ชาวบ้านพึงรู้มูลค่าบ้านของตนเอง

ชาวบ้านพึงรู้มูลค่าบ้านของตนเอง

สยามรัฐ 12 เมษายน 2553 หน้า 16

ผู้แถลง: ดร.โสภณ พรโชคชัย ประธานกรรมการบริหาร
ศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส

ที่มาhttp://www.thaiappraisal.org/thai/market/market_view.php?strquery=market277.htm

          ผมเคยจัดประกวดเรียงความชิงโล่ของ พล.อ.เปรม ติณสูลานนท์ ประธานองคมนตรีและรัฐบุรุษ เรื่องเกี่ยวกับความสำคัญที่ประชาชนควรมีความรู้เกี่ยวกับการประเมินค่าบ้าน และยังเป็นบรรณาธิการจัดพิมพ์รวมเรียงความชนะเลิศ และผู้ที่ได้รับรางวัลชนะเลิศระดับประชาชนทั่วไปพร้อมเงินสดและโล่ของ พล.อ.เปรมฯ คือ นางสาวปานใจ สารพันโชติวิทยา ในบทความของผมนี้จึงขออนุญาตนำข้อคิดของคุณปานใจมาแบ่งปันกับทุกท่าน ซึ่งใจความสรุปว่า

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

          ถ้าไม่สนใจประเมินมูลค่าบ้านให้ถ้วนถี่ ก่อนมีการซื้อ-ขาย จะเป็นอย่างไร คำตอบ คือ การซื้อ-ขาย บ้านจะกลายเป็นการเสี่ยงโชค คือ อาจได้ดีถูกใจในราคาสมเหตุ สมผล หรืออาจทำให้เสียเงินมากเกินมูลค่าที่แท้จริง เจ็บใจ และมีปัญหาอย่างอื่นตามมา ทำให้ผู้อยู่อาศัยไม่มีความสุขเท่าที่ควรจะเป็น สำหรับผู้ซื้อ การประเมินมูลค่าบ้านสูงเกินไปมีผลต่อเงินที่จะนำมาชำระค่าบ้านที่อาจต้อง ระดมเงินด้วยการกู้ยืม การกู้ยืมเงินจำนวนมากและผ่อนชำระในระยะเวลานานย่อมต้องจ่ายดอกเบี้ยสูง นั่นคือเท่ากับเรากำหนดอนาคตของเราเองให้เสียประโยชน์ที่พึงได้จากจำนวนเงิน ที่ต้องนำไปจ่ายเป็นค่าดอกเบี้ย
          ส่วนการประเมินมูลค่าบ้านต่ำไป ก็อาจเกิดฉุกละหุกเมื่อถึงเวลาต้องชำระบ้านจริง ๆ เนื่องจากราคาและอัตราดอกเบี้ยอาจปรับตัวสูงขึ้นจากปัจจัยอื่น ๆ ทำให้ต้องกู้ยืมหนี้สินเร่งด่วนในอัตราที่แพงเช่นกัน และอาจทำให้สูญเสียโอกาสได้บ้านที่เหมาะสม และหากซื้อบ้านได้แพงกว่าราคาประเมินหรือเกิดปัญหาภายหลัง เช่นถูกเวนคืน บ้านอยู่ในระหว่างถูกยึดทรัพย์ ฯลฯ ก็จะเกิดความเดือดร้อน ในแง่ของผู้ขาย
          การประเมินมูลค่าบ้านสูงเกินไป ก็จะเสียโอกาสในการได้เงินจากการขาย คือจะต้องถือครองไว้นานกว่าจะขายออกไปได้ หรืออาจถูกฟ้องร้องเป็นความจากผู้ซื้อได้ภายหลัง ยิ่งถ้าผู้ขายจดทะเบียนประกอบธุรกิจด้านนี้โดยตรงจะเกิดเสียชื่อเสียง ภาพลักษณ์ ทำให้เสียโอกาสทางธุรกิจไปไม่น้อย ในกรณีที่ผู้ขายประเมินมูลค่าบ้านต่ำเกินไป อาจพบว่าพลาดกำไรอันงามไปได้ทีเดียว
          เมื่อมีการถือครองบ้านไปได้ระยะหนึ่ง บ้านจะต้องมีการเปลี่ยนผู้ถือครองโดยการมอบให้เป็นมรดก ขายต่อ ยกให้ ฯลฯ การที่ประเมินมูลค่าบ้านไม่ถ้วนถี่ ตามเวลาที่เปลี่ยนไปอาจทำให้เกิดการแบ่งสรรที่ไม่เป็นธรรม ขาดทุน หรือผิดพลาดอย่างใดอย่างหนึ่งขึ้นมาได้
          ในเมื่อความผิดพลาด ไม่ยุติธรรม เสียเปรียบ เป็นสิ่งที่ปกติชนไม่ต้องการ สิ่งเหล่านี้และความเสี่ยงดังกล่าวมาข้างต้นสามารถป้องกันได้มากหากจะใส่ใจ หาความรู้เรื่องประเมินมูลค่าบ้านและอสังหาริมทรัพย์ไว้บ้าง
          โลกนี้เป็นสิ่งที่ไม่แน่นอนยิ่งนัก แม้แต่ผืนแผ่นดินที่มนุษย์เคยอาศัยอยู่อย่างสงบหลายพันปี ก็อาจเปลี่ยนแปลงเสียหายไปได้อย่างรวดเร็วด้วยภัยธรรมชาติและการเคลื่อนตัว ของเปลือกโลกปัจจุบันดูเหมือนมีแนวโน้มว่าเกิดถี่ขึ้น ซึ่งทำให้พื้นที่ที่มนุษย์พอจะอยู่อาศัยได้หดหายลงไปยิ่งขึ้น แม้กระทั่งเรื่องที่ไม่น่าเป็นไปได้อย่างเรื่องการออกโฉนดแสดงความเป็นเจ้า ของที่ดินบนดวงจันทร์ที่ผู้เขียนเคยรับทราบมาจากอินเตอร์เน็ต อาจเป็นไปได้ที่โฉนดเหล่านี้จะมีผลตามกฎหมายขึ้นมาจริงๆในไม่กี่ช่วงอายุของ คนเรา ดังนั้นใครเลยจะทราบได้ว่าในช่วงชีวิตของคนเราจะต้องใช้ความรู้และ ประสบการณ์ทาง ด้านนี้เข้าจับจองเลือกสรรอสังหาริมทรัพย์เป็นการเร่งด่วน แน่นอนว่ารู้มากกว่าย่อมได้เปรียบ
          สำหรับข้อควรพิจารณาในการประเมินมูลค่าบ้านให้ถ้วนถี่ก่อนมีการ ซื้อ-ขายนั้น ในฐานะของผู้ซื้อ-ขาย โดยทั่วไปที่ไม่ได้ประกอบธุรกิจซื้อ-ขายอสังหาริมทรัพย์ขนาดใหญ่ ๆ ควรมีหลักเกณฑ์ในการประเมินมูลค่าอสังหาริมทรัพย์อย่างกว้าง ๆ ดังนี้ (หมายเหตุ : เก็บความส่วนใหญ่จาก www.thaiappraisal.org)

1. ดูทำเล ที่ตั้ง ถนนและทางเข้าออก สภาพแวดล้อม
2. สิ่งก่อสร้าง รายละเอียดวัสดุ โครงสร้างอาคาร การใช้ประโยชน์ปัจจุบัน อายุอาคาร การปรับปรุง
3. สาธารณูปโภคและสาธารณูปการ น้ำประปา ไฟฟ้า โทรคมนาคม การขนส่ง
4. ผังเมืองและข้อกำหนดตามกฎหมาย การใช้ที่ดิน การก่อสร้าง
5. ที่ดิน ขนาด รูปร่าง ความสูงต่ำ การใช้ประโยชน์
6. เอกสารสิทธิ์ ประเภทของเอกสาร การถือครอง เจ้าของ เงื่อนไข ภาระผูกพันต่าง ๆ
7. ราคาขายและเงื่อนไขการจ่ายเงิน (เทียบราคาบ้านแบบเดียวกันกับโครงการอื่น ๆ หรือที่อื่น ๆ)
8. มูลค่าแฝงอื่น ๆ ที่ต้องใช้ความรู้และประสบการณ์เป็นหลักที่จะคาดการณ์ถึงสิ่งที่ไม่อาจตีค่าเป็นเงินได้ในทันที
9. เรื่องปลีกย่อยอื่น ๆ เช่น ความเชื่อ ความนิยม ค่านิยม แนวโน้มของผู้ใช้ประโยชน์ในอนาคต

โดยสรุปแล้ว การประเมินมูลค่าให้ถ้วนถี่ก่อนมีการซื้อ-ขาย จะทำให้เกิดผลดีแก่ทุก ๆ ฝ่ายโดยถ้วนหน้า ผู้ซื้อได้รับผลดีเนื่องจากได้บ้านที่ใช้อยู่อาศัยลงหลักปักฐาน หรืออาคารสำหรับทำธุรกิจในราคาที่สมเหตุสมผล สามารถพัฒนาชีวิตต่อไปได้ดีทั้งแง่รายได้และจิตใจ ผู้ขายก็ได้รับเงินตอบแทนค่าขายบ้านในราคาที่ไม่ถูกเอาเปรียบ สามารถนำเงินที่ได้ไปลงทุนหมุนเวียนอย่างอื่น ธุรกิจอสังหาริมทรัพย์มีการหมุนเวียนไปได้ด้วยดี

~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~ ~

ถึงแม้เราในฐานะประชาชนผู้ซื้อบ้านทั่วไปจะไม่ใช่นักยุทธศาสตร์ ไม่ใช่นักพัฒนาโครงการอสังหาริมทรัพย์ เราก็ต้องมีการวางแผนเพื่อที่เราจะได้ตัดสินใจเลือกซื้ออสังหาริมทรัพย์ อย่างรอบรู้ ไม่เสียเปรียบ ไม่รู้สึกสำนึกเสียใจในภายหลังครับ

จังหวะในการขายหุ้น

จังหวะในการขายหุ้น ที่มา http://www.dooqo.com/dooqo_page.php?sub_id=2386     ในการขายหุ้นเป็นสิ่งที่ยากกว่าการ ซื้อหุ้น สำหรับนักลงทุนในตลาดส่วนใหญ่ (ที่เป็นนักเก็งกำไร) เพราะนักลงทุนส่วนใหญ่มักจะขายเร็วไปในหุ้นที่จะวิ่งขึ้นไป และมักจะไม่ยอมขายในหุ้นที่กำลังจะลงต่อเนื่อง มันเป็นเรื่องที่น่าแปลก และไม่มีทางแก้ไข แม้จะมีหนังสือหลายๆเล่ม ออกมาเสนอแนะแนวทางการเล่นหุ้นที่จะไม่ขาดทุน แต่ขอบอกว่าทำไม่ได้หรอก เพราะสิ่งที่นักเก็งกำไรกำลังเล่นอยู่ มีความอยากกำไร จากเงินที่เราจะต้องขาดทุน คนนั้นมีหบายชื่อเรียก รายใหญ่, เจ้ามือ, คนคุมราคา, คนทำราคา, นอมินีเจ้าของ ฯลฯ ดังนั้นหากจะเป็นนักเก็งกำไร ยังไงหุ้นที่เราขายก็ต้องวิ่งไปต่อ และหุ้นที่เราไม่ยอมขายมักจะวิ่งลงต่อ วิธีเลี่ยงการขาดทุนแบบนี้คือ การหันไปเล่นหุ้นพื้นฐานดี และจังหวะในการขายก็จะง่ายมากดังนี้ 1. ขายเมื่อธุรกิจเริ่มที่จะไม่ดี นั่นคือให้เน้นถือยาวๆ ในหุ้นของบริษัทที่กำไรเติบโตดี และถือไปจนกว่าบริษัทจะเริ่มทำกำไรได้น้อยลง หรือเมื่อแนวโน้มธุรกิจของบรษัทเริ่มไม่ดี เราก็ขายเอาเงินออกมาไปหาซื้อหุ้นตัวอื่น แต่หากธุรกิจยังเติบโตไปได้ดี คุณก็สามารถถือยาวได้โดยไม่ต้องไปสนใจจังหวะการแกว่งตัวเป็นรอบๆให้มากนัก 2. ขายเมื่อตลาดหุ้นพุ่งขึ้น เร็วและแรงเกินไป ซึ่งจังหวะแบบนี้คล้ายกับวิกฤตในตลาดหุ้นที่เราแนะนำให้ซื้อ แต่ครั้งนี้จะเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกับวิกฤต คือ อาการของตลาดจะเป็นดังนี้ ดัชนีราคาหุ้น ปรับตัวสูงขึ้นเกิน 10% ภายในเวลา 1 เดือน ต้องเริ่มจับตา หากดัชนีหุ้น ปรับตัวสูงขึ้นเกิน 20 % ภายใน 1 เดือน ต้องเริ่มระวัง เมื่อนักลงทุนหุ้น พูดแต่เรื่องกำไรหุ้นและอยกาลงทุนเพิ่มเข้าไปอีก เมื่อคนที่ไม่เล่นหุ้น บอกว่าอยากเล่นหุ้น หรือแม้แต่แท็กซี่ยังอยากเล่นหุ้น ก็ต้องยิ่งระวัง เมื่อ นสพ. รายวัน พาดหัวข้อข่าวเกี่ยวกับหุ้นขึ้น เมื่อนายก หรือ รมว.คลัง เริ่มออกมาเตือนความร้อนแรงของตลาดหุ้น หากมีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้น อาจต้องพิจารณาขาย เอากำไรใส่กระเป๋าไว้ก่อน แล้วพักผ่อนรอไปเรื่อยๆ ยังไงหุ้นก็ต้องมีลฝ ยิ่งขึ้นไปแรงก็อาจจะปรับตัวลงแรงเช่นกัน 3. เมื่อหุ้นหยุดทำจุดสูงสุดใหม่ แต่เริ่มทำจุดต่ำสุด ที่ต่ำลงมาเรื่อยๆ แบบนี้เรียกว่า หมดแรง และกำลังจะปรับตัวลง แม้ว่าข่าวในด้านลบจะยังไม่ออกมา แต่หากสัญญาบ่งบอกอนาคตแบบนี้ เดี๋ยวข่าวร้ายคงตามมาเอง เพราะหุ้นมันจะปรับตัวรับอนาคตเสมอ บางครั้งเราอาจตามข่าวในธุรกิจนี้ไม่ทัน อาจต้องพิจารณาหุ้นเป็นตัวนำข่าว +++++++++++++++++++ อัพเดตโดย : กองบรรณาธิการ วันที่ กุมภาพันธ์ 2553

หุ้นถูกและหุ้นแพง ในมุมมองของนักลงทุนที่มีแนวความคิดในการเลือกซื้อหุ้นที่ต่างกัน

หุ้นถูกและหุ้นแพง ในมุมมองของนักลงทุนที่มีแนวความคิดในการเลือกซื้อหุ้นที่ต่างกัน

ที่มาhttp://www.bloggang.com/mainblog.php?id=shareidea

บาง คนเชื่อว่า หุ้นแพงวันนี้จะเป็นหุ้นถูกในวันข้างหน้า เพราะเชื่อว่า หุ้นเหมือนเครื่องจักรปั่นเงิน หากเราซื้อเครื่องจักรปั่นเงินที่ดีในราคาที่ไม่แพงเกินควรหรือราคายุติธรรม เครื่องจักรนี้จะทำงานปั่นเงินให้กับเราเป็นเวลานานและคุ้มค่ากับเงินที่ เสียไป

บางคนเชื่อว่าซื้อหุ้นถูก ๆ ไว้ก่อน เพราะเชื่อว่า หุ้นที่ถืออยู่หากถือ Asset จำนวนมากไว้ และเราสามารถซื้อได้ราคาถูกกว่าราคาประเมินของสินทรัพย์ที่ถือครองเป็นต้น ยิ่งถูก ๆ มาก ๆ ยิ่งน่าสนใจ แต่ลืมไปว่า เราไม่ใช่โรงรับจำนำ ที่รับสินทรัพย์ราคาถูก ๆ มา และเมื่อไม่มีใครมาเอาของที่จำนำไว้คืน เราก็ค่อยปล่อยขายในท้องตลาดต่อไป เพราะความเป็นจริง ถ้าหุ้นถูก ๆ เหล่านี้ไม่มี story ปลดล้อคมูลค่า ผู้ถือหุ้นใหญ่ไม่ปล่อยสินทรัพย์นั้นออกมา หุ้นก็คงเป็นหุ้นที่ราคาถูก ๆ ต่อไปนานแสนนาน ตราบเท่าที่จะมีผู้ถือหุ้นรายอื่นที่สามารถเข้าไป Takeover แล้วปรับเปลี่ยนการบริหารงานใหม่ จนสามารถสร้างมูลค่าเพิ่มนั้น ๆ หรือซื้อหุ้นนั้นแล้วเอาทรัพย์สินไปขายในท้องตลาดแล้วเอากำไรของทรัพย์สินมา แบ่งกันครับ

มาอ่านแนวความคิดของ ดร.นิเวศน์ดูครับ

3 ข้อของชาร์ลี ที่เตือนในการลงทุนในหุ้นครับ

Value Investor จำนวนมากหรือน่าจะเป็นส่วนใหญ่ ชอบที่จะซื้อหุ้นที่มีราคาถูกมาก โดยที่คุณภาพของธุรกิจเป็นตัวรอง การลงทุนแบบนี้คือการลงทุนในสไตล์แบบเกรแฮมหรือที่บัฟเฟตต์เรียกว่าลงทุนแบบ “หุ้นก้นบุหรี่” แนวคิดก็คือ ถ้าหุ้นมีราคาถูกมาก โอกาสที่หุ้นจะปรับตัวสูงขึ้นมากก็เป็นไปได้ง่าย และเมื่อหุ้นปรับตัวขึ้นไปแล้ว เราก็สามารถขายทำกำไรและนำเงินไปลงทุนในหุ้นก้นบุหรี่ตัวต่อไป การลงทุนแบบนี้บางทีเราก็รู้สึกว่าสามารถทำกำไรได้มากและเร็วกว่าการลงทุนใน สไตล์แบบบัฟเฟตต์ที่เน้นลงทุนในหุ้นคุณภาพดีและถือไว้ให้นานที่สุด เหตุผลก็คือ เราคิดว่าเราสามารถ “เล่นรอบ” กับหุ้นก้นบุหรี่ได้ ในขณะที่หุ้นที่มีคุณภาพทางธุรกิจดีมากนั้น ราคาก็มักจะแพงหรือไม่ถูกมาก การปรับตัวของราคาหุ้นก็มักจะไปอย่างช้า ๆ หรือถ้าเร็วเราก็มักจะกลัวและต้องขายหุ้นทิ้งไปเสียก่อน สรุปแล้ว เรารู้สึกว่า ประเด็นของคุณภาพของกิจการไม่ใช่เรื่องใหญ่ ราคาหุ้นต่างหากที่เป็นตัวตัดสินใจซื้อหุ้นของเรา

ประเด็นว่าเราควร ซื้อหุ้นแบบไหนหรือการลงทุนสไตล์ไหนดีกว่ากันนี้ ชาร์ลี มังเกอร์ หุ้นส่วนและเพื่อนซี้ของบัฟเฟตต์ ได้ให้กฎการลงทุนที่เป็นเหมือนบทเรียนที่ยิ่งใหญ่ 3 ข้อ สำหรับการลงทุน และบทเรียนนี้ ว่าที่จริง เป็นสิ่งที่ดูเหมือนว่าบัฟเฟตต์ได้เรียนรู้จากชาร์ลีและนำมาใช้ปฏิบัติในการ ลงทุนของตนเองมาจนถึงปัจจุบันจนคนทั่วไปรับรู้กันว่านี่คือสไตล์การลงทุนแบบ บัฟเฟตต์ บทเรียน 3 ข้อของชาร์ลีก็คือ

1)ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่
2)ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่
3)ธุรกิจที่ยิ่งใหญ่ในราคาปานกลางนั้น เหนือกว่าธุรกิจปานกลางในราคาที่ยิ่งใหญ่

ความหมายก็คือ สำหรับชาร์ลีแล้ว เขาคิดว่า คุณภาพของธุรกิจสำคัญกว่าเรื่องของราคา
แน่ นอน ราคานั้นต้องไม่แพงแต่ไม่จำเป็นต้องถูก เพราะบางทีกิจการที่ดีมากนั้น โอกาสที่จะได้หุ้นราคาถูกอาจจะไม่มีหรือถ้ามีก็มักจะเกิดขึ้นชั่วคราวในช่วง ที่บริษัทมีปัญหาร้ายแรงบางอย่าง ซึ่งถ้าปัญหานั้นสามารถแก้ไขได้ นั่นก็จะเป็นโอกาสทองที่เราจะได้ซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาถูกและ นี่ก็คือสิ่งที่บัฟเฟตต์ทำตลอดมาเมื่อมีโอกาส ชาร์ลีเชื่อว่า การซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ในราคาที่เหมาะสมนั้น ดีกว่าการซื้อหุ้นของกิจการพื้น ๆ ในราคาที่ถูกมาก เพราะหุ้นประเภทหลังนั้น ถึงจะสามารถสร้างผลตอบแทนได้ แต่ก็มักจะไปไม่ได้มาก เพราะศักยภาพของธุรกิจมักมีจำกัด ยิ่งถือไว้นานก็ยิ่งเสียโอกาสที่เงินจะเติบโตขึ้น แม้ว่าหุ้นจะราคาถูก แต่มันก็อาจจะถูกอยู่นั่นเอง

ในประเด็นเดียวกันนี้ บัฟเฟตต์เองก็เคยพูดไว้ว่า “เป้าหมายของคุณในฐานะของนักลงทุนก็คือ คุณควรซื้อหุ้น ในราคาที่สมเหตุผล เพื่อเข้าเป็นหุ้นส่วนของธุรกิจที่เข้าใจได้ง่าย ที่มีกำไรและผลกำไรจะต้องเติบโตขึ้นอย่างแน่นอนและอย่างมีนัยสำคัญในช่วง 5, 10 และ 20 ปีจากวันนี้”

คำพูดของบัฟเฟตต์สอดคล้องกับบทเรียนของ ชาร์ลีที่ว่า เราควรซื้อหุ้นของกิจการที่ยิ่งใหญ่ ซึ่งในความหมายของบัฟเฟตต์ก็คือ ควรเป็นกิจการที่เข้าใจได้ง่าย กำไรต้องเติบโต อย่างแน่นอน และเติบโตต่อเนื่องเป็นเวลานาน ส่วนราคาหุ้นนั้น จะต้องมีราคาที่เหมาะสม

จากการติดตามธุรกิจที่ บัฟเฟตต์และชาร์ลีลงทุนนั้น เราพบว่า กิจการที่ “ยิ่งใหญ่” ในความเห็นของทั้งสองคนนั้นมักจะมีคุณสมบัติเพิ่มขึ้นมาอีก 3 – 4 ข้อ ที่ชัดเจนก็คือ ธุรกิจจะมีสิ่งที่เรียกว่า “ความได้เปรียบทางการแข่งขันที่ยั่งยืน” เมื่อเทียบกับคู่แข่ง ซึ่งมักจะมาจากการที่เป็นผู้ผลิตสินค้าที่มีเครื่องหมายการค้าที่โดดเด่น ระดับโลก ต้องมีผู้บริหารที่ดี ถ้ามองที่ตัวเลขงบการเงิน เราก็มักจะพบว่า กิจการที่เขาลงทุนมักจะมีผลการดำเนินงานที่สม่ำเสมอ ผลกำไรต่อส่วนของผู้ถือหุ้นที่ค่อนข้างสูง อย่างน้อยน่าจะ 15% ขึ้นไป ธุรกิจมักจะไม่ค่อยต้องลงทุนมากนักเวลายอดขายเพิ่มขึ้น พูดง่าย ๆ ธุรกิจต้องไม่เพิ่มทุน ว่าที่จริงกิจการที่บัฟเฟตต์ลงทุนนั้นมักจะ “คืนทุน” คือบริษัทมักจะซื้อหุ้นคืนทำให้จำนวนหุ้นน้อยลงและกำไรต่อหุ้นสูงขึ้น

ทั้ง หมดนั้นก็คือ บทเรียนของชาร์ลี มังเกอร์ ซึ่งไม่ใช่นัก “นักคิด-นักลงทุน” อย่าง เบน เกรแฮม หรือ ฟิลิปส์ ฟิสเชอร์ ที่บัฟเฟตต์ยอมรับนับถือเป็นอาจารย์ แต่เราคงปฏิเสธไม่ได้ว่า ชาร์ลี มังเกอร์ คืออีกคนหนึ่งที่มีอิทธิพลต่อความคิดในการลงทุนของบัฟเฟตต์อย่างลึกซึ้ง และอาจจะพูดได้ว่า เป็นผู้ที่มีส่วนสำคัญที่สุดในการปรับสไตล์การลงทุนของบัฟเฟตต์จากแนวทางของ เกรแฮมมาเป็นแนวของบัฟเฟตต์ดังที่เป็นอยู่ในวันนี้

สำหรับ Value Investor ในเมืองไทยนั้น วิวัฒนาการการลงทุนแบบเน้นคุณค่าของเรายังเป็นเรื่องใหม่ คงจะยังไม่ได้สามารถบอกได้ว่าสไตล์การลงทุนแบบไหนจะให้ผลตอบแทนที่ดีที่สุด นักลงทุนแต่ละคนคงจะต้องเลือกกันเองและเรียนรู้เองว่าตนเองทำได้ดีในสไตล์ ไหน ที่สำคัญก็คือ เราควรจะต้องตรวจสอบตลอดเวลาว่าสถานการณ์การลงทุนในบ้านเราเป็นอย่างไร เราจะต้องสามารถปรับเปลี่ยนได้…อย่างช้า ๆ และนั่นคือแนวทางที่ถูกต้องของ Value Investor แม้ในระดับโลก

5 คำถามยอดฮิตที่ต้องคิดเวลาขายหุ้น

ที่มา http://roadtobillion.wordpress.com/2012/09/24/%E0%B8%9

เคยรู้สึกแบบนี้มั้ยครับ เวลาหุ้นปรับตัวขึ้นมามากๆ แทนที่จะถือไว้เรากลับกลัวว่ากำไรมันจะหดหายก็เลยรีบขายทิ้ง เวลาหุ้นปรับตัวลงเยอะๆเราก็ใจฟ่อไม่กล้า cut loss สุดท้ายหุ้นก็ลงต่อไปอีก ผมเชื่อว่านักลงทุนทุกคนน่าจะเคยผ่านความรู้สึกแบบนี้มาบ้าง ความรู้สึกไม่แน่ใจ สงสัย ว่าเมื่อไหร่เป็นจังหวะที่เหมาะสมในการ “ขายหุ้น” วันนี้ผมก็เลยขออนุญาตวิเคราะห์แลกเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับการขายหุ้นผ่านคำ ถาม 5 ข้อที่คิดว่าทุกคนน่าเคยจะถามตัวเองมาบ้างเวลาคิดที่จะขายหุ้น

1. หุ้นลงมาเยอะแต่ต้นทุนแพง ไม่ควรขายรึเปล่า?
ผมสังเกตนักลงทุนหลายท่าน (ทั้งสมัครเล่นและมืออาชีพ) มีแนวโน้มที่จะไม่กล้าที่จะขายหุ้นขาดทุน เพราะให้ความสำคัญกับ “ต้นทุน” มากจนเกินไป แน่นอนครับว่าต้นทุนอาจจะมีผลต่อ “ความรู้สึก” แต่ลองคิดดูนะครับว่าต้นทุนที่แท้จริงของหุ้นเราจริงๆแล้วคือ “ราคาวันที่เราซื้อ” หรือ “ราคาปิดเมื่อวาน” ตัวอย่างเช่นบริษัทก้ามปู ถ้าเรามีต้นทุนที่ 800 บาท วันนี้ราคาซื้อขายอยู่ที่ 400 บาท หลายคนอาจจะไม่กล้าขายเพราะกลัวขาดทุน แต่ลองคิดดูครับ ถ้าเรา “ไม่ขาย” เรา “ไม่ขาดทุน” จริงๆรึเปล่า?

2. หุ้นขึ้นมาเยอะควรจะขายทำกำไรรึเปล่า?
ในทางตรงกันข้ามนักลงทุนหลายท่านเลือกที่จะขายหุ้นที่ถืออยู่เพียงเพราะ ว่าหุ้นตัวนั้นขึ้นมาเยอะแล้ว โดยมองข้ามผลประกอบการ หรือ การเปลี่ยนแปลงทางปัจจัยพื้นฐานของหุ้นตัวนั้นๆ ตัวอย่างเช่นถ้าเราซื้อหุ้นโรงพยาบาลแห่งหนึ่งแถวเพชรบุรีตอนราคา 25 บาท วันที่ราคา 50 บาทเรารู้สึกว่ามันแพงเพราะหุ้นขึ้นมา 100% ในระยะเวลาแค่นิดเดียว เราอาจจะรู้สึกว่าแพงและขายมันทิ้งไป จนลืมไปว่าการที่บริษัทเข้าไปซื้อกิจการจะมีผลดีต่อบริษัทอย่างไรในระยะยาว ซึ่งปัจจัยเหล่านี้อาจจะทำให้หุ้นขึ้นไปเกิน 100 บาทได้ ถึงแม้ว่าอดีตอาจจะพอบอกอะไรกับเราได้บ้าง แต่อย่าลืมว่าทุกครั้งที่เราลงทุน เราลงทุนกับอนาคตของบริษัท

3. ควรเล่นรอบรึเปล่า?
ฟิลล์ พิชเชอร์ บุคคลที่บัฟเฟตต์นับถือเป็นอาจารย์ท่านหนึ่ง เคยบอกไว้ว่า “ผมจะไม่เลือกขายหุ้นที่ผมชอบเพียงเพราะแค่ผมกลัวว่าตลาดหุ้นจะพัง” เพราะจากประสบการณ์ของฟิชเชอร์การคาดการให้ถูกว่าตลาดจะขึ้นหรือลงนั้นมี โอกาสถูกประมาณ 60% แต่การเลือกหุ้นที่ดีที่สามารถสร้างมูลค่าเพิ่มหลายเท่าตัวนั้นมีโอกาสถึง 90% (ถ้ายึดหลักการที่ถูกต้อง) ฉะนั้นฟิชเชอร์จึงเลือกที่จะถือหุ้นมากกว่าขายเวลาตลาดไม่ดี
แต่ในมุมกลับกันจอร์จ โซรอส หาเงินเป็นกว่าสองล้านล้านได้จากการ “เล่นรอบ” หรือเก็งกำไรจากการเปลี่ยนแปลงของตลาดหุ้นและตลาดเงิน สิ่งที่โซรอสให้ความสำคัญมากๆเลยก็คือการเขียน Investment Diary เพื่อจดบันทึกการตัดสินใจซื้อขายทุกครั้ง เพราะสมองของคนเรามักจะลืมการตัดสินใจที่ผิดและเลือกจำเฉพาะในสิ่งที่ถูก (ถึงแม้จะไม่เล่นรอบก็แนะนำให้เขียนนะครับ เป็นประโยชน์มาก) ถ้าได้ผลก็ทำต่อไปได้ครับ แต่ถ้าลองมองย้อนกลับมาดูแล้วเสียมากกว่าได้ ก็อาจจะต้องลองพิจารณาทบทวนดูอีกทีครับ

4. Cut loss ควรทำหรือเปล่า?
มีผู้จัดการกองทุนที่มีชื่อเสียงมากท่านหนึ่งเคยถามผมว่า “ถ้าหุ้นที่เราซื้อผลประกอบการออกมาดีมากๆเลย แต่ราคาปรับตัวลงทุกๆวัน เราจะ cut loss รึเปล่า?” ถ้าเป็นผู้อ่านจะตอบว่ายังไงครับ…
วันนั้นผมตอบไปว่า “ไม่ cut loss ครับ เพราะหุ้นนี้ผมวิเคราะห์มาดีแล้ว ถ้าลงผมก็จะซื้อเพิ่ม”
ฟังดูแล้วก็เหมือนจะเป็นเรื่องสมเหตุสมผลสำหรับคนนักลงทุนที่เน้นพื้นฐาน หุ้นดีแต่ถูกกว่าเดิม ทำไมจะไม่ซื้อล่ะ? แต่หลังจากผมได้ออกมาเป็นนักลงทุนเต็มตัวผมก็พบว่า จริงๆแล้วในทางปฏิบัติมันก็เป็นอะไรที่ทำได้ยากมากทีเดียว นอกจากเรื่องของ “ความรู้สึก” แล้วบางครั้งหุ้นที่เราถืออาจจะเกิดเหตุการบางอย่างที่เราอาจจะไม่ทราบ ซึ่งอาจจะเกิดจากธรรมาภิบาลที่ไม่ดี หรือการเปลี่ยนแปลงอย่างมีนัยสำคัญของกิจการนั้นๆ ในกรณีที่เราพอจะทราบว่าหุ้นนั้นลงเพราะอะไรเราอาจจะพอประเมินได้ว่าตลาด over react หรือมองเวอร์เกินไปรึเปล่า แต่หลายครั้งราคาหุ้นก็อาจจะปรับตัวลงโดยไม่ทราบสาเหตุ กว่าจะรู้ตัวอีกทีก็สายเกินไปแล้ว
หลายครั้งความเสียหายจากหุ้นตัวเดียวนั้นอาจจะทำให้พอร์ตทั้งพอร์ตเสียไป เลยก็ได้ เพราะฉะนั้นสำหรับหุ้นที่มีความไม่แน่นอน หรือมีปัจจัยที่เราไม่รู้เยอะ (unknown factors) เช่นหุ้นพวกกลุ่มวัฏจักร หุ้นที่มีการลงทุนในต่างประเทศเยอะๆ หุ้นที่มีรายได้มาจากลูกค้าไม่กี่ราย การตั้ง cut loss อาจจะเป็นทางเลือกที่ไม่เลวเลยในการปกป้องเงินต้น

5. ขายแล้วจะนำเงินไปลงทุนอะไร?
สองทางเลือกคือ 1) ซื้อหุ้นตัวอื่น 2) ถือเงินสด ถ้าเราอยากจะซื้อหุ้นตัวอื่นคงพอจะเปรียบเทียบกันได้ว่าหุ้นหัวไหนดีกว่ากัน แต่นักลงทุนหลายๆคนมองข้ามความเป็นจริงที่ว่า “เงินสด” ก็ถือว่าหุ้นชนิดหนึ่งเหมือนกัน อย่าเช่นเงินฝากดอกเบี้ย 3% ต่อปีจะเทียบได้กับหุ้นที่มีปันผล (Dividend Yield) ปีละ 3% มีอัตราการเติบโตของกำไรปีละ 3% (จากดอกเบี้ยทบต้น) และจะมีอัตราส่วนราคาต่อกำไรต่อหุ้น (PE) ที่ 33 เท่า แน่นอนล่ะครับ เงินต้นคงจะไม่หายแน่ (ถ้าแบงค์หรือบริษัทหลักทรัพย์ไม่เจ๊ง) แต่อยากให้ลองถามตัวเองให้ชัดเจนก่อนว่า “หุ้นเงินสด” ตัวนี้คุ้มค่าที่จะอยู่ในพอร์ตของเรามั้ย
ข้อคิดท้ิงท้าย

“การขายหุ้นที่ดี” มักจะเกิดจาก “การซื้อที่ดี” การวางแผนล่วงหน้า การทำการบ้านให้เยอะๆก่อนการตัดสินใจซื้อหุ้นซักตัว จะทำให้เรารู้ว่าเราซื้อไปเพราะอะไร และจะทำให้เราตัดสินใจได้ง่ายขึ้นว่าจะขายเมื่อไหร่ แค่นี้เราก็ไม่ต้องเสียใจภายหลังเวลาขายหุ้นแล้วครับ
แล้วคุณล่ะครับ มีวิธีการขายหุ้นยังไง? แลกเปลี่ยนความคิดเห็นได้ใน comment ครับ
ด้วยรักและพันล้าน
Road to Billion