราคาหุ้นขึ้นไปสูงโดยเฉลี่ย ดัชนี ที่จะปรับตัวสูงขึ้นตามก็คือ P/E ratio ของตลาด และอัตราผลตอบแทนจากการปันผลโดยเฉลี่ยของตลาดก็จะลดลง
ถ้าตลาดหมี ก็จะเป็นตรงข้าม

พูดง่ายๆคือ P/E ratio สูงขึ้น ก็บ่งบอกว่า ตลาดโดยเฉลี่ยตอนนี้ แพง
ถ้า P/E ratio น้อยลง ก็บ่งบอกว่า ตลาดโดยเฉลี่ย ตอนนี้ถูกลง
(รายละเอียดว่า ค่า P/E ratio จะน้อยหรือมากขึ้นกับอะไรไว้มีโอกาสว่างๆอารมณ์ดีๆจะมาเล่าให้ฟังนะครับ)

ดัง นั้น ค่า P/E ratio เราก็เอามาเป็นสัญญาณ ว่าเราควรเข้าซื้อหุ้นในตลาดได้หรือยัง (ในกลุ่มที่มีประสบการณ์ อาจจะเถียงว่า หุ้นบางตัวก็ถูกแม้ว่า P/E ratioของตลาดจะ สูงๆก็ตามก็เอาว่าเป็นข้อยกเว้นบางกรณีครับ)
…..

ใน นักลงทุนที่ไม่ชอบเฝ้าจอดูตัวแปรมากมาย เงินเย็นถือยาวๆอย่างน้อยสามสี่ห้าเดือนขึ้นไป ก็ดู ว่า ถึงเวลา จะซื้อ หรือขาย ได้หรือยัง ถ้า P/E ratio สูงๆ ก็น่าจะถึงเวลาขายทิ้งแล้ว หรือ P/E ratio ต่ำๆ ก็น่าจะถึงเวลาเข้าซื้อหุ้นได้

แค่นั้นแระ ไม่ยาก เหมาะสำหรับการมองหาจังหวะจะเข้าซื้อหุ้น ......

เพื่อให้เห็นภาพ Real time ก็ขอcopy มาไว้นิดหนึ่ง

Month-Year ........... P/E ratioSET
Apr-10 ............ 13.79
Mar-10 ........... 14.27
Feb-10 ........... 16.35
Jan-10 ............ 24.22
Dec-09 ........... 25.56
Nov-09 ............ 23.95


จะเห็นว่า ในช่วงปลายปีที่ผ่านมา P/E ratio ค่อนข้างมากกว่า 20 มาติดต่อกัน ถือว่า ตลาดเราค่อนข้างแพง
แต่พอหลังเดือนกพ 53 ตลาดเรามีค่า P/E ratio ลดลงเรื่อย
.....


ลองดูข้อมูลการซื้อและขายของต่างชาติในสิ้นเดือนแต่ละเดือนพิจารณาดู
Foreign Trading (million Baht) : SET
Month-Year ......BUY ......... SELL
Apr-10 .........108,195.68 ...... 112,289.71
Mar-10 ........ 138,785.14 ....... 94,184.86
Feb-10 ......... 69,916.29 ....... 64,494.56
Jan-10 ........ 79,704.48 ........ 87,189.42

ข้อ สังเกต ที่ผู้เขียนสังเกตเองว่า สิ้นเดือนกพ. ตลาดเราได้มีการคำนวณ P/E ratioลดลงอย่างมาก พอหลังจากนั้นเดือนมีนาคม ก็เป็นช่วงเวลาที่ต่างชาติมีการเข้าซื้อสุทธิในตลาดไทยมากมาย เป็นไปได้ไหมที่ต่างชาติก็มองตัวแปรนี้เป็นตัวหนึ่งในการเข้าซื้อหุ้นเช่น กัน

.......
ณ ตอนนี้ P/E ratio ของเรา ถูกไหม คงต้องไปดูสถิติย้อนหลัง เราเคย เหลือแค่ 6 เท่า และเคยสูงสูดประมาณ 31 เท่า ดังนั้น ก็ต้องแล้วแต่การพิจารณาของแต่ละคนว่า ณ. P/E ratio เท่าไรดีที่เราคิดว่า ถูกหรือแพง (จริงๆต้องไปศึกษาปัจจัยต่างๆด้วย จะช่วยตอบได้ว่า ณ ปัจจุบัน P/E ratio จะลดลงอีกไหม หรือจะขึ้นต่อ)

แต่ ตามความคิดของผม P/E ratio ณ สิ้นเดือนเมษายน ถือว่า ไม่ถูกและไม่แพงเท่าไร
แต่ อย่าลืมว่า ปัจจัยการเมืองที่ผ่านมากระทบต่อเศรษฐกิจเราสมควร ดังนั้น ก็น่าติดตามว่า สิ้นเดือนพค.นี้ เราจะมีค่า P/E ratio เปลี่ยนแปลงมากน้อยแค่ไหน

ขอจบแบบง่ายๆ ไว้มีโอกาส จะมาหาตัวแปรอื่นๆมาแนะนำกันใหม่ครับผม .......



Create Date : 23 พฤษภาคม 2553

ธุรกิจที่ฉลาดหันจับตลาดผู้หญิง

ธุรกิจที่ฉลาดหันจับตลาดผู้หญิง

ที่มา http://info.gotomanager.com/news/details.aspx?id=48774

Fara Warner ผู้แต่งซึ่งเป็นนักข่าวธุรกิจชี้ว่า ผู้หญิงคือผู้ควบคุมการใช้จ่ายของครอบครัวและของบริษัททั่วโลกอย่างแท้จริง แต่การโฆษณาเท่าที่ผ่านมาแสดงให้เห็นว่า บริษัททั้งหลายยังไม่รู้จักวิธีที่จะส่งสารถึงลูกค้าผู้หญิงเลย อย่างไรก็ตามผู้แต่งชี้ว่า การเข้าถึงผู้หญิงไม่ใช่เรื่องง่าย และบริษัททั่วโลกก็กำลังเปลี่ยนมุมมองที่มีต่อลูกค้าผู้หญิงครั้งใหญ่ รวมทั้งกำลังเริ่มปรับตัวเพื่อให้สามารถสนองความความต้องการของผู้หญิงได้ใน อนาคต

ผู้หญิงรวยขึ้นทุกวัน

ตัวเลขสถิติเกี่ยวกับลูกค้าผู้หญิงที่ปรากฏใน The Power of the Purse อาจทำให้คุณต้องแปลกใจ อย่างเช่น เฉพาะในสหรัฐฯ เพียงประเทศเดียว ผู้หญิงใช้จ่ายเงินทั้งในฐานะผู้บริโภคและธุรกิจถึง 7 ล้านล้านดอลลาร์ และมีรายได้ส่วนตัวรวมกันมากกว่า 13 ล้านล้านดอลลาร์ ส่วนผู้หญิงทั่วโลกเป็นผู้ใช้จ่ายเงินซื้อสินค้าอุปโภคบริโภคมากกว่าร้อยละ 80 ของสินค้าประเภทนี้

ตัวเลขการใช้จ่ายเงินของผู้หญิงเหล่านี้ ซึ่งยังจะเติบโตขึ้นอีกในอนาคต ทำให้การเข้าถึงลูกค้าผู้หญิงซึ่งกำลังร่ำรวยขึ้นทุกวัน ได้กลายเป็นปัจจัยสำคัญประการหนึ่งที่จะทำให้บริษัทประสบความสำเร็จทั้งใน ปัจจุบันและในอนาคต

ผู้แต่งชี้ว่า บริษัทดังๆ อย่าง DeBeers, Kodak, Nike, McDonald's, The Home DePot, Proctor & Gamble และอื่นๆ อีกหลายแห่ง ต่างตระหนักถึงอำนาจของตลาดผู้หญิง และพยายามจะสื่อสารถึงลูกค้าผู้หญิงมาแล้ว ซึ่งสามารถช่วยเพิ่มพูนรายได้และผลกำไร รวมทั้งสร้างชีวิตชีวาใหม่ให้แก่แบรนด์สินค้าของพวกเขา

ประสบการณ์ของ Home DePot และ Nike

Home DePot เปลี่ยนกลยุทธ์การตลาดใหม่ จากเดิมที่เน้นความสำคัญของลูกค้าผู้ชาย มาเป็นการให้ความสำคัญกับลูกค้าผู้หญิงอย่างเท่าเทียมกับลูกค้าผู้ชาย ซึ่งผลจากการเปลี่ยนกลยุทธ์ใหม่นี้ ทำให้รายได้ของบริษัทเพิ่มขึ้นถึงหลายพันล้านดอลลาร์ภายในช่วงเวลา 3 ปีที่ผ่านมา ส่วน Nike ได้เปลี่ยนวิธีการออกแบบรองเท้า วิธีการขาย ตลอดจนวิธีการสื่อสารสำหรับลูกค้าผู้หญิงโดยเฉพาะ ซึ่งทำให้บริษัทประสบความสำเร็จอย่างมาก โดยยอดขายเพิ่มขึ้นจาก 9 พันล้านดอลลาร์ เป็น 12,000 ล้านดอลลาร์ จากปี 2001 ถึง 2004 อันเนื่องมาจากการเปลี่ยนทัศนคติใหม่ที่มีต่อผู้หญิง

การเปลี่ยนกลยุทธ์ของ McDonald's

ตัวเลขปี 2003 พบว่า ผู้หญิงที่อายุเกิน 16 ปี มีประมาณ 112 ล้านคนในสหรัฐฯ และรสนิยมและรูปแบบการตัดสินใจซื้อของผู้หญิงได้เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก นับตั้งแต่ทศวรรษ 1950 เป็นต้นมา ผู้หญิงไม่เพียงมีอิทธิพลต่อการตัดสินใจซื้อถึงร้อยละ 91 ของการตัดสินใจซื้อของครอบครัว แต่ผู้หญิงยังเป็นลูกค้าที่ซื้อรถยนต์และรถบรรทุกถึงร้อยละ 60 ของรถเหล่านั้น และครึ่งหนึ่งของนักเดินทางธุรกิจเป็นผู้หญิง เพราะฉะนั้นผู้แต่งสรุปว่า ขณะนี้ตลาดลูกค้าผู้หญิงกำลังกลายเป็นตลาดที่ใหญ่กว่าลูกค้าผู้ชายไปเสีย แล้ว

McDonald's สามารถพลิกฟื้นยอดขายและผลกำไรที่ซบเซา ด้วยการเปลี่ยนกลยุทธ์ที่ใช้กับลูกค้าผู้หญิง แทนการมองว่าผู้หญิงเป็นผู้บริโภคที่สำคัญรองลงไป โดยเพียงแต่เป็นผู้ที่เชื่อมโยงกับนิสัยการกินของลูกๆอย่างแต่ก่อน McDonald's กลับเปลี่ยนมาให้ความสำคัญกับผู้หญิง และยกเครื่องเมนูอาหารรวมทั้งปรับการส่งเสริมการขาย ให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้หญิง ซึ่งรวมถึงการเปิดตัวเมนูอาหารใหม่ๆ ที่เน้นสุขภาพในปี 2005 เพื่อสร้างความพอใจให้คุณแม่พร้อมๆ ไปกับคุณลูก  

ทุกย่างก้าวคือตำนาน 'นันยาง' รองเท้าที่เป็นมากกว่ารองเท้า

ทุกย่างก้าวคือตำนาน 'นันยาง' รองเท้าที่เป็นมากกว่ารองเท้า

ที่มา http://www.thairath.co.th/content/eco/317194

ช่วงวัยเด็กเป็นช่วงเวลาแห่งความสุขของใครหลายๆ คน เพราะไม่ต้องคิดโน่นคิดนี่ให้ยุ่งวุ่นวาย ได้ใช้ชีวิตอย่างอิสระและเต็มที่ทุกครั้งที่เจอเพื่อนหรือไปโรงเรียน วันนี้ Success Story จะพาย้อนวัยเด็กผ่านรองเท้านักเรียนยอดฮิตอย่าง "นันยาง" ที่เชื่อว่าใครไม่เคยใส่ในช่วงวัยเด็กต้องเรียกว่าเชย ซึ่งบุคคลที่จะมาพูดคุยกับเราวันนี้ถือเป็น 2 หนุ่มหล่อไฟแรง ทายาทรุ่น 3 ของตระกูล "ซอโสตถิกุล" นั่นคือ ชัยพัชร์ ซอโสตถิกุล ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการ และ จักรพล จันทวิมล Marketing & Brand Communications Executive บริษัท นันยางมาร์เก็ตติ้ง จำกัด ที่มาช่วยกันเล่าถึงความเป็นมาของรองเท้ายอดฮิตให้ชาวไทยรัฐออนไลน์ได้ฟังกัน

จุดเริ่มต้นของนันยาง

แรก เริ่มนันยางสั่งผลิตภัณฑ์นันยางมาจากประเทศสิงคโปร์ ตั้งแต่ปี 2489 และได้รับการตอบรับที่ดีจากผู้บริโภคในสมัยนั้นซึ่งตรงกับช่วงสมัยของจอมพล ป.พิบูลสงคราม เป็นนายกรัฐมนตรีที่ไม่ค่อยนิยมให้นำสินค้ามาจากต่างประเทศเพราะเกรงว่าจะ เสียดุลการค้า และทางคุณวิชัย ซอโสตถิกุล ซึ่งเป็นคุณปู่ และเป็นคุณตาของคุณจักรพงษ์ ก็มีความคิดที่จะตั้งโรงงานผลิตรองเท้านันยางในประเทศไทยโดยใช้แรงงานและ วัตถุดิบจากประเทศไทย ซึ่งวัตถุดิบหลักก็คือยางพารา และเผอิญตอนนั้นคุณปู่ก็ได้รู้จักกับประธานบริษัทนันยางที่สิงคโปร์ จึงได้เจรจาขอซื้อกรรมวิธีการผลิต ก็เลยตั้งเป็นบริษัทนันยางอุตสาหกรรมขึ้นมาในประเทศไทยช่วงปี 2496

ต้นกำเนิดชื่อ "นันยาง"

แรก เริ่มชื่อแบรนด์ที่มาจากสิงคโปร์จริงๆ ชื่อ หน่ำเอี๊ย เป็นภาษาแต้จิ๋วแปลว่า เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ (อาเซียน) แต่ถ้าเป็นภาษาจีนกลางจะใช้ชื่อว่าหนันหยาง แต่พอมาเป็นภาษาไทยอาจจะเพี้ยนหรืออาจจะเรียกทับศัพท์เป็น นันยางไป และการที่ใช้นันยางก็เรียกง่ายด้วย

การปั้นแบรนด์ตามแบบฉบับนันยาง

ช่วง แรกเราจะเน้นการผลิตเยอะๆ เพื่อให้ต้นทุนต่ำและขายได้ในราคาต่ำ ถ้าถามว่านันยางโดดเด่นหรือยังในช่วงนั้นผมว่าก็คงยังไม่ได้ตื่นเต้นอะไรมาก แต่ก็ถือว่าเป็นรองเท้าที่ทนเพราะตอนนั้นจุดขายเราคือทน และสมัยนั้นคนจะเดินเยอะกว่าสมัยนี้เพราะมีเดินข้ามภูเขา เดินไปตัดอ้อย เขาก็จะใส่นันยาง แต่หลังจากช่วงนั้นประมาณปีที่ 20 กว่าๆ ของนันยาง การตลาดเริ่มเข้ามามีบทบาท รองเท้าจากต่างประเทศเริ่มเข้ามา จากเดิมใส่นันยางทำได้ทุกอย่าง ไม่ว่าจะเล่นกีฬา เที่ยว ฯลฯ แต่พอมาหลังๆ เริ่มไม่ได้ รองเท้าแต่ละชนิดจะต้องมีฟังก์ชั่นของตัวเอง ทำให้ตลาดบีบลง เราเลยต้องทำให้ตัวเองโดดเด่นมากขึ้นด้วย ซึ่งรองเท้าเราจะเน้นเป็นอยู่ 3 อย่าง คือ แบดมินตัน ตะกร้อ และนักเรียน ซึ่งจริงๆ รองเท้าเราเน้นจากแบดฯ เพราะตอนรุ่นที่ 2 คุณลุงเป็นนายกสมาคมแบดมินตัน จึงได้ทำรองเท้าให้ทีมแบดมินตัน ซึ่งช่วงนั้นคนที่เล่นแบดมินตันจะนิยมกันมาก ส่วนตะกร้อเป็นที่นิยมกันเพราะเป็นกีฬาชาติไทยอยู่แล้ว และรองเท้านันยางก็มีคุณสมบัติพิเศษคือเกาะพื้นและนุ่ม เวลาคอนโทรลบอลจะง่าย ส่วนรองเท้านักเรียนที่ผู้ใหญ่เล่าให้ฟังคือตอนแรกเราก็ไม่ได้หวังว่าจะบูม แต่ปรากฏว่าช่วงปี 2520 กว่าๆ รองเท้านักเรียนนันยางมีชื่อเสียงขึ้นมาในวงการรองเท้านักเรียน และตั้งแต่นั้นมาทำให้รองเท้านันยางก็อยู่คู่กับเท้า กับนักเรียนมาจนถึงทุกวันนี้ ซึ่ง ณ ช่วงนั้นเรายังไม่ได้ทำการตลาดอะไรมาก เพราะเราจะเน้นขาย แต่พอมายุคประมาณปี 2530, 2540, 2550 จนถึงตอนนี้เราก็ทำการตลาดค่อนข้างจริงจัง

ปัญหาและอุปสรรคในการปั้นแบรนด์

ช่วง ประมาณปี 2530-2540 เราก็ประสบปัญหาคือสินค้าโดนเลียนแบบจากคู่แข่ง ซึ่งเหมือนของเราทุกอย่างเพียงแต่ตัดตรานันยางที่เป็นรูปช้างดาวออกและเอา ยี่ห้อเขาใส่ไปแทน นอกนั้นไม่ว่าจะเป็นพื้นเขียวที่เราเรียกว่าลายก้างปลาซึ่งเป็นเอกลักษณ์ของ นันยาง ได้ถูกเลียนแบบรวมถึงทรงหน้าผ้าทุกอย่างจะเหมือนกันหมด ซึ่งเราก็ประสบปัญหาพอสมควรเพราะผู้บริโภคที่เคยใช้นันยางมาก่อนจะรู้ว่า สินค้าของเราคุณภาพเหนือกว่าคู่แข่ง ซึ่งหากย้อนหลังไป 10 ปี รองเท้านักเรียนกลายเป็นเหมือนนันยางหมดเลยคือพื้นเขียว ถ้าคนที่ไม่อยู่ในวงการก็จะนึกว่าคนใส่นันยางกันหมด แต่จริงๆ แล้วไม่ใช่ ซึ่งผู้ประกอบการหลายๆ รายคงเห็นว่ารองเท้าเราขายดี รูปทรงนี้คนชอบ ผู้ประกอบการที่เคยทำรูปทรงอื่นมาไม่ว่าจะโฆษณาเยอะยังไงก็ไม่ติด แต่พอทำรูปทรงคล้ายนันยางไม่ต้องโฆษณารองเท้าก็ติดตลาด ซึ่งสิ่งนี้ถือเป็นสิ่งที่ท้าทายมากสำหรับนันยางว่า ถ้ารองเท้าหน้าตาเหมือนกันแล้วเราจะสื่อสารกับผู้บริโภคอย่างไรว่าจริงๆ แล้วหน้าตาเหมือนกันแต่คุณลักษณะเด่นหรือคุณสมบัติต่างๆ ไม่เหมือนกันเลย ไม่ว่าจะเป็นวัตถุดิบหรืออะไร ซึ่งเราก็พยายามสื่อสารว่าคุณภาพของเราใช้ยางธรรมชาติ 100% จะมีคุณสมบัติยืดหยุ่น ทน ไม่ลื่นถ้าเดินจะมีเสียงเอี๊ยดๆ คุณภาพเราดีและเหนือกว่าคู่แข่งอยู่แล้ว แต่ก็อธิบายยาก ซึ่งหน้าที่ของการตลาดเราก็ต้องพยายามสื่อสารไปถึงผู้บริโภคว่าใส่นันยาง เป็นมากกว่ารองเท้า คุณใส่แล้วจะมีความรู้สึกร่วมหรือมีความเป็นชาวนันยาง นันยางมีเรื่องราวเพราะใส่กันมาตั้งแต่รุ่นพ่อ รุ่นพี่ จนกระทั่งปัจจุบันนี้เราใช้ว่าทุกก้าวคือตำนาน คือเป็นรองเท้าในตำนานที่คุณใส่ เพราะตอนนี้คุณยังไม่เป็นตำนานแต่วันหนึ่งที่คุณเป็นตำนาน นันยางก็จะเป็นจุดเริ่มต้นหนึ่งของคุณ เราก็ใส่เรื่องราวต่างๆ เข้าไป ซึ่งจะแตกต่างจากรองเท้าทั่วไปที่เป็นรองเท้านักเรียน

แก้ปัญหายางแพงด้วยสติ

ปัญหา ราคายางพาราที่เพิ่มสูงขึ้น แน่นอนว่าทำให้ต้นทุนสูงขึ้น เพราะราคายางมีผลต่อราคารองเท้าของเราโดยตรงแต่เราสามารถขยับราคารองเท้า เพิ่มขึ้นได้เล็กน้อย ไม่สามารถขึ้นได้เหมือนกับราคายางที่สูงขึ้นแต่เราก็อาศัยการป้องกันความ เสี่ยง บางส่วนเราก็จะมีการซื้อขายยางล่วงหน้า ซื้อฟิวเจอร์เพื่อล็อกราคาไว้เป็นราคาต้นทุนที่เรายอมรับได้ และเราก็สร้างสต๊อกเก็บยางเพิ่มขึ้น ในกรณีที่ยางราคาผันผวนหรือสูงขึ้นไปมากเราก็มียางที่พอใช้อยู่ รวมถึงการสร้างความสัมพันธ์กับคู่ค้าที่จะคอยส่งสัญญาณราคายางกัน อันนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งที่เราจะป้องกันความเสี่ยงเรื่องราคายางที่ผันผวนได้ ซึ่งเราจะซื้อยางแพงก็ไม่เป็นไรแต่ขอให้เราควบคุมต้นทุนของเราได้ เพราะถ้าเราซื้อยางแพงและทำให้เราต้องปรับราคาบ่อยๆ ก็ไม่ดี อย่างช่วงประมาณ 2 ปีที่แล้วที่ราคายางขึ้นไป 190-200 บาทต่อกิโลกรัม ช่วงนั้นเราต้องยอมขาดทุนเพราะเราไม่อยากขึ้นราคาและถ้าเราไม่ทำก็ไม่ได้ เพราะเรามีคนงานพันกว่าคนที่ต้องดูแล ในขณะเดียวกันก็มีสินค้าลักษณะเราในตลาด เราจึงต้องพยายามรักษาส่วนแบ่งการตลาดของเราเอาไว้

การบริหารคนขององค์กร

เรา พูดได้เลยว่าเรารักพนักงานเหมือนคนในครอบครัว เพราะที่โรงงานมีพนักงานตั้งแต่เปิดบริษัทจนถึงขณะนี้ก็ยังอยู่กับเราเป็น ที่ปรึกษาหรือบางคนก็เป็นหัวหน้าแผนก พนักงานบางคนอายุ 60 กว่า 70 กว่า เราก็ยังไม่ปลดเพราะมันเป็นนโยบายตั้งแต่คุณย่า คุณบุญทรง ซอโสตถิกุล ที่ว่าพนักงานเก่าๆ จะมีความจงรักภักดีต่อบริษัทสูงมากและเขาจะทุ่มเททำงานมาก และการบริหารคนต้องมีความซื่อสัตย์และมีคุณธรรม อย่างความซื่อสัตย์ในเชิงของผู้บริหารก็ต้องซื่อสัตย์กับพนักงาน เราไม่เคยไล่คนออกเลยไม่ว่าจะยุคไหน การเมืองไม่นิ่ง เศรษฐกิจล้ม ราคายางพุ่ง ค่าแรง เราจะคำนึงถึงคนงานมากที่สุด อย่างที่บอกตอนราคายางสูงเราขาดทุนทุกคู่เราก็ต้องผลิต เพราะผู้ใหญ่จะบอกเสมอว่าถ้าเราไม่ผลิตคนงานเราก็จะไม่มีงานทำ ซึ่งก็เป็นส่วนหนึ่งที่เราเลี้ยงดูเหมือนลูกหลาน เพราะฉะนั้นความซื่อสัตย์ของเราคือการซื่อสัตย์ต่อพนักงานและผู้บริโภค คือไม่ว่าราคายางจะสูงขึ้นอย่างไร แต่คุณภาพเราก็จะยังเหมือนเดิม เพราะเราคิดว่าคุณภาพเป็นสิ่งที่ทำให้นันยางอยู่มาได้ถึง 60 ปี แต่ถ้าผู้บริโภคสูญเสียความมั่นใจในคุณภาพของเราแล้วมันยากที่จะทำให้เขา กลับมาไว้ใจเราอีก

ภาพรวมตลาดรองเท้าเป็นอย่างไรบ้าง

รองเท้า นักเรียนตลาดน่าจะประมาณ 3,000 ล้านบาท ส่วนแบ่งการตลาดเราน่าจะเบอร์ 1 ประมาณ 40-50% สภาพตลาด ณ ตอนนี้ไม่โตเพราะอัตราการเกิดของประชากรลดลง ตลาดต้องแย่งลูกค้าเพราะจะมีเด็ก ม.6 จบไปเรื่อยๆและก็มีเด็ก ม.1 เข้ามาเรื่อยๆ ก็จะมีลูกค้าเก่าที่หายไปเราก็ต้องสร้างลูกค้าใหม่ที่เข้ามาเรื่อยๆ อันนี้คือที่ผู้ประกอบการทุกคนในตลาดต้องแข่งขันกัน ซึ่งช่วง Back to School ประมาณ เดือน 4-5 ก็จะเห็นโฆษณาในทีวี รองเท้านักเรียนเยอะมาก

นิยามความเป็นนันยางที่เป็นตัวตนของนันยาง

นัน ยางจะพูดถึงความเก๋า ความเป็นตำนาน ทุกก้าวของเราจะเป็นตำนานและพูดถึงคุณภาพเราจะมาเป็นที่ 1 และหากพูดถึงความทน ความใส่สบาย ปลอดภัยในการสวมใส่ และถ้าพูดถึงความเป็นมโนธรรม คือเราเหมือนกับเป็นตำนานของรองเท้าผ้าใบ ทุกก้าวของเราคือตำนานและความเก๋าต่างๆ รวมๆ กัน และอยู่ได้ทุกยุคทุกสมัยตั้งแต่รุ่นแรกๆ จนถึงรุ่นปัจจุบัน และเราก็หวังว่าจะคงอยู่ได้ต่อไป เพราะเราไม่ใช่แค่รองเท้า เด็กๆ ทุกคนจะรู้ว่าต่อให้คุณใส่เหมือนกันแต่มันไม่เหมือน เวลาคุณใส่นันยางกับใส่ยี่ห้ออื่นความเป็นตำนานตั้งแต่รุ่นพ่อ รุ่นเรา จนกระทั่งรุ่นลูกนันยางก็ยังจะอยู่เป็นตำนานคู่เท้าของเขาตลอด ซึ่งอันนี้เป็นความท้าทายอันหนึ่งว่าเราจะทำอย่างไรให้รุ่นลูกเราก็ยังใส่ นันยาง

ฝากถึงผู้อ่านไทยรัฐออนไลน์

คิด ว่าผู้อ่านไทยรัฐออนไลน์หลายๆ คนก็คงเคยผ่านประสบการณ์การใส่รองเท้านันยางมาก่อน ก็ขอขอบคุณที่สนับสนุนรองเท้านันยาง เพราะนันยางก็เป็นแบรนด์ของคนไทยและผลิตจากยางธรรมชาติซึ่งก็คือของคนไทยเรา ก็จะช่วยส่งเสริมสินค้าไทยและช่วยส่งเสริมผู้ผลิตยางก็ได้ตรงนี้ด้วย อยากจะฝากให้ช่วยกันใช้สินค้าไทย สำหรับผู้ที่ยังไม่เคยลองก็อยากให้มาลองใส่นันยางดู ของเราแตกต่างจากยี่ห้ออื่นจริงๆ และอยากฝากเฟซบุ๊กนันยาง http://www.facebook.com/Nanyang.co.th ให้ผู้อ่านที่เป็นวัยทำงานเข้าไปย้อนยุคกลับสู่วัยเด็กอีกครั้ง เพราะในเฟซบุ๊กก็มีคนไม่น้อยที่เป็นตาเป็นยาย ส่วนถ้าเป็นเด็กๆ ก็อยากให้ลองเข้าไปดูว่าจะสนุกขนาดไหน

ประมวลรูปรองเท้านันยาง

ชัยพัชร์ ซอโสตถิกุล

จักรพล จันทวิมล

มูลค่าทรัพย์สินขึ้นอยู่กับอะไร

มูลค่าทรัพย์สินขึ้นอยู่กับอะไร

ที่มา http://www.thaiappraisal.org/thai/valuation/valuation15.htm

ทรัพย์สินหนึ่ง ๆ จะมีมูลค่าสูงหรือต่ำเพียงใด ย่อมต้องขึ้นอยู่กับปัจจัย-เงื่อนไขชี้นำบางประการ ทั้งนี้เพราะอสังหาริมทรัพย์ คือตัวแปรตามที่ขึ้นต่ออิทธิพลของปัจจัยภายนอกอื่น "กฎ" ทั้ง 11 ข้อนี้สามารถปรับใช้ได้ทั้งกับคน สัตว์ สิ่งของ หรืออสังหาริมทรัพย์  1. กฎแห่งความคาดหวัง     ค่าของคน สัตว์ สิ่งของเกิดแต่การคาดการณ์ประโยชน์ซึ่งจะเกิดขึ้นในอนาคต และการนี้มูลค่าจะเพิ่มขึ้นหรือลดลงก็อยู่ที่ประโยชน์หรือการเสียประโยชน์ที่คาดว่าจะเกิดขึ้นในอนาคตนั่นเอง คนที่มีค่า ก็คือคนที่จะยังประโยชน์ (แก่คนที่วัดค่าหรือสังคมโดยรวม) ในอนาคต ไม่ว่าจะเป็น ว่าที่คู่ครอง บุตรหลานหรือปูชนียบุคคลก็ตาม     ในกรณีอสังหาริมทรัพย์ มูลค่าที่ดินแปลงหนึ่งจะเพิ่มค่าขึ้นทันทีที่ผู้เกี่ยวข้อง "ได้คิด" ว่าในอนาคตจะมีถนนตัดผ่าน หรือในทางตรงกันข้าม มูลค่าจะลดลงทันทีที่ทราบ (จาก พรก.เวนคืน) ว่า ที่ดินบริเวณนี้จะต้องถูกเวนคืน เป็นต้น 2. กฏแห่งความเปลี่ยนแปลง     มูลค่าของสิ่งใด ๆ ย่อมมีการเปลี่ยนแปลง ไม่หยุดนิ่งหรือคงที่ ซึ่งการเปลี่ยนแปลงนี้จะเป็นการลดหรือเพิ่มค่าก็ได้ ความเปลี่ยนแปลงทางกายภาพ เศรษฐกิจ สังคมและการเมืองทำให้มูลค่าอสังหาริมทรัพย์เปลี่ยนแปลงไป เช่น ความผุพัง ภัยธรรมชาติ พฤติกรรม ความต้องการ สถานการณ์ตลาด วัฒนธรรม ล้วนมีผลสำคัญทั้งสิ้น ผู้ระเมินจึงต้องตระหนักถึงหลักแห่งความเปลี่ยนแปลงนี้เสมอ 3. กฎแห่งการแข่งขัน     มูลค่าส่วนเกินหรือประโยชน์ที่คาดหวัง ทำให้เกิดการแข่งขันเพื่อให้ได้มา ได้มี ได้เป็น เช่น ถ้ามีศูนย์การค้าแห่งหนึ่งเปิดในย่านหนึ่งแล้วทำได้ดี ก็จะมีคนคิดจะเปิดขึ้นบ้าง ซึ่งถ้าเปิดขึ้นมาอีก 1 แห่งก็จะแย่งลูกค้ากัน (เพราะจำนวนลูกค้าจะเท่าเดิม เว้นแต่จะมีความต้องการเพิ่มขึ้น) และถ้าทั้งสองแห่งยังขายได้ดีเช่นเดิม ก็จะมีรายใหม่เปิดขึ้นอีก และด้วยคาดว่าหากมีลักษณะคล้ายคลึงกับ 2 รายแรกก็คงไม่อาจได้รับประโยชน์สูงสุดนัก จึงต้องทำให้ดีกว่า ใหญ่กว่า มีกลยุทธมากกว่า จึงจะอยู่ได้ (แต่คนอื่นอยู่ไม่ได้ ไม่ใช่เรื่องของ "กู" - นี่เป็นกติกาธุรกิจที่ใช้มาแต่ยุคสังคมบุพกาล)     ในกรณีของคนก็เช่นกัน มีคำกล่าวว่า "คนดีต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ ไม่เช่นนั้นจะเน่า คนเลวต้องเลวลงไปเรื่อย ๆ ไม่เช่นนั้นจะตาย" คนดีต้อง (แข่งกัน) ดีขึ้น ถ้าหยุดก็ไม่พัฒนา ก็จะ "เน่า" (เช่น นักบวชบางคนที่เคยทำดี พอทำไม่ดีก็เสื่อม) ในทางตรงกันข้ามคนที่เลว ต้อง (แข่งกัน) เลวลงไปอีก จึงจะอยู่ได้ ถ้าหยุดเลว จะถูกคนที่เลวกว่ากำจัด เช่น หัวหน้าโจรเมื่อไหร่เสื่อมถอย ก็จะมีคนอื่นมาทดแทน 4. กฎแห่งความสอดคล้อง     มูลค่าของ คน สัตว์ สิ่งของใดจะปรากฎขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีองค์ประกอบที่สอดคล้องเป็นอันหนึ่งอันเดียวกัน กับสิ่งแวดล้อมรอบข้าง สัตว์ที่ปรับตัวไม่ได้ก็สูญพันธ์ คนที่ไม่พยายามปรับตัวเข้าหาเพื่อนก็จะไม่มีคุณค่าต่อเพื่อน (แต่ไม่จำเป็นต้องปรับตัวเข้าหาเพื่อนเลว ๆ - เพราะนั่นเข้าหลัก "คบค้าเสเพล" ซึ่งคือเหตุแห่งความล้มเหลว)     มูลค่าสูงสุดของอสังหาริมทรัพย์หนึ่งที่พึงประเมินได้ จะต้องมีการพัฒนาที่สอดคล้องกับพื้นที่โดยรอบ เช่น ในกรณีบ้านเดี่ยวในโครงการหนึ่ง ตัวอาคาร ควรจะมีลักษณะคล้ายคลึงกับอาคารอื่น ๆ ทั้งในด้านรูปแบบ (เช่นถ้าทุกบ้านเป็นทรงโรมัน เราปลูกทรงไทยก็คงไม่ "เข้าท่า") การก่อสร้าง วัสดุ อายุอาคาร เป็นต้น 5. กฎแห่งการเกื้อหนุน     องค์ประกอบหนึ่งของทรัพย์สินจะมีมูลค่าเท่าไร วัดได้จากความเกื้อหนุนที่ทำให้ทรัพย์สินนั้นโดยรวมมีค่าเพิ่มขึ้น เช่น การเอาอาคารสำนักงานเก่าแห่งหนึ่ง มา "ปรุงแต่ง" ใหม่ โดยลงทุนปรับปรุงระบบลิฟท์ ระบบปรับอากาศ ทำ "หน้ากาก" ใหม่ มักทำให้มูลค่าทรัพย์สินเพิ่มขึ้นสูงกว่าเงินลงทุนนั้น ดังนั้นเงินลงทุนนั้นจึงคุ้มค่า เป็นต้น     ในกรณีของคนก็เช่น ถ้าเราลงทุนทำดีกับใครแล้ว เชื่อว่า (แต่ไม่จำเป็นต้องหวัง) เขาจะตระหนักถึงคุณค่าของเรา ซึ่งเป็นการสร้างมิตรภาพที่ดีงามและเป็นประโยชน์แก่กันในวันหน้า และการ "ลงทุน" คบมิตรแต่แรกนี้ ก็ "คุ้ม" ที่จะทำดี (เสียแต่วันนี้) เสียบ้าง 6. ประโยชน์สูงสุดและดีที่สุด     มูลค่าของทรัพย์สิน วัดได้จากประโยชน์สูดสุดและดีที่สุดที่ทรัพย์สินนั้นก่อขึ้นได้ เช่น ที่ดินสีลม ควรจะสร้างอาคารสำนักงานมากกว่าทาวน์เฮาส์ ที่ดินหนองจอกควรสร้างบ้านเดี่ยวมากกว่าศูนย์การค้า ทั้งนี้ประโยชน์สูงสุดและดีที่สุดนี้ต้องสอดคล้องกับภาวะตลาดขณะที่ประเมินค่า ข้อกฎหมาย การเงินและสภาพทางกายภาพ     ในทำนองเดียงกัน จะเอาม้าศึกไปเทียมสีข้าวก็คงไม่เหมาะ จะเอาควายออกรบก็คงไม่ควร (ยกเว้นจำเป็น เช่น ชาวบ้านบางระจัน!) เพราะคุณค่าประโยชน์ใช้สอยต่างกัน เป็นต้น และประโยชน์สูงสุดของคนแต่ละคนก็ต่างกัน เราจึงต้องเข้าใจกฎเกณฑ์นี้และรู้จักใช้คน 7. กฎแห่งความพอดี     อะไรที่ขาดไป ก็ย่อมทำให้ไม่มีคุณค่าทัดเทียมกับสิ่งอื่น (ตามกฎข้อ 4) และอะไรที่เกินไปก็ไม่ได้มีผลต่อมูลค่าเช่นกัน เช่น ห้องชุดราคา 4 แสนบาท แต่ตบแต่งจน "เกินเหตุ" โดยใช้วัสดุเช่นเดียวกับบ้านราคาแพงมาก โดยตบแต่งไปถึง 3 แสนบาท ก็ใช่ว่าห้องชุดนั้นจะขายได้ 7 แสนบาท เพราะการตบแต่งที่เกินพอดีนั่นเอง     เช่นเดียวกัน "ไก่งามเพราะขน คนงามเพราะแต่ง" แต่ย่อมไม่ใช่แต่งจน "เกินงาม" หรือหากแต่ง "ปอน ๆ" เกินไปก็ไม่มีคุณค่าเท่าที่ควร ดุลยภาพจึงเป็นสิ่งที่ต้องยึดถืออยู่ตลอดเวลา 8. กฎแห่งพลังรวมตัว     การรวมที่ดินสองแปลงเข้าด้วยกัน ราคาจะสูงกว่าราคาของที่ดินแต่ละแปลงรวมกัน เช่น ที่ดินแปลงหน้า1 ไร่ ติดถนนราคา 40 ล้านบาท แปลงหลัง 1 ไร่ ไม่ติดถนน ราคา 20 ล้านบาท แต่ถ้าที่ดินนี้เป็นแปลงเดียวกัน รวม 2 ไร่ ที่ดินแปลงใหม่นี้จะมีราคา 65, 70 หรือ 80 ล้านบาทขึ้นไป (สูงกว่า 40+20 ล้านบาท) หรือกรณีการรวมที่ดินหลายแปลงให้เป็นแปลงใหญ่ ต้นทุนในการรวม (ราคาที่ดินแต่ละแปลงรวมกัน) ย่อมต่ำกว่าราคาที่ดินแปลงใหญ่เสมอทั้งนี้เพราะเกิดศักยภาพเพิ่มขึ้น ที่ดินตาบอดด้านในแปลงเดียวอาจใช้ทำนา แต่พอรวมเป็นแปลงใหญ่ ก็สามารถจัดสรรขายได้ เป็นต้น     ภาษาที่ปรับใช้สำหรับชาวบ้านทั่วไปก็คือ "สามัคคีคือพลัง" 9. กฎแห่งความผกผัน     "ถ้าไร้ซึ่งคนเลว ไฉนเลยจะรู้จัก (คุณค่า) ของคนดี" ในเชิงผกผัน บ้านที่สร้างสวยงามหลังหนึ่ง ที่มีต้นทุนเทียบเคียงกับบ้านของบริษัทแลนด์แอนด์เฮาส์ (โครงการระดับ "ลดาวัลย์") ถ้าไป "ผุด" อยู่ "ดง" โรงงานหรือ "ดง" สลัม ย่อมมีค่าต่ำกว่าบ้านในโครงการลดาวัลย์แน่นอน หรือในทางตรงกันข้ามในแง่บวก บ้านหลังเล็ก ๆ ในโครงการที่ดีย่อมมีคุณค่ากว่าบ้านแบบเดียวกันในหมู่บ้านที่มีคุณภาพต่ำกว่า 10.กฎแห่งการทดแทน     มูลค่าสุดสุดของสิ่งหนึ่ง ๆ มักจะเท่ากับต้นทุนของการหาซื้ออีกสิ่งหนึ่งที่มีคุณค่าเทียบเคียงกันได้มาทดแทน กฎข้อนี้เกี่ยวข้องกับค่าเสื่อม ต้นทุนการผลิต จุดคุ้มทุนในการผลิต โดยเป็นพื้นฐานของการประเมินค่าทรัพย์สินด้วยวิธีต้นทุน 11.อุปสงค์และอุปทาน     มูลค่าของอสังหาริมทรัพย์หนึ่ง ขึ้นอยู่กับความสัมพันธ์ระหว่างจำนวนอสังหาริมทรัพย์ที่มีเสนอขายอยู่ในตลาด กับจำนวนคนจะซื้อที่มีกำลังซื้อและมีความประสงค์จะซื้อ กรณีตัวอย่างหนึ่งก็เช่น ในภาวะอุปสงค์สูง ราคาบ้านหลังสุดท้ายที่ขายได้ในโครงการหนึ่ง จะสูงกว่าราคาบ้านหลังแรกที่ขาย และการณ์จะกลับเป็นตรงกันข้ามหากอุปทานสูงกว่า (จึงต้องขาย "โละ" ลดราคา) ดังนั้นไม่เฉพาะแต่ผู้ประกอบการ ผู้ประเมินก็ต้องรู้ "หั่งเช้ง" (สถานการณ์ตลาด) เช่นกัน จึงจะมีการตัดสินใจในมูลค่าที่ถูกต้อง

กำเนิดมีดโกน ยิลเลตต์

กำเนิดมีดโกน ยิลเลตต์

        สมัยเมื่อคริสต์ศตวรรษที่ 18-19 นั้น การโกนหนวดแต่ละครั้งยังเต็มไปด้วยความยากลำบาก ทั้งไม่สะดวกและต้องเสี่ยงต่อการได้รับบาดแผลจากการใช้ใบมีดโกนแบบธรรมดา จนกระทั่ง ปี ค.ศ. 1903 ใบมีดโกนแบบโกนได้อย่างปลอดภัยก็ออกวางขาย โดยผู้ประดิษฐ์ใบมีดโกนแบบนี้ก็ คือ คิงส์ ซี. ยิลเล็ตต์              

คิงส์ ซี. ยิลเล็ตต์ เกิดที่มลรัฐวิสคอนซิน เมื่อปี ค.ศ.1855 เมื่ออายุ 21 ปี คิงส์ ซี. ยิลเล็ตต์ ก็ยึดอาชีพเซลส์แมนตระเวนขายสินค้าไปในที่ต่างๆ เขาเป็นคนชอบซ่อมแซมผลิตภัณฑ์ โลหะที่เขาขาย และในที่สุดก็ประดิษฐ์ขึ้นมาขายเอง แต่ก็ไม่ค่อยประสบความสำเร็จเนื่องจากไม่ มีเวลาโปรโมต

จนกระทั่งวันหนึ่ง ขณะที่ คิงส์ ซี. ยิลเล็ตต์ กำลังโกนหนวดด้วยใบมีดทื่อๆ อยู่ นั้นเอง เขาก็เกิดความคิดขึ้นมาว่าทำไมถึงไม่มีมีดโกนแบบคมๆ ราคาถูก เมื่อใช้จนทื่อก็ทิ้งได้ เลย โดยไม่ต้องส่งไปลับให้คมเพื่อเอามาใช้ใหม่เหมือนอย่างที่เป็นอยู่ในตอนนั้น แต่ก็ใช่ว่าเขา จะประดิษฐ์ใบมีดในฝันได้สำเร็จภายในปีนั้นเลย

คิงส์ ซี. ยิลเล็ตต์ ต้องใช้เวลาถึงแปดปีกว่าจะ พัฒนาให้ใบมีดโกนหนวดแบบปลอดภัยออกวางจำหน่ายได้ ในที่สุดจิลเลตต์ก็ร่วมกับวิศวกรชื่อวิลเลียมผลิตใบมีดโกนสองคมแบบปลอดอันตรายสำเร็จ โดยออกแบบให้ใช้สวมเข้าในเดือยสำหรับเกาะใบมีด  มีด้ามถือและมีหัวปรับได้  ใบมีดโกนเหล็กกล้าผสมคาร์บอนนี้รับประกันความคมว่าใช้งานได้ถึง 20 ครั้ง  และขายเป็นห่อ  ห่อละ 12 ใบ   

จิลเลตต์ก่อตั้งบริเษัทเชฟีเรเซอร์ขึ้นและจดทะเบียนลิขสิทธิ์มีดโกนของเขาใน ค.ศ. 1901  มีดโกนชุดแรกวางขายในสหรัฐ เมื่อปี ค.ศ. 1904  ตัวมีดโกนและใบมีดขายบรรจุกล่องเป็นชุด ๆ ตามร้านเครื่องประดับ  ร้านขายยา  ร้านเครื่องเหล็กและห้างสรรพสินค้าซึ่งเพิ่งมีในยุคนั้น  มีดโกนชุดแรก ๆ มีทั้งแบบด้ามชุบเงินและทอง ออกวางจำหน่ายนั้น เขาขายตัวมีดโกนหนวดได้ แค่ 51 อัน และขายใบมีดได้แค่ 168 ใบเท่านั้น บริษัทจึงโหมโฆษณาในหนังสือพิมพ์และนิตยสารผู้ชายทั้งในสหรัฐฯ และยุโรปเพื่อแนะนำให้คนรู้จัก  ผลคือทำยอดขายตัวมีดโกนจิลเลตต์ได้ถึง 90,000 ด้าม และใบมีดอีก 10 ล้านในปี ค.ศ. 1905  จากนั้นยอดขายก็พุ่งพรวดเพิ่มขึ้นปีละ หลายเท่าตัว นับเป็นความสำเร็จที่เขาปฏิวัติการโกนหนวดได้ หลังจากที่ชาวโลกต้องโกนหนวด อย่างลำบากมาเนิ่นนาน              

หลังจากที่มีดโกนยิลเล็ตต์ขยายการจำหน่ายออกไปเรื่อยๆ คิงส์ ซี. ยิลเล็ตต์ ก็ได้คิด หาโลโก้เพื่อเป็นสัญลักษณ์และเป็นเครื่องหมายของสินค้า และเนื่องจากที่ คิงส์ ซี. ยิลเล็ตต์ เป็นคนที่หน้าตาดี มีหนวดและผมหยักศกดกดำ นั่นจึงทำให้รูปของเขาได้กลายมาเป็นโลโก้ของ ใบมีดโกนยิลเล็ตต์เสียเอง ซึ่งทำให้ผู้คนทั่วโลกคุ้นกับภาพของเขาตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ปัจจุบันมีดโกนมีมูลค่าการตลาดทั่วโลกสูงถึง 11,000 ล้านเหรียญ ร้อยละ 70 เป็นของยิลเลตต์


ก่อนยิลเลตต์จะถือกำเนิดขึ้น ผู้ชายในโลกนี้โกนหนวดกันอย่างไร

เกร็ดประวัติศาสตร์การโกนหนวดบันทึกไว้ว่า เมื่อ 30,000 ปีก่อนคริสตกาล ผู้ชายโบราณใช้ขวานหินและเปลือกหอยที่ลับจนคมมาถากหนวดและขนตามตัว 

ต่อมาปี 2305 ฌอง-ฌาคส์ แปเรต์ ช่างตัดผมชาวฝรั่งเศส จดสิทธิบัตรมีดโกนหนวดรุ่นแรกที่มีส่วนป้องกันคมมีด

ปี 2438 คิง แคมป์ ยิลเลตต์ ออกแบบมีดโกนหนวดพร้อมใบมีดใช้แล้วทิ้ง และนำไปจดสิทธิบัตรรุ่นเซฟตีเมื่อปี 2447 และเริ่มพัฒนารุ่นต่างๆ เรื่อยมา

ที่น่าสนใจคือในปี 2514 ที่ยิลเลตต์วางตลาดมีดโกนหนวดจีทู ซึ่งพิสูจน์แล้วว่าขายดีติดอันดับทั่วโลก

แม้จะเป็นผู้มาก่อน แต่ช่วงหนึ่งระหว่างปี 2518-2530 ยิลเลตต์ก็เคยเพลี่ยงพล้ำให้กับคู่แข่ง ถูกบริษัทมีดโกนใช้แล้วทิ้งแย่งชิงความเป็นเจ้าตลาด ครองส่วนแบ่งไว้ถึงร้อยละ 45

ปี 2533 ยิลเลตต์ฟื้นตัวขึ้นมาได้เมื่อออกเซ็นเซอร์มีดโกนใบมีดแฝดระบบสปริงรุ่นแรก สร้างมาตรฐานใหม่แก่การโกนหนวดของผู้ชายในโลก

นักวิเคราะห์รายหนึ่งบอกว่า มีดโกนยิลเลตต์รุ่นเซ็นเซอร์ เป็นการตลาดที่ประสบความสำเร็จมากที่สุดในประวัติศาสตร์ของโลก


ที่มา http://www.fwdder.com/
http://www.rmutphysics.com