'พร้อมพร ตั้งสง่า'ชอบเสี่ยงแบบดูตาม้าตาเรือ

'พร้อมพร ตั้งสง่า'ชอบเสี่ยงแบบดูตาม้าตาเรือ

ที่มาhttp://chulakorn.blogspot.com/2012/06/blog-post_1745.html

วันที่ 24 มิถุนายน 2555 10:30
โดย : กาญจนา หงษ์ทอง  : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์

สำหรับคุณ แค่ไหนถึงจะรวย แต่สำหรับ"พร้อมพร ตั้งสง่า"ความรวยคือความพอ ลองคลิกเข้าไปอ่าน

"ความ รวยฟังดูหอมหวาน ใครๆ ก็อยากรวย แต่พอคิดดีๆ มันไม่มีหรอกว่าเท่าไหนถึงรวย รวยแต่ละคนไม่เท่ากัน สำหรับเราความรวยคือความพอ อยากไปก็เครียดเปล่าๆ สู้มาทำงานให้เกิดผลดีกว่า คุณแม่จะสอนว่าอย่าเอาเงินเป็นที่ตั้งของชีวิตเพราะจะทำให้เราโลภ ไม่มีความสุข เอางานเอาสิ่งที่เราทำดีกว่าว่าพยายามตั้งใจทำหน้าที่ของเราให้เต็มที่และมี ความสุขกับมัน" นี่เป็นความเห็นของ "พร้อมพร ตั้งสง่า" ผู้บริหาร สถาบันสอนภาษา Fun Language

ทุกวันนี้เมื่อมีรายได้เข้ามา สูตรความพอของพร้อมพรจึงใช้วิธีแบ่งรายได้ออกเป็นสามส่วน ส่วนแรกให้คุณพ่อคุณแม่และตอบแทนครอบครัว ส่วนที่สองเป็นเงินกองกลางของครอบครัวตนเองที่มีกันสองคนสามีภรรยาซึ่งเป็น ทั้งเงินออมเงินลงทุนและค่าใช้จ่ายร่วมกัน ส่วนสุดท้ายเป็นเงินใช้จ่ายส่วนตัวที่จะนำไปลงทุนเพิ่มเติมหรือใช้จ่ายตามใจ ชอบ

พร้อมพรพูดถึงสไตล์การลงทุนของเธอว่า "พูดได้เต็มปากว่าเป็นแนว conservative  แต่ไม่ได้แปลว่าชอบฝากเงินกับแบงก์  แต่ไม่ชอบเสี่ยงแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ  ชอบเสี่ยงแต่ขอทำความรู้จักสิ่งที่จะเสี่ยงให้ดีว่าน่าเสี่ยงจริงหรือเปล่า คิดนานคิดช้าไม่เป็นไร  ถ้าขาดทุนจะได้โทษตัวเองได้เต็มที่ว่าเราดูแล้วเต็มที่และเราพลาดเอง ไม่ต้องไปโทษใคร"

เธอบอกว่าฝากเงินในธนาคารน้อยมาก เพราะดอกเบี้ยต่ำอยากให้เงินทำงานหาดอกผลให้เราอย่างเต็มที่ ส่วนใหญ่จึงลงทุนในหุ้น กองทุนรวมหุ้น กองทุนทองคำ ส่วนที่ถือเป็นการลงทุนภาคบังคับคือลงทุนในตราสารที่ให้สิทธิประโยชน์ทาง ภาษีเช่น ประกันชีวิต กองทุน LTF ส่วนการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์นั้นมีบ้าง

ที่ ผ่านมาพอใจและชื่นชอบการลงทุนในกองทุนรวมหุ้นมากที่สุด เพราะมีการกระจายความเสี่ยงตามสัดส่วนการลงทุนในตราสารประเภทต่างๆ หรือระหว่างตราสารในประเภทเดียวกัน และเหมาะกับลักษณะของตนเองที่ไม่มีเวลาจะศึกษาหรือติดตามหุ้นรายตัวนัก

"ที่ ผ่านมาลงทุนในกองทุนรวมหุ้นมาตลอดและได้ผลตอบแทนดี นอกจากนี้ การลงทุนในหุ้นก็เป็นอีกทางที่ชอบ แต่ลงเพียง 2-3 ตัวเท่านั้นเพราะเป็นคนคิดช้า คิดนาน หัวโบราณอีกต่างหาก ชอบดูข้อมูลหุ้นแต่ละตัวให้ทราบถึงโครงสร้างการทำธุรกิจ งบการเงิน แนวโน้มการทำธุรกิจก่อนค่อยตัดสินใจซื้อ คือถ้าดูแล้วไม่เข้าใจว่าบริษัทนี้ทำอะไรยังไง หรือมีรูปแบบธุรกิจที่ซับซ้อนจะไม่สนใจเลยแม้ว่าใครจะว่าดีแค่ไหนก็ตาม ส่วนตัวชอบหุ้นที่ conservative คือเป็นธุรกิจที่เข้าใจได้ง่าย มีสัดส่วนหนี้ค่อนข้างน้อย มีการเติบโตสม่ำเสมอ"

ในโหมดการลงทุนของ พร้อมพรดูเหมือนเธอจัดการได้อย่างลงตัว  ในโหมดของค่าใช้จ่ายเธอบอกว่ามีวิธีเช็คสุขภาพทางการเงินง่ายๆ  คอยดูว่ารายได้มากกว่ารายจ่ายต่างๆ หรือเปล่า ทั้งค่าใช้จ่ายประจำ ค่าผ่อนนู่นนี่ภาระดอกเบี้ยเป็นอย่างไร อีกนานเท่าไหร่จะชำระหนี้หมดและแผนการชำระหนี้ราบรื่นดีอยู่หรือไม่ และมีเงินออมเหลือใช้ในยามฉุกเฉินบางไหมถ้าไม่ก็รีบลดรายจ่ายที่ไม่จำเป็น หรือหารายได้เพิ่มด่วน

"พูดจริงๆ ก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เห็นอะไรสวยงามก็อยากซื้ออยากได้ แต่ด้วยเศรษฐกิจแบบนี้ ต้องฝึกสติให้รู้จักคิดให้ดีก่อนจะใช้เงินตามใจตัวเองอีกทางคือบังคับให้มี วินัยทางการเงิน คือพอมีรายได้เข้ามาจะกันส่วนที่เป็นเงินลงทุน เงินออม หรือส่วนที่เป็นค่าใช้จ่ายประจำไว้ก่อน เหลือส่วนที่จะใช้จ่ายตามสบายไว้ให้น้อยหน่อยจะได้คิดก่อนให้มากๆ เวลาใช้ บางครั้งอยากซื้ออะไรก็ตัดใจไม่ซื้อและนำเงินไปบริจาคแทน เพราะเงินจำนวนหนึ่งสำหรับเราอาจมีความหมายเพียงชุดใหม่ 1 ชุด แต่อาจสร้างสิ่งดีๆ ที่มีความหมายต่อผู้อื่นได้อีกมากมาย และบางครั้งยังนำใบเสร็จเงินบริจาคเหล่านี้มาหักภาษีได้อีกด้วย"

  พร้อมพรบอกว่า ทั้งหมดนี้อยากให้ทุกคนวางแผนการเงินเพราะคนที่วางแผนการเงินจะเตรียมพร้อม เพื่อก้าวไปข้างหน้าสู่เป้าหมาย ส่วนคนที่เรื่อยเปื่อยก็คือไปเรื่อยๆ ไม่คิดอะไรมากเพราะไม่มีเป้าหมาย ดังนั้น คนเราควรวางแผนการเงินเพื่อจะได้รู้ฐานะการเงินตามจริงเสมอ รู้ที่มาที่ไปของรายได้รายจ่าย รู้จักจัดสรรเงินออมและสนใจแนวทางการบริหารเงินให้งอกเงยเพื่อสิ่งจำเป็น หรือเพื่อเป้าหมายในชีวิตและมีความตั้งใจมีความพยายามที่จะบรรลุเป้าหมายให้ ได้คนที่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย

"ถ้าใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยแบบประหยัด หรือยังมีเงินเหลือเก็บก็ยังโอเค แต่น่าเสียดายโอกาสในการทำให้เงินนั้นงอกเงยถ้าไม่สนใจจะบริหารให้ดี แต่หากเรื่อยเปื่อยแบบสุรุ่ยสุร่ายนี่น่ากลัวเพราะมีโอกาสสูงที่จะมีปัญหา ทางการเงินในอนาคตเมื่อรายได้ลดลง หรือเมื่อต้องการใช้จ่ายกับสิ่งที่จำเป็นเช่นยามเจ็บป่วยหรือยามเกิด เหตุการณ์ฉุกเฉินอย่างน้ำท่วมต้องอพยพ ต้องตุนอาหารและน้ำ ต้องซ่อมบ้าน อะไรต่างๆ  หากใช้จ่ายกับสิ่งฟุ่มเฟือยจนเป็นหนี้สินหรือไม่เหลือเงินเพื่อสิ่งที่จำ เป็นก็คือ “ได้หน้า แต่ตัวข้าจน” และเป็นการดำเนินชีวิตโดยประมาท ลองถามตนเองก่อนว่าเรามีบ้านของตนเองหรือยัง หากตัวเราเองหรือคนในครอบครัวเจ็บป่วยมีเงินสำรองไว้บ้างไหม หากอยากเรียนต่อเพื่อเพิ่มพูนความรู้หรือสร้างอนาคตที่ดีทางวิชาชีพมีเงิน ค่าเทอมหรือไม่หากตกงานจะมีเงินสำรองใช้จ่ายไปก่อนนานเท่าใด มีการออมเงินเพื่อใช้จ่ายหลังเกษียณบ้างหรือยัง เวลาจ่ายบัตรเครดิตจ่ายตามจำนวนมูลค่าชำระขั้นต่ำหรือเปล่า หากคำตอบคือไม่มี ควรหันมาทบทวนและปรับปรุงการใช้เงินของตนเองโดยด่วนเพราะหมายความว่าเราไม่ มีเงินสำรองกรณีฉุกเฉินหรือเพื่อสิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตระยะยาวเลย ควรหันมาให้ความสำคัญกับการวางแผนชีวิตให้มั่นคงก่อน ของฟุ่มเฟือยต่างๆ เอาไว้ทีหลังก่อนที่จะพังเพราะเป็นหนี้"

เธอมองในภาพรวมว่าคนไทยยัง ขาดความรู้เรื่องการวางแผนการเงิน ซึ่งเป็นความรู้ที่สำคัญมาก ช่วยสร้างฐานะตนเอง และสร้างชาติได้นะคะอาจเพราะการวางแผนการเงินเป็นเรื่องที่ฟังดูไกลตัว เข้าใจยาก และไม่ได้รับการปลูกฝังและเผยแพร่ความรู้อย่างเพียงพอ ส่วนใหญ่ที่เรียนๆ มาครูก็สอนแค่ให้ประหยัด ทำบัญชีรายรับรายจ่าย รู้จักออม ฝากธนาคาร แต่ไม่ได้มีการให้ความรู้ลึกลงไปว่าควรวางแผนหรือบริหารเงินอย่างไร   ตราสารเพื่อการออมการลงทุนมีอะไรบ้าง ความเสี่ยงและผลตอบแทนต่างกันอย่างไร ที่จะช่วยให้สามารถสร้างภาวะการเงินให้แข็งแกร่งเพียงพอกับความต้องการใช้ จ่ายที่สมัยนี้มีสิ่งเย้ายวนใจให้ใช้เงินมากมาย

ทุกวันนี้พร้อมพรขอ เลือกใช้จ่ายพอประมาณตามฐานะ ไม่ฟุ่มเฟือยเกินตัว คิดเหตุผลให้รอบคอบก่อนแล้วก็รู้จักจัดสรรเงินไว้เผื่อเหตุฉุกเฉินบ้าง โดยใช้ความรู้ ความรอบคอบประกอบด้วย และต้องมีคุณธรรมในการได้มาหรือใช้จ่ายเงินด้วย และแน่นอน เธอเชื่อเสมอว่าสุขภาพกายสำคัญกว่าความร่ำรวยแน่นอน    เพราะรวยไปแต่ต้องผจญความทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วย   นี่ก็เหมือนไม่มีชีวิต  แต่ที่สำคัญกว่าสุขภาพกายคือสุขภาพใจ ต้องมีจิตใจที่เบิกบานแจ่มใสและมีความสุขด้วยจึงจะมีสุขภาพกายที่ดีอย่าง ยั่งยืน

โพสต์เมื่อ 28th June 2012 โดย Chulakorn Yosakrai

#4 ยิ่งไม่กล้าเสี่ยง กลับยิ่งเสี่ยง

#4 ยิ่งไม่กล้าเสี่ยง กลับยิ่งเสี่ยง

ที่มา http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=dooeasy

“ผมถือว่า "เหนือฟ้ายังมีฟ้า บนสวรรค์มีไม่รู้ตั้งกี่ชั้น แต่เวลาลงนรกก็มีไม่รู้ตั้งกี่ขุมเช่นกัน จะไม่มีคำว่าถูกว่าแพงในตลาดหุ้น" ………… วัชระ แก้วสว่าง (เสี่ยป๋อง) นักลงทุนรายใหญ่มืออาชีพ

ความเสี่ยงที่สุดในชีวิต ของการที่ไม่ยอมเสี่ยงอะไรเลย

หลายครั้งมาก ที่จุดที่ดีที่สุดในการซื้อ คือ จุดที่ไม่มีใครอยากซื้อ และ จุดที่ดีที่สุดในการขาย คือ จุดที่ไม่มีใครอยากขาย

หากราคา หุ้นขึ้นไปแรงเกินเหตุ บางทีก็น่าเสี่ยงขายนะครับ และถ้าหุ้นนั้นมีปัจจัยพื้นฐานดีแต่ลงมาเกินเหตุเพราะตลาดไม่ดี และราคาหุ้นก็หยุดการไหลลงได้แล้ว ก็น่าเสี่ยงซื้อเช่นกัน

ไม่ว่า หุ้นจะขึ้นหรือจะลง คนกลุ่มแรกที่จะซื้อหรือขายหุ้นก่อนเสมอ คือ เจ้าของ หรือ ผู้บริหาร ซึ่งรู้แนวโน้มของกิจการตัวเองก่อนคนอื่นอยู่แล้ว ว่ากำลังจะมีสิ่งใดเกิดขึ้น ……… ในช่วงนี้ ไม่มีใครเข้าใจหรอกครับ ว่าทำไมหุ้นขึ้น หรือ ทำไมหุ้นลง

คนกลุ่มต่อมาที่จะซื้อหรือขาย ในขณะที่หุ้นยังขึ้นหรือลง ไม่มากนัก ได้แก่กลุ่มรายใหญ่ กลุ่มกองทุน ซึ่งกลุ่มนี้ติดตามการเคลื่อนไหวของราคาอย่างใกล้ชิด และพยายามเกาะแนวโน้มตลอดเวลา

เมื่อคนกลุ่มนี้ ซื้อหรือขาย ราคาหุ้นจะขึ้นหรือลงอย่างรวดเร็ว คราวนี้ก็เป็นหน้าที่ของนักวิเคราะห์ ที่จะต้องอธิบายปรากฏการณ์ หาเหตุผลมาใส่ให้ได้ ว่าทำไมหุ้นถึงขึ้นหรือทำไมหุ้นถึงลง

วันรุ่งขึ้น หนังสือพิมพ์ สื่อ และ ข้อมูลตามเว็บบอร์ด จะออกมาขยายผล จนข่าวนี้ เป็นที่รู้กันโดยทั่วไป

เมื่อ แรงซื้อของกลุ่มคนจำนวนมาก มาแย่งกันซื้อ คนส่วนใหญ่ก็จะมาช่วยกันผลักราคาให้ขึ้นไปเรื่อยๆ คนที่ตั้งขายอยู่ ก็รีบถอนที่วางขายออก เพราะกลัวว่า ขายแล้ว เดี๋ยวมันจะขึ้น ทั้งๆที่ราคานี้อาจจะวิ่งรอข่าวดีนั้นมาเป็นเดือน จนเกินปัจจัยพื้นฐานที่ควรจะเป็นแล้วก็ได้ กว่าจะรู้ตัวอีกที อ้าว ราคากลับมาเท่าทุนซะแล้ว

ในทำนองเดียวกัน ครับ เมื่อแรงขายของกลุ่มคนจำนวนมาก มาแย่งกันขาย คนส่วนใหญ่ก็จะมาช่วยกันผลักราคาให้ลงไปเรื่อยๆ คนที่ตั้งซื้ออยู่ ก็รีบถอนที่วางซื้อออก เพราะกลัวว่า ซื้อแล้ว เดี๋ยวมันจะลง ทั้งๆที่ราคานี้อาจจะไหลลงรอรับข่าวร้ายนั้นมาเป็นเดือน จนเกินเหตุกว่าที่ควรจะเป็น แล้วก็ได้ กว่าจะรู้ตัวอีกที อ้าว วิ่งขึ้นไปไหนต่อไหนซะแล้ว

เคยเห็นบ่อย ใช่ไหมครับ ผลประกอบการออกมาแย่ หุ้นกลับดีดขึ้นทันที แต่พอผลประกอบการออกมาดี ราคาหุ้นดันร่วงลงซะอย่างงั้น

กาล ครั้งหนึ่งนานมาแล้ว พี่คนหนึ่ง เธอเล่าให้ผมฟังว่า จะซื้อหุ้นบริษัท ABC เพราะญาติเธอเป็นผู้บริหารอยู่ในบริษัทนี้ บอกเธอมาว่า บริษัทกำลังจะได้งานประมูลเป็นหมื่นล้าน

ผมเองก็หูผึ่งเลยล่ะ ไปดูกราฟหุ้นประกอบ ก็เห็นดีเห็นงามด้วย โครงสร้างกราฟมีแนวโน้มเป็นขาขึ้นเห็นๆ ถึงมันจะขึ้นมาก่อนหน้านั้นแล้วตั้งครึ่งเดือนก็ยังไม่เห็นว่าแนวโน้มการ ขึ้นจะชะลอตัวลงเลย เออ แหะ ท่าทางจะเป็นจริง อย่างที่พี่บอก

“อ้าว เธอซื้อแล้วหรอ พี่ยังไม่ได้ซื้อเลย พี่เห็นว่ามันขึ้นมามากแล้ว อยากจะรอให้ลงมาที่เก่าก่อน แล้วเดี๋ยวพี่จะซื้อ” พี่เธอให้เหตุผลประกอบ เพราะเธอมองว่าเสี่ยงไปที่จะมาซื้อตอนนี้ แบบว่า ราคามันขึ้นมามากแล้ว

ตลอด เวลา 3 สัปดาห์นับจากนั้น ราคาหุ้นไม่มีทีท่าว่าจะกลับมาหาพี่อีกเลย จนคนทั้งตลาดเริ่มให้ความสนใจ นักวิเคราะห์ก็รีบทำการเข้าสัมภาษณ์ผู้บริหารบริษัทนั้นในทันที แล้วก็ออกมาแนะนำให้ซื้อหุ้น ABC เพื่อเก็งกำไรข่าวการได้งานโครงการใหญ่

พี่ สาวคนสวยของเรา ถึงจะยอมปรับราคาขึ้นมานิดนึง ตามคำแนะนำซื้อเก็งกำไรที่ได้ยินมาแล้ว แต่ราคาก็ยังไม่มีทีท่าจะอ่อนตัวลงมารับพี่อีกเลย แม้พี่จะใช้ความพยายามในการปรับราคาขึ้นทีละนิดครั้งแล้วครั้งเล่าก็ตาม

ใน ที่สุด วันตัดสินใจก็มาถึงครับ หนังสือพิมพ์หุ้น 3 ฉบับ ต่างพาดหัวข่าวตรงกัน ว่าพรุ่งนี้ จะรู้ผลการประมูล แล้วมีการคาดการณ์กะเก็งกันว่า บริษัท ABC จะได้งานแน่ๆ ...... ราคาหุ้นก็ยิ่งเพิ่มความร้อนแรง กระโดดขึ้นทะยานไกล ไปแบบเร่งรีบ ในที่สุด ด้วยความกลัวตกรถ พี่สาวก็ตัดสินใจเคาะซื้อเดี๋ยวนั้น ในทันที

วัน รุ่งขึ้น ผลประมูลงานใหญ่ออกมา บริษัท ABC ได้งานไปจริงๆด้วย ราคาหุ้นวิ่งขึ้นไปอย่างรวดเร็ว แต่ในอีกมุมนึง ผมกลับมองว่า นี่เก็งกำไรกันขึ้นมา จนราคาเว่อร์ไปแล้ว เลยขายเอากำไรออกมาก่อน ขายทั้งๆที่คนส่วนใหญ่ในตลาดที่เพิ่งทราบข่าวดีจากทางหน้าหนังสือพิมพ์กำลัง อยากซื้อนั่นแหละ

“อ้าว เธอขายแล้วหรอ ทำไมรีบขายล่ะค่ะ บริษัทกำลังมีข่าวดี ทุกโบรกฯก็เชียร์ซื้อกัน พี่ยังไม่ขายหรอก กลัวขายแล้วไปต่อ เดี๋ยวรอให้ได้กำไรมากๆก่อน แล้วค่อยขาย” พี่เธอให้เหตุผลประกอบ เพราะเธอมองว่าเสี่ยงไปที่จะมาขายตอนนี้ ก็บริษัทเพิ่งเซ็นงานโครงการหมื่นล้านไปนี่ มันน่าจะขึ้นต่อ

หลังจาก ที่ข่าวออก ราคาหุ้นก็วิ่งขึ้นไปอย่างร้อนแรง แล้วการขายทำกำไรก็ตามมา ดังเช่นขนบธรรมเนียมประเพณีของการเก็งกำไรที่มีมาแต่โบราณกาล

มัน เป็นสูตรสำเร็จรูปเลยก็ว่าได้ “ขายเมื่อมีข่าวลือ, ซื้อเมื่อมีข่าวจริง” ถ้าอยากจะอินเตอร์หน่อย ก็ต้องบอกว่า “Buy on Rumor, Sell on Fact”

“เธอ พี่ยังไม่ได้ขายออกไปเลย ตอนนี้มันกลับมาที่ราคาที่พี่ซื้อแล้วอ่ะ เดี๋ยวมันคงขึ้นเนาะ บริษัทนี้ถือลงทุนได้ ปัจจัยพื้นฐานดี” ...... พี่เธอปลอบตัวเอง พูดเองคิดเองเออเอง และรอคอยวันนั้นมาเป็นเวลากว่า 3 ปีแล้ว

ถ้าหุ้นมีแนวโน้มจะขึ้น แพงแค่ไหน ก็น่าเสี่ยงซื้อครับ หากพลาดขึ้นมา ก็แค่ขายตัดขาดทุน เสียหายเล็กน้อย ดีกว่าไปไล่ซื้อตอนที่ใครๆก็รู้ข่าวดีนั้น แล้วแย่งกันขาย ออกมาแทบไม่ทัน

ใน ฝั่งของข่าวร้ายก็เช่นกัน ครับ หากหุ้นนั้นมีข่าวร้ายในทางจิตวิทยารออยู่ และใครๆก็ทราบกัน มันก็จะไหลลงมาเรื่อยๆ ท่ามกลางข่าวร้ายที่ออกมาทางสื่อและมาจากบทวิเคราะห์ หากมันปรับตัวลงมาเว่อร์เกิน ขณะที่ปัจจัยพื้นฐานยังไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้น กลับน่าหาโอกาสเสี่ยงซื้อมากกว่า

นับตั้งแต่ รัฐบาลของคุณทักษิณ โดนยึดอำนาจ ก็มีคนโยงหุ้นบ้านเอสซี กับ หุ้นดาวเทียม ว่าจะได้รับผลลบเลวร้ายเป็นผลพวงตามมา นับตั้งแต่วันที่แบ็งค์ชาติออกมาตรการสำรอง 30% ก็มีคนมองว่า หุ้นกลุ่มหลักทรัพย์จะเฉา เน่าสุดขีด

เมื่อทุกคน มองในทางลบ แรงขายก็ตามมา หนักหน่วงต่อเนื่อง จนบางที ก็ลงมาเกินเหตุนะครับ จริงอยู่ เวลาที่กระแสข่าวร้ายกำลังมาแรง เราก็ไม่ควรจะทำเก่ง พายเรือทวนน้ำ ให้เรือล่ม แต่เมื่อโอกาสเข้าเก็บมาถึง มันก็น่าเสี่ยง

ไม่ซื้อตอนที่คนส่วนใหญ่กลัว จะไปซื้อตอนที่คนส่วนใหญ่มั่นใจสุดขีด ก็จะยิ่งเสี่ยงกว่า

“ท่าน ครับ ทำไมท่านซื้อหุ้นบ้านเอสซี กับ หุ้นดาวเทียม เขาว่ากันว่า หุ้น 2 ตัวนี้ เจอพิษการเมืองอยู่ไม่ใช่หรอครับ แล้วบริษัทหลักทรัพย์ใหญ่ด้วย ท่านซื้อทำไมครับ เห็นเขาว่าตลาดซบเซาอย่างงี้ โบรกเกอร์เจ๊งระนาว” ผมไปเจ๊าะแจ๊ะ กับเซียนหุ้นชั้นครูท่านหนึ่ง ถามท่านตรงๆเลย จนท่านแทบจะสำลักกาแฟ

“มันลงมาสุดแล้ว ผมก็ซื้อ” ผมยัง งง อยู่ดี ท่านรู้ได้ไงล่ะเนี่ยะว่าลงมาสุดแล้ว

“ก็ คุณดูหน่อยสิ ไม่เห็นรึไง หุ้น 3 ตัวนี้ มันนิ่งแล้ว ไม่มีคนอยากขายแล้ว ก็แสดงว่า ราคาหุ้นต่ำเกินไปแล้วไง ไม่มีใครอยากขายแล้วที่ราคานี้ไง เข้าใจไหม” เอาล่ะ ผมพอจะเข้าใจ แต่ลาท่านไปก่อนดีกว่า ท่านกำลังใช้สมาธิอยู่กับหุ้น เดี๋ยวเจ็บตัวเปล่าๆ

ปรากฏการณ์ที่พบ เห็นบ่อยในห้องค้า คือ นักลงทุนส่วนใหญ่ จะขึ้นเครื่องหมายแบล็คลิสต์ให้กับหุ้นที่มีข่าวร้าย แล้วท่องแต่ข่าวร้ายนั้นๆ จนลืมดูไปว่าราคาหุ้นได้ลงมารับข่าวร้ายจนเกินเหตุแล้วหรือยัง ในทำนองเดียวกัน นักลงทุนส่วนใหญ่ จะยอมจ่ายค่าความนิยมให้กับหุ้นที่มีข่าวดี แล้วท่องแต่ข่าวดีนั้นๆจนขึ้นใจ จนลืมดูไปว่าราคาหุ้นได้ขึ้นมารับข่าวดีไปมากเกินพอแล้วหรือไม่

คน ส่วนใหญ่ จึงมักต้องซื้อเป็นคนท้ายๆและขายเป็นคนท้ายๆเสมอ เพราะไม่ได้ทำการประเมินไว้เลย ว่าราคาหุ้นได้ซึมซับข่าวดีหรือข่าวร้ายนั้น มากพอแล้วหรือยัง

และที่แปลกแต่จริง ...... เวลาราคาหุ้นลงมามากจนนิ่งแล้ว ก็ไม่กล้าซื้อ เพราะมองว่า เสี่ยงเกินไปที่จะซื้อหุ้นตัวนี้ เห็นเขาว่าไม่ดี พอขึ้นไปมากแล้ว ก็ไม่กล้าขาย เพราะมองว่า เสี่ยงเกินไปที่จะขายหุ้นตัวนี้ เห็นหุ้นกำลังขึ้น

จะทำอะไรก็กลัวเสี่ยง เลยเสี่ยงหนักเลยล่ะคราวนี้ ซื้อก็ช้ากว่าเขาแล้วยังจะขายช้ากว่าเขาอีก

เมื่อคิดจะทำการค้าหุ้น ต้องตัดสินใจไว และ กล้าเสี่ยงครับ

เพราะความไม่ยอมเสี่ยงกับอะไรเลย อาจจะเป็นความเสี่ยงที่สุดในชีวิต


ขอบคุณที่มา http://www.ThaiDayTrade.com


Create Date : 14 กุมภาพันธ์ 2552

PIGS : มหาอำนาจโบราณ กลุ่มประเทศเสี่ยงล้มละลายใหม่ในยุโรป

PIGS : มหาอำนาจโบราณ กลุ่มประเทศเสี่ยงล้มละลายใหม่ในยุโรป

posted on 02 Jun 2010 21:55 by terasphere  in Special-Report

PIGS : มหาอำนาจโบราณ กลุ่มประเทศเสี่ยงล้มละลายใหม่ในยุโรป


ที่มา http://terasphere.exteen.com/20100602/pigs

เอเธนส์, กรีซ : เหตุจลาจลเผาเมืองครั้งล่าสุดจากความไม่พอใจการตัดลดงบประมาณค่าจ้างของภาค รัฐ เพื่อขอความช่วยเหลือจาก IMF และกลุ่มประเทศยูโรโซน ชวนให้คิดถึงภาวะ Ochlocracy(οχλοκρατία) ที่ปรากฏในหนังสือเรื่อง Historie ของ Polybius(200 – 117 BC) ซึ่งเป็นภาวะฝูงชนที่ไม่พอใจการปกครองของรัฐเริ่มเข้าทุบทำลาย เผาศาสนสถานและหน่วยงานรัฐเพื่อล้มล้างรัฐบาลอันไม่น่าพึงพอใจเสียโดยขาด ความยับยั้งชั่งใจและหลักกฎหมาย เห็นได้ว่าเมื่อประชาชนไม่พอใจ “รัฐ” ที่ไม่อาจตอบสนองความต้องการของพวกเขาเสียแล้ว ลักษณะธรรมชาติของมนุษย์และสังคมก็ไม่เปลี่ยนแปลงอะไรไปเลยนับแต่ครั้งโบราณ



โรม, อิตาลี : ปัญหาโจรล้วงกระเป๋าในเขตท่องเที่ยวของกรุงโรม เป็นที่รู้จักกันดีและทางการก็ประกาศเตือนให้ระมัดระวังเป็นพิเศษ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากเกิดภาวะเศรษฐกิจถดถอยทั่วโลก จำนวนมิจฉาชีพในกรุงโรมก็เพิ่มขึ้น ความเหลื่อมล้ำทางสังคมระหว่างอิตาลีภาคเหนืออันเป็นแหล่งอุตสาหกรรมการค้า และแหล่งท่องเที่ยว เมื่อเปรียบเทียบกับอิตาลีตอนใต้ที่เป็นแหล่งเกษตรกรรมและประมงก็มีช่องว่าง ถ่างขยายอย่างรวดเร็ว ชาวอิตาลีตอนเหนือเริ่มไม่พอใจที่รัฐบาลนำเงินภาษีของตนไปอุ้มการพัฒนาและ อุดค่าใช้จ่ายภาครัฐในอิตาลีตอนล่าง รวมถึงปัญหามาเฟียที่เหิมเกริมมากขึ้นจากการเข้าถึงแหล่งทุนนอกกฎหมายในภาวะ เศรษฐกิจถดถอย คล้ายกับว่าอิตาลีได้ย้อนกลับไปในยุคนครรัฐยุคกลาง ที่เหล่านครอันเจริญรุ่งเรืองทางเหนือ ทั้งมิลาน ฟลอเรนซ์ เจนัว เวนิซ ตั้งข้อรังเกียจและกีดกันนครทางใต้จนอิตาลีอ่อนแอลง



มาดริด, สเปน : การทุ่มเงินมหาศาลซื้อคริสเตียโน โรนัลโด เข้ามาอยู่ในทีมเรอัล มาดริด เหมือนจะไม่ได้ช่วยให้ทีมฟุตบอลที่โด่งดังแห่งนี้ประสบความสำเร็จในเวที ยุโรปฉันใด การเทเงินของธนาคารกลางสเปนเพื่อกระตุ้นเศรษฐกิจภายในประเทศก็ไม่ประสบความ สำเร็จเช่นเดียวกับทีมเรอัล มาดริด ฉันนั้น ภาวะขาดดุลการคลังของสเปนที่ต่อเนื่องประกอบกับภาคอุตสาหกรรมที่ได้รับผล กระทบจากวิกฤตการเงิน ทำให้กรุงมาดริดเต็มไปด้วยมิจฉาชีพไม่แพ้กรุงโรม แม้ว่าภาวะเงินเฟ้อจะยังต่ำอยู่เนื่องจากการใช้เงินสกุลยูโร แต่เมื่อชาวบ้านเริ่มอดอยาก ความมั่นคงของรัฐก็เริ่มสั่นคลอน ไม่แตกต่างไปจากการล้มเหลวของเศรษฐกิจช่วงปลายยุคล่าอาณานิคมจากผลของการ ปล้นทองคำแห่งอินคามาใช้อย่างฟุ่มเฟือยในยุโรป



ลิสบอน, โปรตุเกส : มหานครแห่งการสำรวจในศตวรรษที่ 17-18 กลับเงียบเหงาลงถนัดตา เมื่อเหล่าเรือใบสามเสาหมดสิ้นมนต์ขลังแห่งการค้า โปรตุเกสประสบปัญหาเศรษฐกิจถดถอยพร้อมๆกับสเปน หลังจากเสียเมืองท่าอาณานิคมสำคัญในอินเดียอย่าง Gao ให้แก่อังกฤษ เศรษฐกิจกว่า 60% ของโปรตุเกสก็ต้องผูกติดอยู่กับการค้ากับประเทศเพื่อนบ้านในคาบสมุทรไอบี เรียที่พรมแดนติดกันมาตั้งแต่ช่วงปลายยุคอาณานิคม หนึ่งในสามของพันธบัตรรัฐบาลโปรตุเกสถูกครอบครองโดยรัฐบาลสเปน และเมื่อเศรษฐกิจของประเทศใดประเทศหนึ่งทรุดลง ทั้งสองประเทศก็เสียหายไปพร้อมกันเช่นเดียวกับการล่มลงของกองเรือผสมอาร์มาดา

กลุ่ม PIGS หรือกลุ่มประเทศเศรษฐกิจยุโรปใต้ ถูกเรียกขานครั้งแรกในปี 1997 และถูกนำมาใช้เมื่อวิกฤตการเงินและเศรษฐกิจเริ่มปะทุขึ้นที่สหรัฐอเมริกา ในปี 2007 เนื่องจากทั้งสี่ประเทศ ได้แต่ โปรตุเกส อิตาลี กรีซ และสเปน เป็นประเทศที่มีหนี้สินภาครัฐสูงเมื่อเทียบกับ GDP โดยนักลงทุนมองว่าทั้งสี่ประเทศมีความเสี่ยงสูง และให้ค่าความเชื่อมั่นในพันธบัตรต่ำ จึงเป็นที่จับตามองของทั้งนักธุรกิจ นักการเงิน และนักการเมืองของยุโรปเรื่อยมา โดยเฉพาะอย่างยิ่งกลุ่มประเทศยูโรโซนที่เกรงว่าหากทั้งสี่ประเทศนี้ประสบ ปัญหา จะพลอยทำให้ความฝันการรวมยุโรปตามปฏิญญาลิสบอนพังทลายลงไปอย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มอย่างจริงจัง

ประเทศที่มีปัญหาหมักหมมและหนักหนาสาหัสที่สุดในกลุ่มนี้คือประเทศกรีซ กรีซมีหนี้สาธารณะอยู่ 2.36 แสนล้านเหรียญคิดเป็น 113.40% ของ GDP ซึ่งมองดูอาจจะน้อยถ้าเปรียบเทียบกับญี่ปุ่นซึ่งมีหนี้สาธารณะอยู่ 192.10% ของ GDP แต่ปัญหาของกรีซคือ หนี้ทั้งหมดนั้นเป็นหนี้ต่างประเทศ แตกต่างจากญี่ปุ่นที่เป็นหนี้ภายในประเทศ หรือเป็นเงินออมของคนกันเอง อีกทั้งหนี้ของกรีซเป็นหนี้ภาครัฐมากกว่าหนี้ภาคเอกชน หมายความว่ารัฐบาลกรีซต้องหาเงินมาใช้หนี้ที่ตัวเองกู้ไว้ในอดีตมาจ่ายพร้อม ดอกเบี้ย ซึ่งเป็นดอกเบี้ยอัตราสูงในช่วงเศรษฐกิจขาขึ้น โดยที่ประเทศกรีซเองขาดสมรรถภาพในการหาเงินเข้าประเทศ ลองกวาดสายตาดูรอบตัวเราสิครับว่า เรามีสินค้าอะไรที่นำเข้าจากประเทศกรีซบ้าง แน่นอนว่าคงหาไม่เจอ เพราะรายได้หลักของประเทศกรีซมาจากการส่งออกน้ำมันมะกอกและการท่องเที่ยว และหลังจากกรีซเข้าร่วมใช้เงินยูโรโดยนักเศรษฐศาสตร์หลายสำนักเตือนว่า เศรษฐกิจของกรีซเองยังไม่เข้มแข็งพอที่จะใช้เงินตราที่แข็งค่าจนทำให้ขีด ความสามารถในการแข่งขันลดต่ำลงขนาดนั้น กรีซยังก่อหนี้มากมายโดยเฉพาะการทุ่มทุนให้กับการสร้างสนามกีฬาและการจัด โอลิมปิก 2004 ที่ขาดทุนย่อยยับและต้องเสียค่าบำรุงรักษาทุกปีไปเปล่าๆ

แม้ว่าในตอนนี้ (ต้นมิถุนายน 2010) ทั้ง IMF และกลุ่มประเทศยูโรโซน จะลงมติให้เงินช่วยเหลือแก่รัฐบาลกรีซในการกอบกู้ภาวะเศรษฐกิจของประเทศ แล้วกว่า 8 แสนล้านยูโร แต่ก็เหมือนเป็นการเติมเชื้อไฟให้กับภาวะความไม่มั่นคงทั้งทางเศรษฐกิจที่ ลามไปถึงการเมืองของกรีซเข้าเสียอีก เพราะทั้ง IMF และ ยูโรโซน ยื่นเงื่อนไขว่าก่อนจะช่วยต้องลดการขาดดุลเสียก่อน ไม่งั้นช่วยเท่าไรก็ถมไม่เต็ม และทางเลือกของกรีซในการแก้ปัญหางบประมาณขาดดุลก็เหมือนกับการแก้ปัญหาเงิน ไม่ทันใช้ของคนธรรมดานี่ล่ะครับ คือถ้าไม่ลดรายจ่าย ก็ต้องเพิ่มรายได้ ในเมื่อรายได้จากสินค้าส่งออกของกรีซดูมืดมนหมดหนทางขายของเพิ่ม ก็ต้องหั่นรายจ่ายของตัวเองทิ้ง และรายจ่ายที่ตัดง่ายที่สุดเห็นทีจะไม่พ้นเงินเดือนของข้ารัฐการ และลูกจ้างรัฐต่างๆนั่นเอง

ทีนี้ก็จลาจลเป็นการใหญ่ล่ะครับ ไม่มีใครจะอยากได้เงินน้อยลงหรอก ถึงแม้ว่ารัฐบาลจะโฆษณาประชาสัมพันธ์บอกว่าเป็นเรื่อง “ช่วยชาติ” แต่ถ้า “ช่วยชาติ” แล้วต้องอดมื้อกินมื้อ คนก็คงต้องดิ้นรนเพื่อปากท้องของตัวเองมากกว่าประเทศชาติที่เอาเงินไปใช้ทาง ไหนก็ไม่รู้ หรือรู้ทั้งรู้แต่ก็ได้สมยอมมานานแล้วสักเท่าไร งานนี้ก็เผาบ้านเผาเมืองไปหลายจุดจนมีคนเจ็บคนตายไปเหมือนกัน (แต่ก็ใช้ตำรวจปราบจลาจลและกระบองบวกแก๊สน้ำตานะครับ ไม่ได้ใช้ M16 หรือสไนเปอร์) รัฐบาลกรีซเองก็ตกที่นั่งลำบากถูกบีบทั้งภายในและภายนอก ถ้าไม่ตัดรายจ่ายก็ล้มละลาย ถ้าตัดรายจ่ายรัฐบาลก็ล้มเหลว ว่าไปก็เหมือนเกือบๆจะเสียเอกราชไปกลายๆแล้วทีเดียว


การจลาจลในกรุงเอเธนส์ มีนาคม 2010 : Gettyimages

เมื่อกรีซมีปัญหาหนัก กลุ่มประเทศยุโรปที่ใช้เงินยูโร ที่เรียกกันว่ายูโรโซนก็อ่วมอรทัยไปตามๆกัน เมื่อนักลงทุนไม่เชื่อมั่นในการแก้ปัญหาของ IMF ยูโรโซน และรัฐบาลกรีซ ก็พากันเทขายพันธบัตรกรีซ, สินค้าโภคภัณฑ์ที่มีความเสี่ยง เช่น น้ำมัน, สินค้าเกษตร, และ หุ้น ทิ้ง พาให้ตลาดทุนดิ่งเหวกันระนาวทั่วยุโรป และการที่นักลงทุนหันไปซื้อสินค้าที่มีความมั่นคงสูงอย่างทองคำก็ทำให้ราคา ทองคำแท่งทะยานขึ้นไปเรื่อยๆ ยิ่งเป็นปัญหาต่อการหาทองคำแท่งไปประกันเงินตราเข้าไปใหญ่ โดยเฉพาะกลุ่มประเทศ PIGS ที่ไม่สามารถออกธนบัตรมาเองหลังจากเข้าร่วมกับยูโรโซน ทำให้ธนาคารกลางของแต่ละประเทศไม่มีอำนาจควบคุมสภาพการเงินภายในประเทศของ ตัวเองจนกว่าจะหาทองคำไปประกันและส่งเรื่องให้ธนาคารกลางยุโรปพิมพ์เงินยูโร เพิ่มให้รัฐบาลของตนมาใช้จ่าย แต่รัฐบาลก็ไม่มีปัญญาหาเงินไปซื้อทองคำแท่งที่มีราคาสูงเสียแล้วกลายเป็น วัฏจักรมรณะที่ฉุดให้เศรษฐกิจภาพรวมของทั้งกลุ่ม PIGS และยูโรโซนสาละวันเตี้ยลงและค่าเงินยูโรก็อ่อนลงอย่างรวดเร็ว จนถึงตอนนี้ถ้าเทียบกับเงินบาทแล้ว 1 ยูโรแลกได้เพียง 39 บาท จากต้นปีที่แลกได้กว่า 47 บาท ทำให้หนี้ในสกุลเงินตราต่างประเทศทวีค่าทบขึ้นไปอีกเรื่อยๆ ไม่ต่างกับวิกฤตต้มยำกุ้งที่ส่งผลต่อเงินบาทไทยนัก

อีกสามประเทศที่เหลือ เหตุการณ์มีความแตกต่างกันไปตามสถานภาพของแต่ละประเทศ อิตาลีมีข้อได้เปรียบในเรื่องอุตสาหกรรมและการส่งออก สเปนมีหนี้สาธารณะในระดับต่ำที่สุด แต่อย่างไรก็ดี ทั้งสี่ประเทศนี้มีหนี้สาธารณะผูกพันไขว้กันไปมาจนแกะไม่ออก ถ้าประเทศใดประเทศหนึ่งล้มละลาย งดการจ่ายหนี้หรือ Debt Moratorium ไป จะทำให้ดุลบัญชีของประเทศอื่นๆเสียหายทันที เพราะต้องกันเงินส่วนหนึ่งไว้สำรองหนี้เสีย และเศรษฐกิจก็จะติดขัดต่อกันเป็นลูกโซ่ นักเศรษฐศาสตร์และนักการเงินแสดงความเป็นห่วงอย่างยิ่งต่อประเทศอิตาลีว่า อาจเป็นรายต่อไปหากกรีซประกาศยุติการชำระหนี้จริงๆ เพราะยอดหนี้สาธารณะของอิตาลีสูงสุดกว่า 1.4 ล้านล้านเหรียญเป็นหนี้ต่างประเทศกว่า 8.96 แสนล้านเหรียญ หรือ 101% ของ GDP ซึ่งยูโรโซนและ IMF เองก็อาจไม่มีปัญญาจะหาเงินมาอุ้มภาวะเศรษฐกิจของอิตาลีได้ และเสถียรภาพของรัฐบาลอิตาลีเองก็ง่อนแง่นหากนายกรัฐมนตรีจอมเจ้าชู้ อย่างซิลวิโอ แบร์ลุสโคนี ไม่สามารถแก้ไขปัญหาความเหลื่อมล้ำระหว่างภาคเหนือและภาคใต้ที่ทำให้ผู้เสีย ภาษีส่วนมากในภาคเหนือไม่พอใจอย่างรุนแรงได้

แผนผังแสดงหนี้ที่ไขว้กันไปมาระหว่างกลุ่ม PIIGS : NYTIMES

สภาพการณ์ในสเปนและโปรตุเกสนั้นดำรงอยู่เป็นคู่ขนานกัน ถ้าประเทศใดประเทศหนึ่งยังยืนหยัดได้ อีกประเทศก็จะพลอยรอดไปด้วย แต่ถ้าประเทศใดประเทศหนึ่งพลาดท่าล้มลงล่ะก็จะพาลทำให้ล้มกันทั้งสองประเทศ เช่นกัน แม้ว่าหนี้สินต่างประเทศของสเปนจะต่ำที่สุดเมื่อเทียบกับ GDP คือ 56.6% แต่ยอดหนี้ที่มหาศาลไม่แพ้อิตาลีที่ 1.1 ล้านล้านเหรียญก็อาจทวีค่ามากขึ้นในชั่วข้ามคืนหากค่าเงินยูโรอ่อนค่าลง อย่างรุนแรง และสิ่งที่ตามมาจากวิกฤตที่เกิดขึ้นคือความไม่มั่นคงทางการเมืองทั้งใน ประเทศที่ประสบปัญหา และประเทศที่ให้การช่วยเหลือ เช่น เยอรมัน ที่พรรคพันธมิตรคริสเตียนเดโมแครตของนางแมร์เคิล เสียที่นั่งในสภาไปจำนวนหนึ่งเนื่องจากประชาชนไม่พอใจที่นำภาษีของชาว เยอรมันที่ขยันขันแข็งไปช่วยเหลือประเทศที่ชาวเยอรมันมองว่าเกียจ คร้านอย่างกรีซ

นอกจากกลุ่ม PIGS สี่ประเทศ นักวิเคราะห์ยังจับตามองอีกสองประเทศอย่างใกล้ชิดด้วยเกรงว่าหนี้สินสาธารณะ และภาวะถดถอยจะลุกลามไปถึง คือ ไอร์แลนด์ และสหราชอาณาจักร บทความจากหลายสำนักได้ขยายการจับตาเป็นกลุ่ม PIIGGS (I – Ireland และ G – Great Britain) เนื่องจากทั้งไอร์แลนด์และสหราชอาณาจักรมีหนี้สินต่างประเทศเมื่อเทียบกับ GDP สูง และศักยภาพในการแข่งขัน ส่งออก ต่ำลง ไอร์แลนด์ได้ทุ่มทุนกับการศึกษาและการลดภาษีเพื่อดึงดูดธุรกิจไฮเทคในช่วง ต้นทศวรรษที่ 2000 จนงบประมาณขาดดุลสะสมมาก ส่วนอังกฤษเสียงบประมาณรั่วไหลไปให้กับระบบสาธารณสุขและสวัสดิการสังคมอย่าง ต่อเนื่อง เมื่อฟองสบู่อสังหาริมทรัพย์และธุรกิจการเงินแตกลง เงินในระบบที่หายไปจึงเริ่มแสดงอิทธิฤทธิ์ในภาคเศรษฐกิจจริง

แผนที่แสดงหนี้ต่างประเทศต่อ GDP ของประเทศในยุโรป : BBC-Eurostat

ทั้งโลกจึงจ้องจับตาการเคลื่อนไหวของ ยูโรโซนกับการแก้ไขปัญหานี้อย่างใกล้ชิด ก่อนที่จะกระจายตัวเป็นวงกว้างจนควบคุมไม่ได้เหมือนสมัยทศวรรษที่ 1930’s ซึ่งเริ่มต้นจากวิกฤตภาคการเงินในอเมริกา ก่อนจะนำไปสู่ลัทธิกีดกันการค้า ชาตินิยมฟาสซิสม์ และสงครามโลกในไม่ถึงสิบปีนับจากแบล็คมันเดย์ในวอลสตรีตปี 1929

หวังว่าประวัติศาสตร์จากประเทศเก่าแก่โบราณเหล่านี้จะ สอนเราได้ และมนุษย์จะไม่เดินไปในหนทางหายนะร่วมกันอีกครั้ง

Tags: กรีซ, ยุโรป, วิกฤต, สเปน, อิตาลี, เศรษฐกิจ, โปรตุเกส