พลิกแพลงกลยุทธ์ของ Bismarck เพื่อค้นหา “หุ้นดี” ที่จะเติบโตยิ่งใหญ่ในอนาคต

นักลงทุนหุ้นคุณค่า (Value Investor) ไม่ควรจำกัดตัวเองไว้ที่การวิเคราะห์ปัจจัยพื้นฐานทางธุรกิจของหุ้นตัวนั้น เพียงอย่างเดียว หากทว่ายังต้องเพ่งมองให้ทะลุไปถึงความสามารถในการวางหมากแยบยลทางการเมือง และสังคมของหุ้นตัวนั้น เพื่อสร้างความได้เปรียบเหนือคู่แข่งขันอีกด้วย
Bismarck เป็นรัฐบุรุษที่ยิ่งใหญ่ของโลก ซึ่งมอบบทเรียนล้ำค่าให้เห็นว่าการพิชิตชัยในสมรภูมิรบ ทั้งในเชิงเศรษฐกิจ สังคม การเมือง และการทหาร ไม่จำเป็นต้องใช้เพียงความแข็งกร้าวและรุนแรงเท่านั้น


ที่มา http://www.siamintelligence.com/bismarck-for-investment/

1. ชัยชนะได้มาด้วยการสร้างความเข้มแข็งให้ตนเอง ยึดกุมจุดยุทธศาสตร์ที่ศัตรูไม่อาจทำลายได้
ประวัติศาสตร์ทางการทหารล้วนแต่ทำให้ผู้ศึกษาเรื่องกลยุทธ์เข้าใจผิดพลาด เพราะทำให้หมกมุ่นในการคิดค้นแผนการซับซ้อนเพื่อโจมตีศัตรู โดยคิดว่านี่คือปัจจัยชี้ขาดของชัยชนะในสงคราม
ความปราชัยของนักการทหารที่ยิ่งใหญ่เยี่ยงนโปเลียน ก็เนื่องมาจากการขยายแนวรบที่ยืดยาวเกินไปเข้าไปในประเทศรัสเซียที่อ้างว้าง และเหน็บหนาว หากทว่า นั่นก็เป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงมิได้ เพราะนโปเลียนได้สร้างศัตรูไปทั่วยุโรป ที่กำลังรอเวลารวมตัวเพื่อล้างแค้น กลยุทธ์ของนโปเลียนจึงมีเพียงการใช้สงครามเพื่อยุติสงครามเท่านั้น
พระเจ้าอเล็กซานเดอร์มหาราชที่แทบไม่เคยรบแพ้ในสมรภูมิใดเลย ก็กลับต้องแพ้ภัยตัวเองและต้องเสียชีวิตตั้งแต่อยู่ในวัยหนุ่มฉกรรจ์ บ้างก็ว่าเกิดจากความเหน็ดเหนื่อยและการตรากตรำในสมรภูมิรบ บ้างก็ว่าเหล่าทหารคู่ใจวางแผนกันปลงพระชมน์เพราะทนไม่ได้ที่จะต้องรบ รบ รบ โดยมิมีวันสิ้นสุด
อัครมหาเสนาบดี Bismarck ผู้ใส่ใจศึกษาประวัติศาสตร์อย่างจริงจัง คงจะเข้าใจถึงจุดอ่อนของการพิชิตชัยด้วยการรบเป็นอย่างดี จึงวางยุทธศาสตร์ในการรวมชาติเยอรมัน โดยทำสงครามให้น้อยที่สุด หากทว่าเน้นการวางแผนที่แยบยลเพื่อสร้างความได้เปรียบให้ตนเอง แล้วจึงค่อยขย้ำเหยื่ออย่างเลือดเย็น
Bismarck ต้องเล่นเกมทั้งในและนอกสภา เพื่อให้ได้งบประมาณมาปรับปรุงกองทัพ หลังจากนั้นจึงค่อยหาจังหวะโอกาสในการทำให้ผู้ขัดขวางแผนการรวมชาติเยอรมัน ต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยว เมื่อมั่นใจว่าตนเองได้เปรียบแล้ว จึงค่อยหาเหตุผลชอบธรรมในการประกาศสงครามในขั้นสุดท้าย ซึ่งทำให้รัฐปรัสเซียของบิสมาร์คได้รับชัยชนะ โดยจ่ายค่าตอบแทนทั้งชีวิตทหาร เงินทอง และทรัพยากรน้อยที่สุด
ที่ลึกซึ้งที่สุดก็คือ Bismarck ไม่พยายามบีบคั้นศัตรูให้พินาศล่มจม หากทว่า เมื่อได้รับชัยชนะตามต้องการแล้วก็รู้จักหยุดยั้งตัวเอง ทั้งเพื่อประหยัดทรัพยากรในการรบพุ่งแล้ว ยังทำให้ศัตรูที่ปราชัยนั้นไม่อ่อนแอเกินไป ซึ่งจะกลายเป็นเบี้ยหมากให้บิสมาร์กได้ใช้ในการถ่วงดุลกับมหาอำนาจและศัตรู ที่เหลืออยู่ต่อไปอีก
หุ้นที่น่าลงทุน จึงไม่ใช่บริษัทที่จ้องแต่จะยึดครองส่วนแบ่งของคนอื่นอยู่ร่ำไป เพราะนอกจากทำให้ฝ่ายตรงข้ามดำเนินนโยบายตอบโต้ที่รุนแรงแล้ว ยังอาจเป็นการเปิดช่องว่างให้บริษัทหน้าใหม่รุกเข้ามาในตลาดได้อีกด้วย โดยเฉพาะเมื่อบริษัทของเราและคู่แข่งต่างก็บาดเจ็บบอบช้ำด้วยกันทั้งคู่
2. สร้างโครงข่ายพันธมิตรที่ซับซ้อน จัดสรรผลประโยชน์ของทุกภาคส่วนอย่างลงตัว
ชัยชนะในสงครามกับฝรั่งเศส ทำให้เกียรติภูมิของรัสปรัสเซียในการเป็นผู้นำรวมชาติเยอรมันพุ่งถึงจุดสูง สุด ซึ่งทำให้ภารกิจสร้างประเทศเยอรมันสำเร็จลงในปี 1871 หากทว่า บิสมาร์คเป็นผู้นำที่เล่นเกมยาว มองเห็นการณ์ไกลว่า ยุทธศาสตร์การรวมชาติเยอรมันโดยการใช้สงครามกับฝรั่งเศสเป็นบันไดเบิกทาง นั้น ย่อมสร้างความเจ็บช้ำน้ำใจให้กับฝรั่งเศส และต้องหาโอกาสแก้แค้นในอนาคตอย่างแน่นอน
บิสมาร์คจึงได้สร้างระบบพันธมิตรกับประเทศมหาอำนาจยุโรปทั้งหลาย โดยทำให้กรุงเบอร์ลินเป็นศูนย์กลางทางการฑูตที่ประเทศอื่นจะเข้ามาเจรจาต่อ รองผลประโยชน์กัน แน่นอนว่า ต่างฝ่ายต่างก็หวาดระแวงซึ่งกันและกัน หากทว่าด้วยอัจฉริยภาพของบิสมาร์ค ก็สามารถทำให้ชาติเยอรมันที่พึ่งสถาปนาขึ้นนี้สามารถเป็นพันธมิตรได้กับทุก ฝ่าย แม้ว่าแต่ละชาติต่างก็มีปัญหากินแหนงแคลงใจเรื่องผลประโยชน์และดินแดน อาณานิคม
การโดดเดี่ยวฝรั่งเศส จึงเป็นยุทธศาสตร์ทางการฑูตที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของบิสมาร์ค ที่แทบไม่มีผู้นำยุโรปคนใดสามารถกระทำได้สำเร็จมาก่อน เพราะการเมืองของยุโรปตั้งแต่สมัยเรเนสซองค์เป็นต้นมานั้น ประเทศมหาอำนาจที่ผงาดขึ้นมาในแต่ละช่วงเวลา มักจะถูกรุมกระหนาบจากประเทศอื่นที่ด้อยกว่า จนกระทั่งต้องสูญเสียความเข้มแข็งของตนเองไป
หากทว่า โดยการหยิบยื่นและไกล่เกลี่ยผลประโยชน์ให้ชาติทั้งหลายอย่างลงตัว แน่นอนว่า การเลือกออสเตรียเป็นพันธมิตร อาจทำให้รัสเซียซึ่งมีเรื่องกินแหนงแคลงใจกับออสเตรียต้องพลอยขุ่นเคือง เยอรมันไปด้วย หากทว่าด้วยความแยบยลละเอียดอ่อนในการจัดการของบิสมาร์คก็ทำให้รัสเซียพึงพอ ใจได้ ดังนั้น แม้ทุกชาติจะเป็นศัตรูกันเอง หากทว่าก็พร้อมจะเป็นมิตรกับเยอรมัน
หุ้นที่ดีจึงไม่ใช่บริษัทที่จ้องจะรีดกำไรจากลูกค้าหรือซัพพลายเออร์อย่าง ถึงที่สุด หากจะต้องรู้จักศิลปะในการผ่อนหนักผ่อนเบา แน่นอนว่า ผลกำไรในธุรกิจหนึ่งย่อมมีอย่างจำกัด การแบ่งไปให้คนอื่น ก็หมายความว่าตนเองอาจจะสูญเสียไป ดังนั้น ความสร้างสรรค์ในการเพิ่มผลตอบแทนให้กับอุตสาหกรรมโดยรวม จึงเป็นสิ่งสำคัญควบคู่ไปกับการจัดสรรผลประโยชน์ ที่ย่อมแน่นอนว่า การที่พันธมิตรของเรา ไม่ว่าจะเป็นลูกค้า ซัพพลายเออร์ หรือแม้กระทั่งคู่แข่ง ให้ความร่วมมือกับเรา ก็ย่อมเพิ่มความน่าจะเป็นในการเพิ่มก้อนเค้กของผลกำไร ซึ่งสุดท้ายก็จะย้อนกลับมาตอบแทนให้กับธุรกิจของเรามากกว่าคู่แข่ง
นี่คือ ความซับซ้อนในการจัดการผลประโยชน์ของบิสมาร์ค ที่น่าจะไปศึกษาค้นคว้าให้ละเอียดลึกซึ้งยิ่งขึ้น ซึ่งย่อมเป็นประโยชน์ทั้งในการพัฒนาธุรกิจ การลงทุนในหุ้นสุดยอด และการประยุกต์ใช้ในการดำรงชีวิตประจำวัน
3. ยอมรับใน “ข้อจำกัด” ของทั้งตัวเราและองค์กรอย่างหน้าชื่นตาบาน เพื่อนำไปสู่การกำหนดยุทธศาสตร์ที่เหมาะสมสอดคล้องกับความเป็นจริง
เยอรมันในยุคสมัยของบิสมาร์คกำลังก้าวแซงหน้าอังกฤษไปทั้งในเชิงเศรษฐกิจและ เทคโนโลยี หากทว่า บิสมาร์คก็ยังเจ้าเล่ห์เพียงพอที่จะตระหนักดีว่า ความเก่งกาจของเยอรมัน ก็ไม่อาจเอาชนะการกลุ้มรุมจากประเทศระดับสองที่รวมหัวกันได้
เพื่อหลีกเลี่ยงความขัดแย้ง บิสมาร์คจึงได้วางตำแหน่งของประเทศเยอรมันไว้เพียงการเป็น “มหาอำนาจในภาคพื้นยุโรป” เท่านั้น โดยไม่ก้าวล่วงไปชิงชัยเพื่อจะเป็นเจ้าอาณานิคมทางทะเลกับอังกฤษและฝรั่งเศส แม้ในบางครั้งบิสมาร์จะถูกบีบจากประชาชนและกลุ่มผลประโยชน์ในเยอรมันให้เข้า ครอบครองอาณานิคมเพื่อเป็นแหล่งวัตถุดิบของโรงงานอุตสาหกรรม หากทว่า บิสมาร์คก็มีวิธีประนีประนอมกับทุกฝ่าย เลือกที่จะยึดอาณานิคมอย่างพอเพียงแบบบัวไม่ให้ช้ำน้ำไม่ให้ขุ่น จึงสามารถรักษายุทธศาสตร์เดิมที่วางไว้ได้ตลอดวาระการเป็นอัครมหาเสนาบดี
ที่น่าเศร้าคือ หลังจากกษัตริย์องค์ใหม่ขึ้นครองราชย์ ก็เริ่มมีความทะนงตนตามภาษาคนหนุ่มที่ผ่านโลกมาน้อย พระองค์ทรงลิดรอนอำนาจของบิสมาร์คจนกระทั่งต้องลาออกไปในท้ายที่สุด และได้ดำเนินนโยบายขยายอำนาจของเยอรมันไปในทุกสมรภูมิ จนกระทั่งนำไปสู่สงครามโลกครั้งที่ 1 ในที่สุด
ความพ่ายแพ้ของเยอรมันในปี 1918 กลับยิ่งแสดงถึงอัจฉริยภาพของบิสมาร์คที่เลือกจะวางตำแหน่งและผลประโยชน์ของ ประเทศอย่างแยบยล เลือกที่จะเข้าสู่สงครามให้น้อยที่สุด จ่ายค่าตอบแทนให้ต่ำที่สุด พัฒนาประเทศทั้งทางเศรษฐกิจ เทคโนโลยี และการคมนาคม ควบคู่ไปด้วยเสมอ ที่สำคัญคือ การสร้างระบบพันธมิตรและจัดสรรผลประโยชน์อย่างฉลาดสร้างสรรค์ รู้จักการขยายและเพิ่มพูนก้อนเค้กผลประโยชน์ด้วย ไม่ใช่สักแต่เพียงแย่งชิงก้อนเค้กที่ทำให้ผู้ที่ได้รับส่วนแบ่งน้อยต้องโกรธ เคือง และนำไปสู่ความขัดแย้งซึ่งมีต้นทุนที่แพงยิ่ง
ฉันใดก็ฉันนั้น หุ้นของบริษัทที่ดีจึงต้องเข้าใจ “ขีดจำกัด” ในการทำธุรกิจของตัวเอง บางครั้งต้องจัดการเรื่องการเงินให้คล่องตัวก่อนที่จะขยายสาขา ไม่ใช่ขยายไปก่อนแล้วจึงหวังว่าเงินจะเข้ามาได้ทันเวลากับการจ่ายหนี้ บางครั้งก็ต้องจัดการเรื่องการเมืองในองค์กรให้เรียบร้อย ก่อนที่จะไปโจมตีคู่แข่ง
นักลงทุนที่อยู่วงนอก จึงมักจะประหลาดใจทุกครั้งว่าทำไม “หุ้นที่ยิ่งใหญ่” จึงเชื่องช้าในการขยายกิจการ เพราะต้องลงทุนทรัพยากรและเวลาไปในการทลายขีดจำกัดของตัวเองก่อนที่จะก้าว ต่อไป สุดท้าย เราจึงมักจะไปเลือกหุ้นที่มีวิสัยทัศน์สวยหรูในการประยุกต์นวัตกรรมที่คิด ค้นได้อย่างรวดเร็ว โดยไม่ได้ใคร่ครวญถึงขีดจำกัดของทั้งตัวเอง ลูกค้า และการตอบรับของตลาดอย่างลึกซึ้ง

JAL ล้มละลาย : สอนอะไรใคร?

JAL ล้มละลาย : สอนอะไรใคร?

ภาพ http://www.jatschool.com

ตอนนั้นใครที่ซื้อตั๋วโดยสารเครื่องบินก็จะได้รับกระเป๋าสะพายขึ้นเครื่อง ซึ่งมีตราของสายการบินประทับอยู่ชัดเจน  ตอนนั้นผมยังเด็กอยู่มากเห็นใครหิ้วกระเป๋า Pan Am ของอเมริกันก็รู้สึกว่า เท่ มากทีเดียว ส่วนใครหิ้วกระเป๋า KLM หรือ Air France ก็เท่ไม่เบาเช่นกัน สำหรับสายการบินในเอเชียแน่นอนครับ Japan Airlines หรืออักษรย่อว่า JAL นั้น กินขาด

วันเวลาผ่านไปหลายทศวรรษ JAL กลับ เสื่อมถอยลงไปตามลำดับ สายการบินคู่แข่ง คือ ANA หรือ All Nippon Airlines เบียดตัวแซงขึ้นมา จนกลายเป็นผู้นำไปได้ ผมเองก็ไม่ได้บินทั้งสองสายการบินนี้บ่อยครั้งนัก แต่เท่าที่ได้ลองใช้บริการมาแล้วทั้งสองแห่ง ก็พอจะรู้สึกได้ ถึงความแตกต่าง

เมื่อวันอังคารที่ 12 มกราคม 2553 นี้เอง ราคาหุ้นของ JAL ได้ ลดต่ำลงในวันเดียวถึง 45% คือลดลงติดฟลอร์ จากราคาหุ้นละ 67 เยนเหลือเพียงหุ้นละ 37 เยน เท่านั้น เพราะนักลงทุนคาดหมายว่าสายการบินแห่งนี้ไม่มีทางเลือกใดเหลืออยู่อีกแล้ว นอกจากจะต้องยื่นคำร้องขอรับการพิทักษ์ทรัพย์ภายใต้กฎหมายล้มละลายเท่านั้น ซึ่งสิ่งที่จะตามมา ก็คือ หุ้น JAL จะ ต้องถูกนำออกจากตลาดหุ้น และในวันต่อมาคือวันพุธที่ 13 มกราคม ราคาหุ้นก็ได้ดิ่งต่อลงไปอีก 30 เยน ซึ่งเป็นระดับติดฟลอร์อีกครั้งหนึ่งหรือลดลงในวันเดียวถึง 81% ทำให้หุ้น JAL เหลือเพียงราคาหุ้นละ 7 เยน เท่านั้น ในราคาหุ้นละ 7 เยน นี้ หมายความว่ามูลค่าตลาดของ JAL เหลือเพียง 208 ล้านดอลลาร์ เท่านั้น ซึ่งเป็นมูลค่าที่ต่ำกว่าราคาเครื่องบินโดยสารชนิด 747-8 จำนวนเพียงลำเดียว เสียอีก

ชะตากรรมของ JAL ครั้งนี้ ไม่ได้เกิดขึ้นโดยไม่ทันได้มีใครรู้เนื้อรู้ตัว เพราะ JAL นั้น เคยมีปัญหาให้รัฐบาลต้องเข้าอุ้มชูทางการเงินมาแล้วไม่ต่ำกว่า 3 ครั้ง ในรอบ 9 ปีที่ผ่านมา แต่ครั้งนี้ มาถึงสุดทางจริงๆ และไม่มีทางออกอื่นใดดีไปกว่าการยื่นล้มละลาย

มาถึงขั้นนี้ ก็คงมีคนอยากทราบว่าเกิดอะไรขึ้นกับสายการบินยักษ์ของโลกแห่งนี้ ผมได้ทำการบ้านมาแล้วพบว่า JAL นั้น เดิมเป็นของรัฐบาลทั้งหมด แต่ได้แปรสภาพให้เอกชนถือหุ้นเมื่อปี 1987 อย่างไรก็ตาม การที่มีสถานะเป็น “สายการบินแห่งชาติ” ดูเหมือนจะไม่ได้เปลี่ยนไปนัก ก็เลยถูกเรียกร้องให้ต้องรับภารกิจที่ไม่บังเกิดผลในทางธุรกิจนัก โดยเฉพาะอย่างยิ่ง การตอบสนองนักการเมืองญี่ปุ่น

นักการเมืองญี่ปุ่นนั้น หลายสิบปีที่ผ่านมาก็คงอยากจะได้คะแนนเสียงและสร้างบารมีทางการเมือง จึงผลักดันให้มีโครงการสร้างสนามบินทั่วไปหมดคล้ายๆ กับว่ามันเท่ดีนะที่สามารถหางบประมาณมาสร้างสนามบินไว้ในเขตพื้นที่ของตนเอง ได้ ดังนั้น เผลอไปประเดี๋ยวเดียว ปรากฏว่าในปี 2006 ญี่ปุ่นมีสนามบินจำนวนมากถึง 97 แห่ง แต่ผมยังหาข้อมูลล่าสุดไม่ได้ว่านับถึงปี 2010 มีสนามบิน เกิน 100 แห่งแล้วหรือยัง

มีคำกล่าวเชิงประชดประชันว่า ในสองทศวรรษที่ผ่านมาซึ่งเศรษฐกิจญี่ปุ่นตกต่ำอย่างหนักนั้น ก็ยังมีพิธีตัดริบบิ้น เพื่อเปิดสนามบินใหม่ กันอย่างต่อเนื่อง  นอกจากนั้น อีกปัจจัยหนึ่งที่ได้นำ JAL มา สู่สภาวะวิกฤติในวันนี้ ก็คือบริษัทต้องเผชิญปัญหาค่าใช้จ่ายสำหรับพนักงานปัจจุบัน และผลประโยชน์ต่างๆ รวมทั้งสวัสดิการที่ให้แก่ผู้ที่เกษียณอายุไปแล้ว ซึ่งรวมกันแล้ว ทำให้บริษัทไม่อยู่ในภาวะที่สามารถแข่งขัน กับสายการบินอื่นได้

ความจริง JAL ก็ แข่งขันกับสายการบินอีกเพียงแห่งเดียวเท่านั้นแหละ คือ All Nippon Airways หรือ ANA เพราะในประเทศญี่ปุ่นนั้น รัฐบาลปกป้องธุรกิจการบินมากทีเดียว ทำให้ไม่มีสายการบินต้นทุนต่ำเกิดขึ้นมาแข่งขันได้ แต่ขนาดแข่งกับคู่แข่งเพียงรายเดียว เท่านี้ JAL ก็สู้ไม่ได้แล้ว  เมื่อบวกปัจจัยต่างๆ เข้าด้วยกันแล้ว จึงเข้ากรณีคลาสสิกเลยทีเดียว นั่นคือ เป็นบริษัทที่ขาดประสิทธิภาพเพราะได้รับการปกป้องอย่างมากจากรัฐบาลมาโดยตลอด ต้องทำการบินไปยังสนามบินที่นักการเมืองได้สร้างไว้ แต่ไม่คุ้มค่าทางธุรกิจ ต้นทุนค่าแรงและสวัสดิการของพนักงานปัจจุบันและที่เกษียณอายุไปแล้วสูงมาก เมื่อบวกกับราคาน้ำมันที่สูงขึ้น รวมทั้งการแข่งขันที่เข้มข้นขึ้น JAL ก็เลยมีชะตากรรม เช่นนี้

ในแผนการที่จะปรับโครงสร้างของสายการบินแห่งนี้นั้น รัฐบาลเรียกร้องให้ พนักงานที่เกษียณอายุไปแล้ว มีมติลดผลประโยชน์ของตนเองลงไป (ซึ่งตามกฎหมายต้องได้รับความเห็นชอบ ไม่ต่ำกว่า 2 ใน 3) ซึ่งล่าสุด ผู้เกษียณอายุ ก็ได้มีมติยินยอมตามนี้แล้ว นอกจากนั้น ใน 2-3 ปีข้างหน้า ก็จะต้องลดคนงานลงไปถึง 15,000 คน ด้วย รวมทั้งจะต้องยกเลิกเที่ยวบินไปยัง สนามบินในประเทศ 29 แห่ง และปิดหรือขายธุรกิจด้านโรงแรม หรือการท่องเที่ยว เพื่อหันมาเน้นธุรกิจการบิน เพียงอย่างเดียวฯลฯ
อ่านเรื่องราวเกี่ยวกับสายการบินยักษ์ใหญ่แห่งเอเชีย ที่ชื่อว่า JAL แล้ว ทำให้อดที่จะคิดไม่ได้ว่า เหตุใดหนอ สายการบินซึ่งครั้งหนึ่งเคยได้รับการยกย่องว่าเป็นต้นแบบของการประกอบธุรกิจ สายการบิน ที่สายการบินอื่นๆ ในเอเชีย ล้วนต้องเดินตามรอย มาบัดนี้ ได้กลายเป็นเพียงอดีตไปเสียแล้ว

ปัญหาเรื่องการแข่งขันที่ทวีความรุนแรงยิ่งขึ้น รวมทั้งปัญหาเรื่องราคาน้ำมัน เป็นเรื่องที่สายการบินทุกแห่งต้องประสบเหมือนๆ กัน ดังนั้น JAL จึงไม่ได้พบกับปัญหาที่แตกต่างไปจากสายการบินอื่นๆ แต่อย่างใด แต่ที่ทำให้ JAL สู้ ใครเขาไม่ได้ ก็คือเรื่องของประสิทธิภาพ และต้นทุน ที่เกิดขึ้น ซึ่งเรียกกันว่า “Legacy Costs” หมายถึงต้นทุนต่างๆ รวมทั้งค่าแรงและสวัสดิการ ที่เป็นต้นทุนซึ่งผูกพันบริษัทมาช้านาน และนับวันก็จะเพิ่มมากขึ้น ซึ่งปัจจัยตัวนี้ ได้ทำให้ General Motors ประสบปัญหามาก่อนแล้ว เช่นกัน

เรื่องราวของนักการเมืองในญี่ปุ่น ที่กระสันสร้างสนามบินในจังหวัดของตนเอง และกดดันให้ “สายการบินแห่งชาติ” ต้อง บินให้บริการ ทั้งๆ ที่มีผู้โดยสารเพียงไม่กี่คน หรือเรื่องราวของสวัสดิการและสิทธิประโยชน์ต่างๆ จำนวนมาก ที่บริษัทมอบให้แก่คนที่เคยเป็นพนักงาน หรือ คนที่เคยเข้ามาเกี่ยวข้องกับบริษัทในสถานภาพต่างๆ  เมื่อฟังแล้ว ทำให้อดนึกถึงสายการบินอีกแห่งหนึ่งในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ไม่ได้จริงๆ ว่าช่างเป็นเรื่องราวที่คล้ายคลึงกัน เสียเหลือเกิน

วันนี้ผู้ถือหุ้น และเจ้าหนี้ ของ JAL ได้ รับผลพวงไปแล้วเต็มๆ และเป็นบทพิสูจน์ว่า ถ้าหากใครๆ ต่างก็ถือว่า สายการบินแห่งชาติ นั้น เป็น “สมบัติผลัดกันชม” แล้วละก็ วันหนึ่งก็คงจะต้องลงเอยเช่นนี้แหละครับ
เอ...นี่ผมกำลังพูดให้ใครฟังนะเนี่ย

ที่มา http://www.bangkokbiznews.com