ads head

แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ คุณค่า แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ คุณค่า แสดงบทความทั้งหมด

วันศุกร์ที่ 1 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2556

Value Investing (VI) คือ? [ฉบับปรับปรุง]

Value Investing (VI) คือ? [ฉบับปรับปรุง]


Value Investing (VI) หรือ การลงทุนแบบเน้นคุณค่า เป็นคำที่ถูกใช้กันมากในหมู่นักลงทุน จนความหมายอาจจะบิดเบือนไปบ้างในหลายๆกรณี ผมได้เจอคลิปวีดีโอนี้และคิดว่าเขาอธิบายความหมายได้กระชับและถูกต้องจึงเอา มาแบ่งกันดูครับ ก่อนที่จะไปดูวีดีโอ ผมขอเกริ่นสักเล็กน้อยเกี่ยวกับที่มาของแนวการลงทุนนี้ครับ

Value Investing เกิดจากแนวความคิดชาวอเมริกันชื่อ Benjamin Graham

ในช่วงชีวิตของ Graham เขาเจอวิกฤตตลาดหุ้นที่รุนแรงมากมาหลายต่อหลายครั้ง ในวัยเด็ก เขาต้องเห็นแม่ตัวเองเสียเงินออมไปจำนวนมาก เพราะลงทุนในตลาดหุ้นก่อนที่จะเกิดวิกฤตครั้งใหญ่ในปี1907

ในปี1914 Grahamมีโอกาสได้ทำงานอยู่ในแผนกหุ้นกู้ของบริษัทโบรกเกอร์แห่งหนึ่ง ไม่นานหลังจากนั้น สงครามโลกครั้งที่หนึ่งก็ปะทุขึ้น เกิดความโกลาหลในตลาดหุ้นกันยกใหญ่จนตลาดNYSEต้องปิดไปหลายเดือน ต่อมา Grahamได้ผันตัวเองเป็นเจ้าของบริษัทจัดการกองทุน แต่แล้วก็ต้องเผชิญกับ The Great Crashในปี1929 ในเหตุการณ์ครั้งนั้น Dow Jones ปรับตัวลงประมาณ50%ภายในระยะเวลาไม่ถึงหนึ่งปี หลังจากนั้นตลาดได้ฟื้นตัวกลับขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ต้องปรับตัวไปอีกเนื่องจากข้อผิดพลาดด้านนโยบายของธนาคารกลาง ของอเมริกาในสมัยนั้นประกอบกับสภาพเศรษฐกิจที่เปราะบาง คราวนี้หุ้นตกแรงกว่าเก่า Dow Jonesร่วงจาก290มาที่จุดต่ำสุดคือประมาณ40ในช่วงต้นปี1932 ซึ่งเป็นปีที่เกิดภาวะเศรษฐกิจหดตัวอย่างรุนแรง หรือที่เรียกกันว่า The Great Depression

หลังจากที่เกิด The Great Depression ได้เจ็ดปี สงครามโลกครั้งที่สองก็ปะทุขึ้น นักลงทุนตกอยู่ในความหวาดกลัว  ตลาดหุ้น ทั่วโลกปรับตัวลงกันถ้วนหน้า (ยกเว้นตลาดหุ้นเยอรมัน และตลาดหุ้นญี่ปุ่นในช่วงแรก เพราะนักลงทุนส่วนใหญ่คิดว่าประเทศของตนจะชนะสงคราม)

จากประสบการณ์ส่วนตัวที่เจอตลาดหุ้นขาลงแบบรุนแรงมาหลายต่อหลายครั้ง เห็นบริษัทล้มละลายมาก็มาก Ben Graham ถ่ายทอดแนวความคิดผ่านทางหนังสือสองเล่มของเขาคือ Security Analysis (1934) และ Intelligent Investor (1949) ซึ่งเป็นหนังสือการลงทุนที่มีชื่อเสียงมาก และถูกกล่าวขานมากที่สุดในหมู่นักลงทุนVI ใจความหลักของหนังสือเล่มนี้ก็คือ นักลงทุนควรเลือกซื้อหุ้นตอนที่ราคามันถูกจริงๆเท่านั้น เพราะGrahamเชื่อว่าเป้าหมายของการลงทุนนั้นไม่ใช่การหากำไรให้ได้มากที่สุด อย่างเดียว แต่ต้องขาดทุนให้น้อยที่สุดเวลาตลาดปรับตัวลงด้วย

หุ้นถูกๆที่ว่าดูจากอะไร? Grahamเป็นคนแรกๆที่นำอัตราส่วนมาใช้ หุ้นถูกๆก็อย่างเช่น P/Bต่ำกว่าหนึ่ง P/Eเฉลี่ยต่ำมากๆ และมูลค่าNet net current asset per shareที่มีค่ามากกว่าราคาหุ้นนั้นเอง Grahamเรียกการลงทุนแบบนี้ว่าเป็นการลงทุนที่มองหาMargin of Safetyสูงๆ ซึ่งเป็นการซื้อหุ้นที่มีมูลค่าที่แท้จริงเท่ากับ1บาท ที่ราคาแค่ 67 สตางค์หรือต่ำกว่านั่นเอง

แต่ทว่ากฏเกณฑ์ต่างๆที่Ben Grahamเขียนไว้ในหนังสือของเขานั้นเป็นเกณฑ์ที่เคร่งครัดมาก ถ้านักลงทุนมองหาบริษัทดีๆที่ผ่านเกณฑ์เหล่านั้นในตลาดหุ้นทุกวันนี้ นักลง ทุนจะสามารถหาได้ในกรณีเดียวเท่านั้น
คือ เกิดวิกฤตเศรษฐกิจที่ค่อนข้างรุนแรง

หุ้นที่ผ่านเกณฑ์ของเขาหายากมากถึงขนาดที่Warren Buffettเคยกล่าวไว้ว่า ครั้งล่าสุดที่คุณจะลงทุนแบบGrahamได้ คงเป็นช่วงยุค70sซึ่งเป็นยุคที่ราคาหุ้นยังค่อนข้างต่ำอยู่ (1)

อย่างไรก็ตาม แนวการลงทุนVIก็ไม่ได้หยุดอยู่กับที่ หรือกลายเป็นแนวความคิดที่ไร้ประโยชน์แต่อย่างใด มีนักลงทุนVIชื่อดังอีกท่านหนึ่งของอเมริกาเคยกล่าวไว้ว่า Ben Grahamเป็นคนเขียนไบเบิ้ล ทว่าWarren Buffett ซึ่งเป็นลูกศิษย์และเพื่อนสนิท เป็นคนอัพเดทไบเบิ้ลนั้นให้ดีและมีคุณภาพยิ่งขึ้น (2)

ตอนนี้ท่านผู้อ่านคงรู้จักที่มาของValue Investingคร่าวๆแล้ว เราไปดูความหมายจากวีดีโอเลยดีกว่าครับ



แก่นแท้ของแนวการลงทุน Value Investing 

[ตัวหนาคือ สิ่งที่แปลมาจากวีดีโอโดยตรง ส่วนตัวหนังสือปกติคือสิ่งที่ผู้เขียนอธิบายเพิ่มเติมเข้าไปครับ]



Value Investing เป็นการลงทุนที่ทรงพลังมาก ถ้าคุณสามารถทำตามกฏได้ ซึ่งก็คือ

1.) ลงทุนในบริษัท ไม่ใช่หุ้น

เมื่อได้ลงทุนในบริษัทใดแล้ว นักลงทุนVIจะมองตัวเองว่าเป็นเจ้าของบริษัทคนหนึ่ง เขาจะซื้อเฉพาะหุ้นของบริษัทที่มีปัจจัยพื้นฐานที่แข็งแกร่ง และอนาคตในระยะยาวที่ดี คือสามารถนำเสนอสิ่งที่ผู้บริโภคต้องการได้

นักลงทุนที่ดีต้องเพ่งความสนใจไปที่ตัวธุรกิจว่าจะให้ผลตอบแทนให้เขาได้ดี ขนาดไหน ลองถามตัวคุณดูว่าถ้าคุณจะซื้อกิจการร้านข้าวแกงแถวบ้าน คุณจะอยากรู้อะไรบ้าง? คุณคงอยากรู้ว่า คุณป้าคนที่ขายอยู่เขาทำกำไรได้เดือน/ปีละเท่าไร กลุ่มลูกค้าส่วนใหญ่ที่มากินนั้นมาจากไหน มีโอกาสที่หมู่บ้านใหม่จะมาเปิดภายในบริเวณหรือไม่ แล้วในอนาคต ถ้ามีคู่แข่งมาเปิดใกล้กัน คุณป้าจะรับมืออย่างไร คุณคงอยากรู้ด้วยว่า คุณป้าและเด็กเสิร์ฟเป็นคนมีความสามารถ เอาใจใส่ลูกค้า และมีความซื่อสัตย์มากน้อยแค่ไหน ถ้าให้ดีคุณอาจจะลองถามตัวเองเลยว่าถ้าที่เหลือของชีวิตคุณจะต้องพึ่งรายได้ จากธุรกิจข้าวแกงร้านนี้้เป็นหลัก คุณจะเอาเงินเก็บที่มีอยู่ไปซื้อกิจการนี้หรือไม่?

การลงทุนในหุ้นก็เช่นเดียวกัน คุณก็ควรตั้งคำถามเหมือนกับว่าคุณจะต้องเป็นเจ้าของบริษัทนั้นจริงๆ หลายคน อาจลืมไปแล้วว่าเบื้องหลังหุ้นคือธุรกิจ ไม่ใช่หวย ถ้าธุรกิจดีผลตอบแทนจากการลงทุนในหุ้นก็จะดีตาม

"Investment is most intelligent when it is most businesslike" - Benjamin Graham (3)

"If you're an investor, you're looking on what the asset is going to do, if you're a speculator, you're commonly focusing on what the price of the object is going to do, and that's not our game." - Warren Buffett (4)

"The number one idea is to view a stock as an ownership of the business and to judge the staying quality of the business in terms of its competitive advantage. Look for more value in terms of discounted future cash-flow than you are paying for. Move only when you have an advantage." - Charlie Munger (5)


2.) ลงทุนแบบมีส่วนเผื่อเพื่อความปลอดภัย[Margin of Safety]

นักลงทุนVI เชื่อว่าเวลาซื้อหุ้น พวกเขาควรลงทุนเฉพาะตอนที่ราคาตลาดต่ำกว่ามูลค่าที่ แท้จริงของบริษัทนั้นอยู่มาก ซึ่งจะทำให้เกิดMargin of Safety การสร้างMargin of Safetyในทุกๆการลงทุนจะช่วยให้เพิ่มศักยภาพของกำไร และมันยังจำกัดความเสี่ยงขาลงของราคาหุ้นอีกด้วย

หลักการของMargin of Safetyคือ การซื้อหุ้นที่ราคาถูกๆ เพราะหุ้นที่ราคาถูกมากมักจะมีพื้นที่ให้ลงต่อน้อยกว่าหุ้นที่ยังแพงอยู่ นอกจากนี้ถ้าผลงานของบริษัทไม่ได้ดีเหมือนที่คุณคาดการณ์ไว้ คุณก็อาจจะขาดทุนแค่นิดหน่อย (หรือได้กำไรด้วยซ้ำ) เพราะคุณซื้อไว้ราคาถูก มากตั้งแต่แรก

การมีMargin of Safetyมากๆนั้นจะทำให้นักลงทุนVIมีความพร้อมรับมือวิกฤตที่รุนแรงมากกว่านัก ลงทุนคนอื่นๆ เปรียบเสมือนสะพานที่ถูกสร้างไว้เพื่อรับน้ำหนักถึง300ตัน ทั้งๆที่ในแต่ละขณะน้ำหนักของรถที่วิ่งบนสะพานนั้นหนักแค่ประมาณ30ตันเท่า นั้น ถึงแม้วันไหนรถบรรทุกจะวิ่งมาบนสะพานเป็นจำนวนมากเป็นพิเศษ (หรือวิกฤตทางการเงินขั้นรุนแรง ในกรณีของตลาดหุ้น) เจ้าของสะพานก็อุ่นใจได้ว่าสะพานเขาจะไม่พังอย่างแน่นอน

"[T]o distill the secret of sound investment into three words, we venture the motto: Margin of Safety." - Benjamin Graham (6)

"Never count on making a good sale. Have the purchase price be so attractive that even a mediocre sale gives good results." - Warren Buffett (7)

"No matter how wonderful [a business] is, it's not worth an infinite price, so we have to have a price that makes sense." - Charlie Munger (8)

3.) ซื้อแล้วถือ

Value Investing เป็นกลยุทธ์การลงทุนแบบระยะยาว เป็นวิธีที่ไม่พยายามหากำไรจากการเคลื่อนไหวของตลาดทุนในระยะสั้น นักลงทุนVIอาจจะซื้อหุ้นมูลค่าสักตัว แล้วเก็บไว้เป็นปีๆ เพื่อรอให้ราคาของหุ้นปรับตัวเข้าหา หรือปรับตัวสูงกว่ามูลค่าที่แท้จริงของบริษัท

ทำไมต้องถือนานๆ? คำตอบนั้นเกี่ยวข้องกับข้อหนึ่งครับ ถ้าคุณซื้อร้านข้าวแกง คุณคิดว่าคุณจะได้กำไรขึ้นมาภายในวันพรุ่งนี้หรือสัปดาห์หรือไม่? ก็คงไม่

นักเก็งกำไรที่เข้าออกตลาดเป็นประจำมักจะเป็นพวกที่ไม่คำนึงถึงคุณลักษณะ ธุรกิจของบริษัทที่เขาถืออยู่เลย พวกเขาคิดว่าหุ้นในวันนี้ เป็นแค่สื่อกลางที่เขาสามารถนำไปแลกเงินคืนพร้อมกำไรได้ในวันพรุ่งนี้ คิดว่าการทำกำไรจากหุ้นนั้นทำได้ง่ายๆ แค่ทายว่าราคามันจะขึ้นหรือลง Ben Grahamเรียกการกระทำเช่นนี้ว่า timing และคนที่ใช้แต่ timing ในการเล่นหุ้นก็มักจะจบไม่สวยนัก

ข้อสรุปจากข้อนี้คือ การลงทุนหุ้นนั้นต้องมีความอดทน ไม่ต่างจากการลงทุนในธุรกิจทั่วๆไป

"If you want to speculate do so with your eyes open, knowing that you will probably lose money in the end” - Benjamin Graham (9)

"Most of our large stock positions are going to be held for many years; and the scorecard on our investment decisions will be provided by business results over that period, and not by price on any given day." - Warren Buffett (10)

"Sit on your ass investing because it only requires one decision - to buy into an excellence business and simply avoid taking actions for several decades provided the intrinsic value and competitive position of the firm remains unchanged." - Charlie Munger (11)

4.) ไม่สนใจฝูงชน

นักลงทุนVIเชื่อว่า นักลงทุนส่วนใหญ่ซื้อและขายในเวลาที่ผิด เวลาราคาหุ้นปรับตัวขึ้น นักลงทุนส่วนใหญ่ไม่อยากตกขบวน พวกเขาจึงเข้าซื้อที่ราคาแพง เวลาราคาหุ้นอยู่ในช่วงขาลง นักลงทุนส่วนใหญ่เริ่มกลัวว่าจะเสียเงินทั้งหมด พวกเขาจึงขายที่ราคาถูก นักลงทุนVIเมินความคิดและพฤติกรรมหมู่อย่างสิ้นเชิง และตัดสินใจซื้อ-ขาย บนพื้นฐานของความสัมพันธ์ระหว่างราคากับมูลค่าพื้นฐานของบริษัทนั้นๆ

ถึงแม้ในวิดีโอจะบอกว่า "ไม่สนใจฝูงชน" ผมว่าคำที่ตรงกว่าคือ "ใช้ประโยชน์จากฝูงชน" การที่นักลงทุนมีความหวาดกลัว แย่งกันขายจนทำให้ตลาดหุ้นตกอยู่ในช่วงขาลง คือโอกาสที่ดีที่สุดที่VIจะหาของราคาถูกๆได้ และเมื่อไรที่คนในตลาดมองโลกในแง่บวกมากเกินไป ราคาเท่าไรก็ยอมซื้อ นักลงทุนVIก็จะใช้ประโยชน์จากตลาดด้วยการทยอยขายหุ้นที่เริ่มแพงจนเกินไป เมื่อเปรียบเทียบกับมูลค่าที่แท้จริงของบริษัท

"You may be happy to sell out to [Mr.Market] when he quotes you a ridiculously high price, and equally happy to to buy from him when his price is low. But the rest of the time you will be wiser to form your own ideas of the value of your holdings..." - Benjamin Graham (12)

"The most common cause of low prices is pessimism - some times pervasive, some times specific to a company or industry. We want to do business in such an environment, not because we like pessimism but because we like the prices it produces. It's optimism that is the enemy of the rational buyer." - Warren Buffett (13)

"Mimicking the herd invites regression to the mean." - Charlie Munger (14)

ถ้าคุณทำตามกฎเหล่านี้ได้ คุณก็ได้อยู่บนหนทางที่จะเป็นValue Investorแล้วครับ

วันอาทิตย์ที่ 27 มกราคม พ.ศ. 2556

คุณรู้ค่าของข้อมูลเพียงใด

คุณรู้ค่าของข้อมูลเพียงใด

Make Money, April 2010 p.78-79
ที่มา http://www.thaiappraisal.org/thai/market/market_view.php?strquery=market283.htm
          ธุรกิจไม่ว่าใหญ่หรือเล็กก็ต้องบริหารด้วยข้อมูลจะใช้ ลางสังหรณ์การเสี่ยงเซียมซี หมอดู-หมอเดา หรือขึ้นอยู่กับ “ฟ้าลิขิต” คงไม่ได้
          ใคร ๆ ก็บอกว่าเราต้องรู้ข้อมูล นอกจากต้องมีทักษะเชี่ยวชาญในการงานที่เราทำแล้ว เรายังต้องมีอีกภาคหนึ่งของความรู้-ข้อมูล-วิชาการ แต่จะมีผู้บริหารจำนวนเท่าไหร่ที่ตระหนักถึงความสำคัญของข้อมูล หรือตระหนักแต่ปากให้ตนมีภาพพจน์ดูดีเท่านั้น
เพื่อการตัดสินใจที่ไม่พลาด
          อย่างที่เขาว่า “รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง” การมีข้อมูลที่ดี จะช่วยให้การติดสินใจไม่ผิดพลาด ทุกคนต้องหาข้อมูลถ้าเราเป็นเจ้าของโครงการแล้วไม่หาข้อมูล ตั้งราคาส่งเดช ก็คง “ประสบเภทภัยมากกว่าวาสนา”
          ข้อนี้ถึงแม้ใคร ๆ ก็รู้ ใคร ๆ ก็พูดให้ดูเท่ ๆ ได้ แต่ความจริงหลายคนก็ไม่ยอมจ่ายเพื่อการได้ข้อมูล ใช้ความจัดเจน คาดเดาส่วนตัว หรือตระหนี่ เข้าทำนอง “ฆ่าควายเสียดายเกลือ” เป็นต้น
          ที่ว่า “ความรู้ท่วมหัว เอาตัวไม่รอด” นั้นถือเป็นประโยคที่ไม่จริง เพราะถ้ามีความรู้จริง เอาตัวรอดแน่ แต่ที่ผ่าน ๆ มา เราไม่รู้จริง แต่แสร้งว่ารู้ ตัดสินใจไปตามการคาดเดา ทำโครงการโดยอาศัยลางสังหรณ์ จึง “เจ๊ง” ต่างหาก
จ่ายเพื่อข้อมูล
          ขอยกตัวอย่างที่ชัดเจนตัวอย่างหนึ่ง สมมติเราจะซื้อบ้านในกรุงเทพมหานครและปริมณฑลสักหลังหนึ่ง ซึ่งศูนย์ข้อมูลวิจัยและประเมินค่าอสังหาริมทรัพย์ไทย บจก.เอเจนซี่ ฟอร์ เรียลเอสเตท แอฟแฟร์ส ประเมินไว้ว่ามีค่าเป็นเงินหลังละ 3.0 ล้านบาท
          ถ้าเราในฐานะคนซื้อบ้าน เกิดซื้อผิดราคาไปสัก 10% ก็น่าเสียดายไหม เพราะนั่นหมายถึงเงิน 300,000 บาท
          สมมติว่าเรามีรายได้เดือนละ 100,000 บาท หรือวันละ 3,333 บาท หากเราเสียเวลาสัก 3 วันไปเดินสำรวจราคาให้แน่ชัด มันก็เสียเวลาและเงินของเราไปเพียง 10,000 บาทเท่านั้น หรือเพียง 10% ของรายได้ของเรา หรืออีกนัยหนึ่งเพียง 0.33% ของมูลค่าบ้านของเรา
          ถ้าเราเป็นคนซื้อ ซื้อเกินราคาไปเพียง 10% หรือ 300,000 บาท ก็น่าเสียดาย ยอมจ่ายเงินอีกเพียง 10,000 บาท ได้ข้อมูลที่ดี ก็เอาไว้ต่อรองกับคนขายได้แล้ว
          ถ้าเราเป็นคนขาย ขายต่ำกว่าราคาไปเพียง 10% ก็ขาดทุนไป 300,000 บาท ก็น่าเสียดายเช่นกัน ถ้าเรารู้จักไปประเมินบ้านให้ถ้วนถี่เสียก่อนด้วยเวลา 3 วัน 10,000 บาทของเรา เราก็ไม่ต้อง “เสียค่าโง่” เป็นต้น
          ที่สำคัญ เราอาจไม่ต้องไปเดินดุ่ม ๆ หาข้อมูลเอง จ้างบริษัทประเมินค่าทรัพย์สินดำเนินการก็ได้ บ้านราคา 3.0 ล้านบาท เสียค่าประเมินไม่เกิน 5,000 บาท ถูกกว่าไปเดินเองถึงครึ่งหนึ่ง
          ถ้าเราเป็นคน “ฆ่าควาย เสียดายเกลือ” เราก็จะเป็นคน “เสียน้อย เสียยาก เสียมาก เสียง่าย” ไปในที่สุด
ข้อมูลที่ดี.. มาจากการทำซ้ำ
          การไปหาข้อมูลเช่น ยอดขายในโครงการหนึ่งเพียงครั้งเดียวนั้น อาจผิดพลาดได้ ข้อมูลอาจไม่จริง แต่ถ้าเราไปซ้ำ ๆ บ่อย ๆ ก็จะได้ความจริง บางทีอาจรู้ข้อมูลมากกว่าเจ้าของโครงการที่เป็นมือสมัครเล่น รู้มากกว่าหัวหน้าเซลล์ ที่ไม่ค่อยเข้าไซต์งาน หรือมากกว่าพนักงานขายที่เพิ่งเข้าใหม่เสียอีก
          การได้ความจริงนั้น จึงไม่ใช่การประกอบอาชญากรรม เช่น ไปพ่วงแฟกซ์ ไปเจาะเว็บไซต์คู่แข่ง หรือส่งสายลับไปหาข้อมูลที่ไม่เปิดเผยเราเพียงต้องการข้อมูลในระดับที่ผู้ ซื้อบ้านพึงมีสิทธิรู้เท่านั้น แล้วนำข้อมูลมาประมวลเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ที่ถูกต้องประกอบการตัดสินใจ ที่สอดคล้องกับความเป็นจริง
เหนือข้อมูลคือการวินิจฉัย
          ถ้าเรามีข้อมูลแล้ว ยังตัดสินใจไม่ได้ เราต้องมีสมมติฐานไว้ก่อนเลยว่า เรายังมีข้อมูลไม่เพียงพอ ยังพิสูจน์ทราบอะไรบางอย่างไม่ชัดเจน เพราะสัจธรรมก็คือถ้ามีข้อมูลที่ดีและเพียงพอแล้วเราใช้ตัดสินใจได้แน่นอน
          ดังนั้นในระหว่างขั้นตอนการหาข้อมูลจนถึงจะนำไปใช้นั้น เราต้อง “วินิจฉัย” ข้อมูลเสียก่อนดูว่าข้อมูลไหนจริงหรือเท็จ ข้อมูลไหนยังขาดหรือเกินบ้าง
          วงจรแห่งความสำเร็จจึงเริ่มต้นที่ข้อมูลและจบลงที่การประเมินผลตามหลักวิชาที่ว่าด้วย
          ขั้นที่ 1 การหาข้อมูล
          ขั้นที่ 2 การกลั่นกรอง วินิจฉัยข้อมูล ข้อมูลที่ไม่เหมาะสมก็ต้องคัดออก
          ขั้นที่ 3 การวิเคราะห์ ซึ่งก็คือการเอาข้อมูลที่กลั่นกรองแล้วมาใช้
          ขั้นที่ 4 การดำเนินการ เช่น ตัดสินใจซื้อบ้าน ลงทุนพัฒนาที่ดิน ฯลฯ
          ขั้นที่ 5 การติดตามผล เพื่อดูว่าเราวิเคราะห์ถูกไหม ต้องเพิ่มเติมอะไรไหม และ
          ขั้นที่ 6 การประเมินผลทั้งกระบวนการ และนำไปสู่ขั้นตอนที่ 1 ในอีกรอบต่อไป
ข้อมูลแสดงความมีอารยธรรม
          ถ้าหากทุกฝ่ายตระหนักถึงความสำคัญของข้อมูล ตลาดอสังหาริมทรัพย์ก็จะมีวุฒิภาวะมากขึ้น โดย:
          1. นักพัฒนาที่ดินก็ลงทุนศึกษาตลาดจริง เพื่อสร้างบ้านให้สอดคล้องกับความต้องการของผู้บริโภค
          2. ผู้บริโภคก็รู้จักใช้ข้อมูลลงทุนประเมินค่าทรัพย์สินที่จะซื้อออกแรงสำรวจ โครงการต่างๆ ให้ได้ข้อมูลเพียงพอก่อนการตัดสินใจซื้อ
          3. สถาบันการเงิน ก็ใช้ข้อมูลประกอบการตัดสินใจปล่อยสินเชื่อมากกว่าใช้ “เส้นสาย” หรือ “ใต้โต๊ะ และ
          4. หน่วยราชการก็ใช้ข้อมูลเพื่อการเตือนภัยทางเศรษฐกิจและกำหนดมาตรการที่เหมาะสมทันการณ์
          การลงทุนจัดทำข้อมูลและใช้ข้อมูลอย่างเหมาะสมนี้ จึงเป็นการแสดงออกซึ่งความมีอารยะธรรมที่เพียงพอในสังคม ที่การตัดสินใจในเรื่องต่าง ๆ นั้น ไม่ได้ใช้เฉพาะความเชื่อในตนเองหรือความเชื่อทางไสยศาสตร์เท่านั้น
          ความมีอารยะยังแสดงออกจากความโปร่งใสของการเปิดเผยและใช้ข้อมูล ต่าง ๆ อย่างเพียงพอด้วย นอกจากนี้ยังรวมถึงการมีธรรมาภิบาลที่ดีในการบริหารและการจัดการยุคใหม่มี ข้อมูลเป็นสิ่งสำคัญประการหนึ่ง และถึงแม้ไม่ใช่อันดับหนึ่งแต่ก็เป็นอันดับแรก

วันพฤหัสบดีที่ 24 มกราคม พ.ศ. 2556

Defragmenter---กระบวนความคิดของการลงทุนในหุ้น

Defragmenter---กระบวนความคิดของการลงทุนในหุ้น


ที่มา http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=kunjoja&month=04-2012&date=08&group=1&gblog=47
หลังๆ ผมไม่ได้เขียนไดอารี่สักเท่าไร อาจจะเพราะว่า ทางเลือกในการระบายออกของความคิด มันมีหลายช่องทางมากกว่าแต่ก่อน เมือเราได้เขียนไปแล้ว ก็ไม่ได้คิดจะมาเขียนซ้ำหรือลงซ้ำในที่อื่นอีก

…
วันนี้ผมไปซื้อหนังสือ(ตะแกรงร่อนหุ้น) ของคุณวิบูลย์ พึงประเสริฐแล้วก็มาอ่านในระหว่างเดินทางไปที่ต่างๆ เนื้อหาที่อ่าน มันก็ไม่ใช่วิธีการใหม่ แต่ก็เป็นอะไรที่รวบรวม ข้อมูลในสมองให้เป็นที่เป็นทางในบางเรื่องที่คิดสะเปะสะปะ
ผมก็เลยเทียบคล้ายๆกับ บางทีเมือเราใช้computer ไปนานๆ speed ต่างๆก็รู้สึกอืด ผมนิยมใช้ disc defragmenter มาช่วยแก้ไขในเบื้องต้นก่อน ถ้า ทำไปแล้ว การคลิก/การค้นหาข้อมูลทำได้ดีขึ้น ผมก็คิดว่า ก็ผ่านในการแก้ไขเบื้องต้นของผมไปแล้ว ซึ่งส่วนใหญ่เก้าสิบเก้าเปอร์ ในคอมของผม ก็มักใช้แค่วิธี disc defragmenter ก็ผ่านได้โดยไม่ต้องแก้ไขวิธีการอื่นอีก


----

เช่น กัน การอ่านหนังสือเล่มนี้และเล่มอื่นๆ ณ ตอนนี้ ผมก็รู้สึกว่า เป็นการรวบรวมความคิดของตัวเอง ให้เป็นระเบียบ เหมือนที่ในตะแกรงร่อนหุ้น เขียนไว้ว่า
“ value investing เป็นเรื่องของความคิด 90 % เป็นวิธีการแค่ 10 % ถ้าเราเข้าใจหลักการลงทุนที่ถูกต้อง เราก็มีมุมมองต่อตลาดหุ้นที่ถูกต้อง “
เมื่อเราได้ลงทุนในตลาดหุ้นมีประสบการณ์มาระดับหนึ่ง เราได้อ่านหนังสือหลักการต่างๆมามากมายแล้ว สิ่ง ต่อไปที่เราต้องทำ ไม่ใช่ค้นหาวิธีการใหม่ๆ แต่เป็นการค้นหา attitude ของตัวเอง ว่า เราต้องการวิธีการใดในการลงทุน เพื่อให้เหมาะกับตนเอง
-----


ผม ถือหุ้นอยู่ตัวหนึ่ง ถือจนผ่าน xm แล้วก็ได้แผ่นซ๊ดี รายงานประจำปีมา(แต่ยังไม่ได้เปิด T T ) ผมเคยคิดจะขายหุ้นตัวนี้ออกไปหลายครั้ง เป็นเพราะว่า ราคามันไม่เคลื่อนไหวไปตามที่เราต้องการสักเท่าไร

ถามว่า ถือมานานแค่ไหน เราถึงจะหมดความอดทน ?

ถ้าถามสายวีไอขนานแท้ คง ตอบแบบมีหลักการว่า ถือจนเราได้เห็นว่า ศักยภาพที่เราต้องการนั้นไม่เป็นดั่งที่เราหวัง หรือ มันได้แสดงศักยภาพนั้นจนหามุมมองอื่นๆที่จะเห็นมันมากกว่านี้ไม่ได้แล้ว ^B^

เป็น คำตอบที่ ผมว่าใครอ่านก็เข้าใจ ปัญหาคือ เข้าใจแต่ เห็นราคาหุ้นตัวอื่นๆเคลื่อนไหวเยอะๆ ก็หวั่นไหวไปตามง่ายๆเหมือนกัน ผมนึกภาพ ที่ผมคิดว่า
ผมกำลังทาน ก๋วยเตี๋ยวราดหน้าแบบดั้งเดิม ที่ไม่เติมเครื่องปรุงใดๆ แล้วพยายามทนฝืนกินต่อ แต่แอบชำเลืองเห็นคนข้างๆกินก๋วยเตี้ยวต้มยำ รสแซ่บกันอยู่ ^^

ผม ได้เครื่องปรุงมาเติมในก๋วยเตี๋ยวราดหน้าของผม (จริงๆมันก็เป็นเครืองปรุงที่วางไว้กับโต๊ะของผมอยู่แล้ว แต่บังเอิญ ตะแกรงร่อนหุ้น-พนักงานของร้าน มาดันเครืองปรุงมาใกล้กับผมแล้วมองหน้าว่า ลื้อจะปรุงป่าว )

เครื่องปรุงทีว่านั้นของผมก็คือ

. .” ในระยะสั้น ตลาดจะเป็นเครื่องลงคะแนนเสียง แต่ในระยะยาวตลาดจะเป็นเครื่องชั่งน้ำหนัก “

อ่านแล้ว เหมือนจะ get แต่ ขยายความเพิ่มว่า
ใน ระยะสั้น หุ้นในบริษัทที่ได้รับความนิยมจะพุ่งขึ้น แต่ในระยะยาว บริษัทที่มีผลประกอบการเยี่ยมและดีกว่าจะได้น้ำหนักการลงทุนสูงกว่า

ต่อๆ(ขอเติมน้ำตาลอีกนิด) – แปลตรงๆคือ หุ้นเราไม่ได้มีราคาขึ้นเหมือนคนอื่น เพียงเพราะ หุ้นเราไม่ได้รับความนิยม เท่ากับหุ้นของบริษัทนั้นๆ

เท่านั้นเองครับ เครื่องปรุง รสเลิศของก๋วยเตี๋ยวราดหน้า สูตรดั้งเดิม (วีไอขนานแท้)


---


แต่วันนี้ ผมอยู่ข้างนอกครับ ขอตัวไปดูสิ่งยั่วยวนตา มองดูภาพหลอกล่อต่างๆตามข้างทาง และหาอาหารรสแซ่บมาทานก่อน

อย่างน้อย ความสุขที่ตัวเองอยู่นอกบ้าน ก็เป็นสิ่งจำเป็นอย่างหนึ่ง ในชีวิต

ผมไม่ใช่นักลงทุนแนววีไอดั้งเดิมที่ทานข้าวแต่ในบ้าน หรือ การดูแต่โฆษณาในทีวีอย่างเดียว




นั่นไง ! เพราะมีคนแบบผม

โฆษณาแนว out of home เลยเป็นสิ่งที่น่าสนใจมิใช่น้อย !


ปล ไม่ได้เขียนกล่าวถึงหุ้นตัวไหนครับผม : P

วันศุกร์ที่ 18 มกราคม พ.ศ. 2556

โมเดลการรวยด้วยแก้ว 3 ประการของ ดร.นิเวศน์

โมเดลการรวยด้วยแก้ว 3 ประการของ ดร.นิเวศน์

คงจะไม่ผิดถ้าจะบอกว่าคนส่วนใหญ่มีความ "อยากรวย" อยู่ในใจ คนจนที่หาเช้ากินค่ำก็อยากมีเงินล้าน พนักงานออฟฟิศก็อยากสุขสบายมีรถหลายคันมีเงินหลายล้าน ส่วนคนที่รวยอยู่แล้วก็อยากรวยยิ่งขึ้น แต่ความอยากเพียงอย่างเดียวนั้นไม่เพียงพอ เราจะต้องรู้วิธี และเมื่อรู้วิธีแล้วก็จะต้องทำด้วย

ผมเคยอ่านบทความของ ดร.นิเวศน์ เหมวชิรวรากร ซึ่งนอกจากจะเป็นนักลงทุนแบบเน้นคุณค่าชั้นแนวหน้าของเมืองไทยแล้วยังเป็น บุคคลต้นแบบหรือ idol ของนักลงทุนรุ่นใหม่จำนวนมาก ท่านกล่าวถึง "แก้ว 3 ประการของการลงทุน" ไว้ได้อย่างดีตามลิงก์ด้านล่างนี้ ผมจึงไม่ขอพูดซ้ำมากมาย ถ้าใครยังไม่เคยอ่านผมแนะนำให้ลองอ่านดูก่อน แล้วเดี๋ยวเรามาว่ากันต่อว่าแก้วแต่ละดวงมันมาได้อย่างไร แต่สิ่งที่ผมอยากเน้นย้ำมากๆ คือ โปรดอ่านอย่างตั้งใจ ถ้าอยากอ่านซ้ำหรือ print ไปแปะฝาบ้านได้ยิ่งดี เพราะยิ่งคุณทุ่มเทให้กับแนวคิดนี้มากเท่าไหร่ โอกาสรวยก็มีมากขึ้นเท่านั้น

http://portal.settrade.com/blog/nivate/2011/02/28/992

แก้ว 3 ประการ

สรุปสั้นๆ ว่าแก้วทั้งสามดวง ได้แก่


  1. เงินลงทุนเริ่มแรก (amount หรือ A)

  2. อัตราผลตอบแทนที่ทำได้ (rate of return หรือ r)

  3. ระยะเวลาที่ลงทุน (time หรือ t)
ผม อาจจะใช้เลขง่ายๆ มาคำนวณให้ดู คนเกลียดคณิตศาสตร์อาจจะไม่ดูก็ได้ แต่ท่านก็จะเสียโอกาสทราบเคล็ดลับของความร่ำรวยซึ่งจะอยู่กับท่านไปชั่ว ชีวิต และที่สำคัญมันใช้ความรู้แค่เลข ม.ต้น เท่านั้น

คนทั่วไปทราบ วิธีคิดดอกเบี้ยพื้นฐานอยู่แล้ว เช่น ถ้าเราเอาเงินต้น A = 1 ล้านบาท ไปฝากธนาคารแล้วได้อัตราดอกเบี้ย r = 8% เมื่อผ่านไปหนึ่งปีเงินในบัญชีของเราจะเป็น 1 ล้านบาท (เงินต้น) บวกด้วย 8 หมื่นบาท (ดอกเบี้ย)

A (1 + r) = 1000000 x (1 + 0.08) = 1.08 ล้านบาท

และ เงิน 1.08 ล้านบาทนี้จะกลายเป็นเงินต้นของปีต่อไป ถ้าฝากเงินหลายปี ผมก็เอาเทอม (1 + r) คูณกันเท่ากับจำนวนปีที่ฝากเงิน เช่น ฝากเงิน t = 5 ปี เงินในบัญชีของผมจะเป็น


หรือ 1000000 x (1 + 0.08)^5 = 1.47 ล้านบาท ซึ่งเราเอาวิธีคิดนี้ไปใช้คำนวณผลตอบแทนจากการลงทุนได้เช่นกัน

ทำอย่างไรให้เงินก้อนนี้โต

ตอบ แบบกำปั้นทุบดิน เราก็เพิ่ม A (เพิ่มเงินลงทุน) เพิ่ม r (ลงทุนให้ได้ผลตอบแทนมากขึ้น) และเพิ่ม t (ลงทุนให้นานหรือเริ่มลงทุนตั้งแต่ยังเด็ก) แต่การเพิ่มแต่ละตัวก็มีข้อคิดและข้อจำกัดที่แตกต่างกัน เราลองมาดูกันทีละตัวดีกว่า

การเพิ่มเงินลงทุน

การ เพิ่มเงินลงทุนเป็นวิธีที่ชัดเจนที่สุด สมมติว่าเรามีเงิน 1 ล้าน เอาไปลงทุนได้กำไร 5% หรือ 5 หมื่นบาท ถ้าอยากได้กำไร 2 แสนหรือครับ ก็เพิ่มเงินลงทุนเป็น 4 ล้านบาทสิ! การเพิ่มความมั่งคั่งด้วยการเพิ่มเงินลงทุนเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด เราทำทุกอย่างเหมือนเดิม เพียงแต่เปลี่ยนสเกลให้ใหญ่ขึ้นเท่านั้นเอง ข้อด้อยอย่างเดียวของวิธีนี้คือ กำไรที่เพิ่มขึ้นจะเพิ่มแบบเชิงเส้นครับ เพราะตัว A เป็นเพียง "ตัวคูณ" ที่แปะอยู่ข้างหน้าของสมการ ดังนั้นอยากรวย 10 เท่าก็ต้องลงเงินเพิ่มเป็น 10 เท่า

คนส่วนใหญ่มักจะอ้างว่าตัวเองไม่รวยและก็ไม่ใช่ลูกคนรวยด้วย จะไปหาเงินที่ไหนมาลงทุน ความจริงทริกมันก็มีอยู่เหมือนกันครับ อย่างแรกคือ พยายามเอาเงินเก็บมาลงทุน อย่าปล่อยให้เงินนอนว่างงานอยู่เฉยๆ ถ้าสำรวจให้ดีจะพบว่ามีเพียงเสี้ยวหนึ่งของความมั่งคั่งของเราเท่านั้นที่ เป็นเงินลงทุนและสามารถงอกเงยได้ ลองคิดดูว่าความมั่งคั่งของคุณจมอยู่กับบ้านขนาดใหญ่ที่ยังต้องผ่อนอีก 30 ปีหรือหมดไปกับรถคันโตหรือเปล่า ถ้าเป็นอย่างนั้นโอกาสรวยคงจะน้อยลง เพราะทรัพย์สินเหล่านั้นไม่สามารถงอกเงยในลักษณะเดียวกับเงินลงทุนได้ครับ

อย่างที่สอง พยายามลดการใช้จ่ายที่ไม่จำเป็น ซึ่งจะทำให้มีเงินเหลือเก็บสำหรับการลงทุนมากขึ้นโดยแทบไม่กระเทือนการกิน อยู่ตามปกติของคุณ สำรวจตัวเองดูว่าทุกครั้งที่โบนัสออก คุณเอาเงินนั้นไปทำอะไร? ซื้อมือถือใหม่ กล้องถ่ายรูปรุ่นเจ๋งๆ หรือหมดไปกับกระเป๋า-รองเท้าแบรนด์ดัง? การที่เราเอาเงินโบนัสไปซื้อ นั่นแสดงว่ามันไม่ใช่ "ของจำเป็น" ต่อการดำรงชีพจริงๆ แต่เป็นของชิ้นพิเศษหรือ extra ที่เป็นส่วนเพิ่มให้กับชีวิต ผมเสนอว่าซื้อแค่หอมปากหอมคอก็พอ เก็บเงินส่วนที่เหลือไปลงทุน แล้วมันจะออกลูกออกหลานให้คุณได้จับจ่ายในวันข้างหน้ามากกว่านี้อีกหลายเท่า นัก

อย่างที่สาม เมื่อได้เงินปันผลมาอย่าเพิ่งเอาไปกินไปใช้หมด แต่ให้เก็บเอาไว้ลงทุนซ้ำบ้าง ผมเคยแนะนำให้ญาติผู้ใหญ่แบ่งเงินไปลงทุนในกองทุนอสังหาฯ พอได้เงินปันผลมาเขาก็เอาไปกินไปใช้เสียเกือบหมดผมพยายามแนะนำต่อว่าหากเรา แบ่งเงินนี้บางส่วนไปซื้อหน่วยลงทุนเพิ่ม เงินปันผลคราวหน้าจะมากขึ้นไปอีก ภาษาเก๋ๆ คือให้เก็บเงินปันผลไป reinvest ... เป็นอย่างไรบ้าง การเพิ่มเงินลงทุนทั้ง 3 ข้อนี้ไม่ยากใช่มั๊ยครับ

การลงทุนให้ได้ผลตอบแทนมากขึ้น

การ ลงทุนที่ว่าอาจเป็นอะไรก็ได้ หุ้น ทองคำ อสังหาริมทรัพย์ หรือแม้แต่การเปิดร้านค้าของคุณเอง แต่สิ่งที่ควรจำไว้คือ พยายามมองเงินของคุณเป็น portion หรือเป็นส่วนๆ ส่วนที่ฝากธนาคารให้ผลตอบแทนน้อยแต่มีสภาพคล่องจึงควรมีแต่น้อยเท่าที่จำ เป็น ส่วนลงทุนที่ให้ผลตอบแทนสูงและคุณมีความเชี่ยวชาญควรมีไว้มากๆ ส่วนลงทุนที่ช่วยประหยัดภาษีก็มีประโยชน์ แต่ต้องชั่งน้ำหนักว่าภาษีที่ประหยัดได้คุ้มกับผลตอบแทนหรือไม่

ผล ตอบแทนที่ดีขึ้นเพียงเล็กน้อยจะให้ผลอย่างมากในระยะยาว เช่น ถ้าเราลงทุน 10 ล้านบาทเป็นเวลา 20 ปี และทำผลตอบแทนได้ 12% จะมีเงิน 96.5 ล้านบาท แต่ถ้าทำผลตอบแทนได้ 13% จะมีเงินถึง 115.2 ล้านบาท และถ้าทำผลตอบแทนได้ 15% จะมีเงินถึง 163.7 ล้านบาท!

หลายคนไม่รู้ (และไม่สนใจจะรู้) ช่องทางที่จะสร้างผลตอบแทนให้ได้สูงๆ หรืออาจจะเรียกว่า "ขี้เกียจ" ก็คงไม่ผิด อย่างนี้ผมต้องบอกว่าคนเหล่านั้น "ขี้เกียจรวย" ครับ น่าเสียดายตรงที่มีช่องทางการลงทุนหลายทางที่ใช้ความพยายามเพิ่มน้อยมาก อย่างเช่น การเอาเงินไปซื้อกองทุนหุ้น ซื้อ LTF หรือ RMF หรือแม้แต่กองทุนอสังหาริมทรัพย์ซึ่งให้ผลตอบแทนค่อนข้างมั่นคงและมีความ ผันผวนต่ำ ถ้าคนขี้เกียจเหล่านี้ switch เงินไปลงทุนในรูปแบบต่างๆ บ้างก็จะเพิ่มผลตอบแทนได้อย่างไม่ลำบาก

ที่น่าเสียดายหนักเข้าไปอีก คือ อัตราผลตอบแทนหรือ r ในสมการนั้นไม่ได้ส่งผลต่อกำไรในลักษณะเชิงเส้นในแบบเดียวกับการเพิ่มเงินลง ทุน หรือพูดให้ง่ายคือ เพิ่ม r นั้นได้ผล "แรง" กว่าการเพิ่มเงินลงทุน เพราะการเพิ่ม r นั้น พจน์ (1 + r) จะถูกเอาไปยกกำลังด้วยจำนวนปี ดังนั้นผลกำไรจะเพิ่มขึ้นแบบเร่งตัวหรือที่เรียกว่า exponential และนี่คือความลับที่ทำให้ วอร์เรน บัฟเฟตต์ ร่ำรวยขึ้นมาได้ถึงทุกวันนี้ครับ

การลงทุนให้นาน

เรา ไม่สามารถย้อนเวลาได้ การเริ่มลงทุนให้เร็วที่สุดก็คือ เริ่มเลย! และที่สำคัญไม่ยิ่งหย่อนไปกว่ากันคือ พยายามอยู่ในการลงทุนชั้นเยี่ยมให้นานที่สุดเท่าที่จะนานได้ คุณอาจมีเงินลงทุนมาก คุณมีหุ้นเด็ดอยู่ในมือและสร้างผลตอบแทนได้สูงๆ แต่ถ้าคุณ "เล่นรอบ" คือทำกำไรสั้นๆ เป็นรอบไป ผลตอบแทนของคุณจะไม่ต่อเนื่องและผิดหลักของการลงทุนให้นาน นั่นเป็นเหตุผลที่เราไม่ค่อยเห็นคนเล่นหุ้นระยะสั้นแบบสุจริตแล้วรวย

สมมติ ว่าผมมีหุ้นแจ๋วแหววอยู่ตัวหนึ่งซึ่งทำผลตอบแทนให้ผมได้ถึง 120% ในช่วงสองปีที่ผ่านมา แต่เนื่องจากผมไม่ได้วิเคราะห์อย่างสม่ำเสมอ ถัดมาอีกสามปีตัวธุรกิจก็ทรงตัวและราคาของมันก็ไม่ไปไหน เบ็ดเสร็จห้าปีผมได้ผลตอบแทน 120% เท่าเดิมซึ่งถ้าคิดต่อปีแล้วเท่ากับผมได้ผลตอบแทน 17% ต่อปีเท่านั้น ทั้งที่จบปีที่สองดูท่าจะทำได้ดีกว่านี้ ดังนั้นการลงทุนให้นาน ต้องเป็นการลงทุนในผลตอบแทนสูงๆ ให้นานด้วยครับ

ระยะ เวลาการลงทุนหรือตัว t ในสมการก็ให้ผลลัพธ์ที่ไม่เป็นเชิงเส้นเหมือนกันกับอัตราผลตอบแทนหรือตัว r ในสมการ ผลลัพธ์ของมัน "แรง" เหมือนๆ กับตัว r เพียงแต่ว่าแรงกันคนละลักษณะ

ขอ ให้ทุกท่านศึกษารูปข้างล่างนี้ไว้ให้ลึกซึ้ง แล้วความรวยจะตามมาเอง ส่วนจะรวยเร็ว-รวยช้า รวยมาก-รวยน้อย ก็คงต้องแล้วแต่ฝีมือและความมุ่งมั่นของแต่ละคนล่ะครับ