'พร้อมพร ตั้งสง่า'ชอบเสี่ยงแบบดูตาม้าตาเรือ

'พร้อมพร ตั้งสง่า'ชอบเสี่ยงแบบดูตาม้าตาเรือ

ที่มาhttp://chulakorn.blogspot.com/2012/06/blog-post_1745.html

วันที่ 24 มิถุนายน 2555 10:30
โดย : กาญจนา หงษ์ทอง  : กรุงเทพธุรกิจออนไลน์

สำหรับคุณ แค่ไหนถึงจะรวย แต่สำหรับ"พร้อมพร ตั้งสง่า"ความรวยคือความพอ ลองคลิกเข้าไปอ่าน

"ความ รวยฟังดูหอมหวาน ใครๆ ก็อยากรวย แต่พอคิดดีๆ มันไม่มีหรอกว่าเท่าไหนถึงรวย รวยแต่ละคนไม่เท่ากัน สำหรับเราความรวยคือความพอ อยากไปก็เครียดเปล่าๆ สู้มาทำงานให้เกิดผลดีกว่า คุณแม่จะสอนว่าอย่าเอาเงินเป็นที่ตั้งของชีวิตเพราะจะทำให้เราโลภ ไม่มีความสุข เอางานเอาสิ่งที่เราทำดีกว่าว่าพยายามตั้งใจทำหน้าที่ของเราให้เต็มที่และมี ความสุขกับมัน" นี่เป็นความเห็นของ "พร้อมพร ตั้งสง่า" ผู้บริหาร สถาบันสอนภาษา Fun Language

ทุกวันนี้เมื่อมีรายได้เข้ามา สูตรความพอของพร้อมพรจึงใช้วิธีแบ่งรายได้ออกเป็นสามส่วน ส่วนแรกให้คุณพ่อคุณแม่และตอบแทนครอบครัว ส่วนที่สองเป็นเงินกองกลางของครอบครัวตนเองที่มีกันสองคนสามีภรรยาซึ่งเป็น ทั้งเงินออมเงินลงทุนและค่าใช้จ่ายร่วมกัน ส่วนสุดท้ายเป็นเงินใช้จ่ายส่วนตัวที่จะนำไปลงทุนเพิ่มเติมหรือใช้จ่ายตามใจ ชอบ

พร้อมพรพูดถึงสไตล์การลงทุนของเธอว่า "พูดได้เต็มปากว่าเป็นแนว conservative  แต่ไม่ได้แปลว่าชอบฝากเงินกับแบงก์  แต่ไม่ชอบเสี่ยงแบบไม่ดูตาม้าตาเรือ  ชอบเสี่ยงแต่ขอทำความรู้จักสิ่งที่จะเสี่ยงให้ดีว่าน่าเสี่ยงจริงหรือเปล่า คิดนานคิดช้าไม่เป็นไร  ถ้าขาดทุนจะได้โทษตัวเองได้เต็มที่ว่าเราดูแล้วเต็มที่และเราพลาดเอง ไม่ต้องไปโทษใคร"

เธอบอกว่าฝากเงินในธนาคารน้อยมาก เพราะดอกเบี้ยต่ำอยากให้เงินทำงานหาดอกผลให้เราอย่างเต็มที่ ส่วนใหญ่จึงลงทุนในหุ้น กองทุนรวมหุ้น กองทุนทองคำ ส่วนที่ถือเป็นการลงทุนภาคบังคับคือลงทุนในตราสารที่ให้สิทธิประโยชน์ทาง ภาษีเช่น ประกันชีวิต กองทุน LTF ส่วนการลงทุนในอสังหาริมทรัพย์นั้นมีบ้าง

ที่ ผ่านมาพอใจและชื่นชอบการลงทุนในกองทุนรวมหุ้นมากที่สุด เพราะมีการกระจายความเสี่ยงตามสัดส่วนการลงทุนในตราสารประเภทต่างๆ หรือระหว่างตราสารในประเภทเดียวกัน และเหมาะกับลักษณะของตนเองที่ไม่มีเวลาจะศึกษาหรือติดตามหุ้นรายตัวนัก

"ที่ ผ่านมาลงทุนในกองทุนรวมหุ้นมาตลอดและได้ผลตอบแทนดี นอกจากนี้ การลงทุนในหุ้นก็เป็นอีกทางที่ชอบ แต่ลงเพียง 2-3 ตัวเท่านั้นเพราะเป็นคนคิดช้า คิดนาน หัวโบราณอีกต่างหาก ชอบดูข้อมูลหุ้นแต่ละตัวให้ทราบถึงโครงสร้างการทำธุรกิจ งบการเงิน แนวโน้มการทำธุรกิจก่อนค่อยตัดสินใจซื้อ คือถ้าดูแล้วไม่เข้าใจว่าบริษัทนี้ทำอะไรยังไง หรือมีรูปแบบธุรกิจที่ซับซ้อนจะไม่สนใจเลยแม้ว่าใครจะว่าดีแค่ไหนก็ตาม ส่วนตัวชอบหุ้นที่ conservative คือเป็นธุรกิจที่เข้าใจได้ง่าย มีสัดส่วนหนี้ค่อนข้างน้อย มีการเติบโตสม่ำเสมอ"

ในโหมดการลงทุนของ พร้อมพรดูเหมือนเธอจัดการได้อย่างลงตัว  ในโหมดของค่าใช้จ่ายเธอบอกว่ามีวิธีเช็คสุขภาพทางการเงินง่ายๆ  คอยดูว่ารายได้มากกว่ารายจ่ายต่างๆ หรือเปล่า ทั้งค่าใช้จ่ายประจำ ค่าผ่อนนู่นนี่ภาระดอกเบี้ยเป็นอย่างไร อีกนานเท่าไหร่จะชำระหนี้หมดและแผนการชำระหนี้ราบรื่นดีอยู่หรือไม่ และมีเงินออมเหลือใช้ในยามฉุกเฉินบางไหมถ้าไม่ก็รีบลดรายจ่ายที่ไม่จำเป็น หรือหารายได้เพิ่มด่วน

"พูดจริงๆ ก็เหมือนผู้หญิงทั่วไปที่เห็นอะไรสวยงามก็อยากซื้ออยากได้ แต่ด้วยเศรษฐกิจแบบนี้ ต้องฝึกสติให้รู้จักคิดให้ดีก่อนจะใช้เงินตามใจตัวเองอีกทางคือบังคับให้มี วินัยทางการเงิน คือพอมีรายได้เข้ามาจะกันส่วนที่เป็นเงินลงทุน เงินออม หรือส่วนที่เป็นค่าใช้จ่ายประจำไว้ก่อน เหลือส่วนที่จะใช้จ่ายตามสบายไว้ให้น้อยหน่อยจะได้คิดก่อนให้มากๆ เวลาใช้ บางครั้งอยากซื้ออะไรก็ตัดใจไม่ซื้อและนำเงินไปบริจาคแทน เพราะเงินจำนวนหนึ่งสำหรับเราอาจมีความหมายเพียงชุดใหม่ 1 ชุด แต่อาจสร้างสิ่งดีๆ ที่มีความหมายต่อผู้อื่นได้อีกมากมาย และบางครั้งยังนำใบเสร็จเงินบริจาคเหล่านี้มาหักภาษีได้อีกด้วย"

  พร้อมพรบอกว่า ทั้งหมดนี้อยากให้ทุกคนวางแผนการเงินเพราะคนที่วางแผนการเงินจะเตรียมพร้อม เพื่อก้าวไปข้างหน้าสู่เป้าหมาย ส่วนคนที่เรื่อยเปื่อยก็คือไปเรื่อยๆ ไม่คิดอะไรมากเพราะไม่มีเป้าหมาย ดังนั้น คนเราควรวางแผนการเงินเพื่อจะได้รู้ฐานะการเงินตามจริงเสมอ รู้ที่มาที่ไปของรายได้รายจ่าย รู้จักจัดสรรเงินออมและสนใจแนวทางการบริหารเงินให้งอกเงยเพื่อสิ่งจำเป็น หรือเพื่อเป้าหมายในชีวิตและมีความตั้งใจมีความพยายามที่จะบรรลุเป้าหมายให้ ได้คนที่ใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อย

"ถ้าใช้ชีวิตเรื่อยเปื่อยแบบประหยัด หรือยังมีเงินเหลือเก็บก็ยังโอเค แต่น่าเสียดายโอกาสในการทำให้เงินนั้นงอกเงยถ้าไม่สนใจจะบริหารให้ดี แต่หากเรื่อยเปื่อยแบบสุรุ่ยสุร่ายนี่น่ากลัวเพราะมีโอกาสสูงที่จะมีปัญหา ทางการเงินในอนาคตเมื่อรายได้ลดลง หรือเมื่อต้องการใช้จ่ายกับสิ่งที่จำเป็นเช่นยามเจ็บป่วยหรือยามเกิด เหตุการณ์ฉุกเฉินอย่างน้ำท่วมต้องอพยพ ต้องตุนอาหารและน้ำ ต้องซ่อมบ้าน อะไรต่างๆ  หากใช้จ่ายกับสิ่งฟุ่มเฟือยจนเป็นหนี้สินหรือไม่เหลือเงินเพื่อสิ่งที่จำ เป็นก็คือ “ได้หน้า แต่ตัวข้าจน” และเป็นการดำเนินชีวิตโดยประมาท ลองถามตนเองก่อนว่าเรามีบ้านของตนเองหรือยัง หากตัวเราเองหรือคนในครอบครัวเจ็บป่วยมีเงินสำรองไว้บ้างไหม หากอยากเรียนต่อเพื่อเพิ่มพูนความรู้หรือสร้างอนาคตที่ดีทางวิชาชีพมีเงิน ค่าเทอมหรือไม่หากตกงานจะมีเงินสำรองใช้จ่ายไปก่อนนานเท่าใด มีการออมเงินเพื่อใช้จ่ายหลังเกษียณบ้างหรือยัง เวลาจ่ายบัตรเครดิตจ่ายตามจำนวนมูลค่าชำระขั้นต่ำหรือเปล่า หากคำตอบคือไม่มี ควรหันมาทบทวนและปรับปรุงการใช้เงินของตนเองโดยด่วนเพราะหมายความว่าเราไม่ มีเงินสำรองกรณีฉุกเฉินหรือเพื่อสิ่งที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตระยะยาวเลย ควรหันมาให้ความสำคัญกับการวางแผนชีวิตให้มั่นคงก่อน ของฟุ่มเฟือยต่างๆ เอาไว้ทีหลังก่อนที่จะพังเพราะเป็นหนี้"

เธอมองในภาพรวมว่าคนไทยยัง ขาดความรู้เรื่องการวางแผนการเงิน ซึ่งเป็นความรู้ที่สำคัญมาก ช่วยสร้างฐานะตนเอง และสร้างชาติได้นะคะอาจเพราะการวางแผนการเงินเป็นเรื่องที่ฟังดูไกลตัว เข้าใจยาก และไม่ได้รับการปลูกฝังและเผยแพร่ความรู้อย่างเพียงพอ ส่วนใหญ่ที่เรียนๆ มาครูก็สอนแค่ให้ประหยัด ทำบัญชีรายรับรายจ่าย รู้จักออม ฝากธนาคาร แต่ไม่ได้มีการให้ความรู้ลึกลงไปว่าควรวางแผนหรือบริหารเงินอย่างไร   ตราสารเพื่อการออมการลงทุนมีอะไรบ้าง ความเสี่ยงและผลตอบแทนต่างกันอย่างไร ที่จะช่วยให้สามารถสร้างภาวะการเงินให้แข็งแกร่งเพียงพอกับความต้องการใช้ จ่ายที่สมัยนี้มีสิ่งเย้ายวนใจให้ใช้เงินมากมาย

ทุกวันนี้พร้อมพรขอ เลือกใช้จ่ายพอประมาณตามฐานะ ไม่ฟุ่มเฟือยเกินตัว คิดเหตุผลให้รอบคอบก่อนแล้วก็รู้จักจัดสรรเงินไว้เผื่อเหตุฉุกเฉินบ้าง โดยใช้ความรู้ ความรอบคอบประกอบด้วย และต้องมีคุณธรรมในการได้มาหรือใช้จ่ายเงินด้วย และแน่นอน เธอเชื่อเสมอว่าสุขภาพกายสำคัญกว่าความร่ำรวยแน่นอน    เพราะรวยไปแต่ต้องผจญความทุกข์ทรมานจากความเจ็บป่วย   นี่ก็เหมือนไม่มีชีวิต  แต่ที่สำคัญกว่าสุขภาพกายคือสุขภาพใจ ต้องมีจิตใจที่เบิกบานแจ่มใสและมีความสุขด้วยจึงจะมีสุขภาพกายที่ดีอย่าง ยั่งยืน

โพสต์เมื่อ 28th June 2012 โดย Chulakorn Yosakrai

กองทุนรวมหุ้น

ที่มา http://portal.settrade.com/blog/nivate/2009/12/12/715

            เมื่อ สัปดาห์ก่อนหนังสือพิมพ์กรุงเทพธุรกิจลงข่าวเกี่ยวกับกองทุนหุ้นโดยสาระ สำคัญอยู่ที่ว่าคนไทยไม่ใคร่นิยมลงทุนในกองทุนหุ้นเท่าใดนัก   จากตัวเลขจำนวนกองทุนหุ้นทั้งหมด 105 กอง นั้นพบว่า  กองทุนที่มีขนาดใหญ่กว่า 1000 ล้านบาทนั้นมีเพียง 12 กองทุนและเม็ดเงินส่วนใหญ่ก็เพียงพันล้านต้น ๆ   ในขณะที่กองทุนหุ้นที่ต่ำกว่า 100 ล้านบาทนั้นมีจำนวน 16 กองทุน  และกองทุนหุ้นส่วนใหญ่หรือจำนวน 62 กองทุนนั้นมีพอร์ตขนาด 100-500 ล้านบาท    นอกจากความไม่สนใจลงทุนในกองทุนรวมหุ้นแล้ว  เนื้อ ข่าวยังบอกด้วยว่าคนที่ซื้อหน่วยลงทุนหุ้นนั้นมักจะไม่ค่อยให้ความสำคัญกับ ฝีมือในการลงทุนของผู้จัดการกองทุนแต่เน้นที่ความสะดวกในการซื้อขายและค่า ธรรมเนียมในการบริหารที่ถูกมากกว่า              ผม เองเห็นด้วยกับข้อสรุปข้างต้นและนั่นน่าจะเป็นเหตุผลที่ทำให้กองทุนที่มี ขนาดใหญ่ที่สุดส่วนใหญ่กลายเป็นกองทุนหุ้นที่บริหารโดยบริษัทจัดการกองทุนใน เครือธนาคารพาณิชย์ที่มีสาขากว้างขวางและเป็นกองทุนที่อิงดัชนี   นั่นคือเป็นกองทุนที่ไม่ต้องคัดเลือกหุ้น  แต่ซื้อตามสัดส่วนของหุ้นที่อยู่ในดัชนีเช่น  กองทุนที่อิงกับหุ้นใน SET 50 เป็นต้น   นอกจากนั้นผมยังมีข้อสังเกตและข้อเสนอแนะเพิ่มเติมสำหรับนักลงทุนหลายประการดังต่อไปนี้            ข้อแรกที่ทำให้บริษัทจัดการการลงทุนไม่สามารถทำผลงานได้โดดเด่นนั้น  ผมคิดว่าอยู่ที่โครงสร้างการทำงานของผู้จัดการกองทุน   โดยความเข้าใจของผมก็คือ  เวลาจะลงทุนในหุ้นนั้นเขาจะจัดการกันในรูปแบบของ  “คณะกรรมการการลงทุน”  นั่นก็คือ  จะต้องมีคนนำเสนอหุ้นที่น่าสนใจให้กับคณะกรรมการการลงทุนเพื่อพิจารณาอนุมัติ  หลังจากนั้นแล้วก็จะมีคนไปทำการซื้อขายตามมติที่ได้รับ  ผลงานที่ออกมาของกองทุนแต่ละกองนั้น   ดูเหมือนว่าจะไม่ใช่ฝีมือของผู้จัดการกองทุนคนใดคนหนึ่ง   แต่เป็นผลงานรวม ๆ  ของการจัดการของคณะกรรมการการลงทุนของบริษัท  ซึ่งก็อาจจะดูแลการลงทุนในกองทุนหุ้นหลาย ๆ  กองด้วย   เห็นได้จากรายชื่อหุ้นที่เหมือน ๆ  กันในกองทุนหุ้นเกือบทุกกองที่บริษัทบริหาร          ประเด็นก็คือ  การลงทุนในหุ้นนั้น   ผมคิดว่าเป็นเรื่องของศิลปะค่อนข้างมาก  การใช้  “คณะกรรมการ”  มาทำงาน  “ศิลป์”  นั้น  โอกาสที่จะทำได้ดีโดดเด่นนั้นยากมาก   เปรียบเหมือนกับการวาดภาพศิลปะ   ถ้าเราเอาคณะกรรมการมาเป็นคนกำหนดแล้วให้ศิลปินมาวาดภาพตามที่ต้องการ  แบบนี้โอกาสที่เราจะได้ภาพที่เป็นมาสเตอร์พีชก็คงไม่มี   อย่างมากก็จะได้ภาพกลาง ๆ  ที่อาจจะไม่แย่มากแต่ก็จะไม่มีทางโดดเด่น   ว่าไปแล้ว  ในตลาดหุ้นไทย  เรายังไม่เคยมี  “ผู้จัดการการลงทุนจริง ๆ”  ที่เป็นคนเลือกหุ้นลงทุนที่มีชื่อเสียงเลย   ผู้จัดการบริษัทจัดการการลงทุนหรือ  “หัวหน้าผู้จัดการการลงทุน”   ที่เปิดตัวต่อสาธารณชนนั้น   เกือบทั้งหมดดูเหมือนว่าจะเป็น  “หนึ่งในคณะกรรมการการลงทุน” ที่ไม่ได้ไปสัมผัสกับการวิเคราะห์หุ้นจริง ๆ   พูดง่าย ๆ   บ้านเราไม่มี  ปีเตอร์ ลินช์  หรือ  บิล มิลเลอร์ เมืองไทย   และเราก็ไม่เคยมีกองทุนที่โดดเด่นที่คนต้องเอาเงินมาลงทุนอย่างกองทุน  ไฟเดลลิตี้            แน่นอนว่าในบางช่วงบางตอน  กองทุนบางกองของบางบริษัทโดยเฉพาะที่เป็นกองเล็ก ๆ  อาจจะมีผลงานการลงทุนโดดเด่นมาก   แต่เมื่อเวลาผ่านไปและกองทุนอาจจะมีขนาดใหญ่ขึ้น   ผลงานการลงทุนก็มักจะกลับมาสู่สภาวะปกติหรือแย่ลงทำให้คนที่เข้าไปลงทุนหลังจากเห็นผลงานที่ดีเยี่ยมต้องขาดทุนหรือผิดหวัง   นี่เป็นสิ่งที่เกิดขึ้นตลอดเวลา  ในทางวิชาการเราเรียกว่าผลงานที่โดดเด่นนั้นเป็นเรื่อง  “บังเอิญ”  ไม่ได้เกี่ยวกับฝีมืออะไรทั้งสิ้น   ถ้าจะเป็นเรื่องของฝีมือแล้ว  กองทุนควรจะต้องมีผลตอบแทนที่ดีเหนือกว่าตลาดอย่างต่อเนื่องยาวนาน  ซึ่งเป็นที่น่าเสียใจว่ายังไม่มีกองทุนไหนทำได้            ระบบการจ่ายผลตอบแทนเองก็ไม่เอื้อให้เกิด  “มืออาชีพ”  ที่โดดเด่นในการบริหารการลงทุน   เพราะคนที่มีฝีมือดีจริง ๆ  และบริหารจนกองทุนได้กำไรมาก ๆ  แต่ตนเองก็คงไม่ได้ผลตอบแทนมากมายอะไรนักอย่างมากก็อาจได้โบนัสเพิ่มอีกสักเดือนสองเดือน   ดังนั้น  ถ้าเขาเก่งจริง  เขาก็น่าจะออกไปบริหารเงินของตนเองจะดีกว่า   นอกจากนั้น  ระบบการบริหารแบบบริษัทจัดการการลงทุนนั้น  ผมคิดว่าจะสร้างนักลงทุนฝีมือเยี่ยมได้ยาก   ทั้งนี้เพราะทุกอย่างดูเหมือนมีกฏเกณฑ์ที่ไม่เอื้ออำนวยให้สามารถตัดสินใจได้อย่างเป็นอิสระจริง ๆ  ตัวอย่างง่าย ๆ  ก็เรื่องของหุ้นที่ลงทุนได้นั้น  ข้อห้ามอาจจะรวมถึง  สภาพคล่องของหุ้น   บริษัทจะต้องมีกำไร   ขนาดของบริษัทที่ต้องไม่เล็ก  เป็นต้น   เหนือสิ่งอื่นใดก็คือ  ผู้บริหารกองทุนจะทำอะไรที่  “เสี่ยง”  ไม่ได้  แม้ว่าจะเป็น  “ความเสี่ยงที่ไตร่ตรองดีแล้ว”   ว่าที่จริงเขาก็ไม่รู้จะเสี่ยงไปทำไม   เพราะถ้าเสี่ยงแล้วสำเร็จก็ได้แต่คำชม   แต่ถ้าพลาดอาจจะตกงานหรือโดนสอบสวน          ผลจากความล้มเหลวในการสร้างนักบริหารการลงทุนมืออาชีพในตลาดหุ้นไทยนั้น  ค่อนข้างจะเห็นได้ชัดจากตัวเลขจำนวนเม็ดเงินลงทุนในหุ้นของบริษัทจัดการการลงทุน  กองทุนหุ้นที่มีการจัดการหรือเลือกหุ้นนั้นมีขนาดเล็กมากอย่างไม่น่าเชื่อ  กองที่ใหญ่ที่สุดนั้นส่วนใหญ่ก็มีเม็ดเงินในพอร์ตเพียงระดับพันล้านบาทต้น ๆ  เทียบกับนักลงทุนส่วนบุคคลรายใหญ่หลายรายในตลาดแล้วดูเหมือนว่ากองทุนจะไม่ใหญ่กว่าเลย   ในขณะที่ตลาดหุ้นอย่างในอเมริกานั้น  แม้แต่ วอเร็น บัฟเฟตต์ ที่ถือว่าเป็นคนที่ลงทุนในหุ้นที่ใหญ่ที่สุด  แต่ถ้าเทียบกับกองทุนแล้วก็เล็กนิดเดียว   ดังนั้น  อิทธิพลและอำนาจการซื้อขายหุ้นของกองทุนมีมหาศาลเมื่อเทียบกับส่วนบุคคล   ขณะที่ในตลาดหุ้นไทยนั้น  อิทธิพลของนักลงทุนส่วนบุคคลนั้นน่าจะเหนือกว่ากองทุนรวมมาก             สุดท้ายก็คือคำแนะนำของผมสำหรับคนที่อยากลงทุนในกองทุนรวมหุ้น   คำแนะนำก็คือ  ข้อแรก  พยายามใช้ประโยชน์จากการที่รัฐให้สิทธิประโยชน์ทางภาษีโดยเฉพาะการลงทุนซื้อ  LTF และ RMF เพราะนี่จะช่วยให้เรามีแต้มต่อในการลงทุนแม้ว่าฝีมือในการบริหารกองทุนจะไม่ดีนักเราก็น่าจะได้ผลตอบแทนคุ้มค่า  ข้อสอง  ถ้าจะลงทุนในกองทุนรวมหุ้น   ควรลงทุนในกองทุนหุ้นที่อิงดัชนีซึ่งไม่ต้องอาศัยฝีมือผู้บริหาร  และควรเลือกผู้จัดการที่คิดค่าธรรมเนียมต่ำที่สุด   ข้อสาม  อย่าพยายามตามหากองทุนที่กำลัง  “ร้อน”  ไม่ว่าจะเป็นกองทุนหุ้นประเภทไหน  เพราะจับเข้าไปก็คงถูก “ลวก”  มากกว่า  และสุดท้าย  ถ้าเรามีความรู้บ้างและมีเงินลงทุนระดับหนึ่งเช่นหนึ่งล้านบาทขึ้นไป  เราสามารถสร้างพอร์ตลงทุนส่วนตัวที่มีโอกาสได้ผลตอบแทนคล้าย ๆ  กับกองทุนรวมหรือตลาดหลักทรัพย์แต่ไม่ต้องเสียค่าธรรมเนียมในการบริหารปีละประมาณ 2% ได้ไม่ยาก  เหตุผลก็คือ  เราสามารถกระจายการถือหุ้นได้ค่อนข้างกว้างขวางเป็นสิบ ๆ ตัวโดยที่เม็ดเงินลงทุนและต้นทุนในการซื้อขายหุ้นแต่ละตัวนั้นค่อนข้างจะต่ำ  ดังนั้น  เราสามารถเลียนแบบกองทุนรวมได้ไม่ยาก  ไม่เหมือนการลงทุนในอเมริกาที่คุณไม่สามารถซื้อหุ้นได้มากตัวถ้าพอร์ตคุณเล็ก