โค้ก - ประวัติความเป็นมา

โค้ก - ประวัติความเป็นมา

posted on 05 Aug 2008 14:02 by coke-world

 

 

โค้กถูกคิดค้นโดย ดร.จอห์น เพ็มเบอร์ตัน ที่เมืองแอตแลนต้าในมลรัฐจอร์เจีย เมื่อวันที่ 8 พฤษภาคม ค.ศ.1886 เภสัชกรท้องถิ่นท่านนี้เป็นผู้ผลิตหัวเชื้อน้ำหวานมีเรื่องเล่ากันต่อมาว่า เมื่อ ดร.เพมเบอร์ตัน ปรุงหัวเชื้อน้ำหวาน ขึ้นมา ได้สำเร็จในหม้อทองเหลืองสามขา ซึ่งตั้งอยู่ในสนามหญ้าหลังบ้านของเขา ชายผู้นี้ก็รีบถือเหยือกที่บรรจุ น้ำหวานรสชาติใหม่ มุ่งตรงไปยังร้านขายยาจาค็อป ณ ที่นั่น หลายต่อหลายคน ได้ลิ้มลองน้ำหวานของ ดร.เพ็มเบอร์ตัน ต่างก็ชมเป็นเสียง เดียวกันว่า "รสชาติเยี่ยม" หลังจากนั้นไม่นาน ดร.เพ็มเบอร์ตัน ก็เริ่มปรุงเครื่องดื่มชนิดนี้ขายที่ร้านจาค็อปส์โดยคิดราคาแก้วละ 5 เซ็นต์ ต่อมาไม่ว่าจะเป็นความตั้งใจหรือไม่ ได้มีผู้นำน้ำอัดก๊าซคาร์บอนมาผสมกับหัวน้ำหวานที่ ดร.เพ็มเบอร์ตันปรุงขึ้น จนกลายเป็นเครื่องดื่มที่ "สดชื่น ดับกระหาย ได้รสชาติ" แม้จนกระทั่ง ในปัจจุบัน ไม่ว่าใครก็ตามที่ได้ดื่ม โคคา-โคลา ก็ต้องรู้สึกเช่นนั้น

มร.แฟรงค์ เอ็ม โรบินสัน หุ้นส่วนและสมุหบัญชีของ ดร.เพ็มเบอร์ตัน ออกความ เห็นว่า "ถ้าใช้ตัวอักษร C สองตัว ในโฆษณาเครื่องดื่มชนิดนี้ก็น่าจะเข้าท่าดี" ดังนั้น เขาจึงแนะให้ตั้งชื่อเครื่องดื่มนี้ว่า "Coca-Cola" เมื่อตกลงใจดังนั้น มร.โรบินสัน ก็เขียน คำว่าโคคา-โคลา ด้วยลายมือของเขาเอง ซึ่งต่อมาได้กลาย เป็นเครื่องหมายการค้าที่รู้จักกันอย่างกว้างขวางทั่วโลก โฆษณาชิ้นแรกของ โคคา-โคลา ปรากฎในหนังสือพิมพ์แอตแลนต้า เจอร์นัล มีข้อความเชิญชวนให้ ผู้กระหายน้ำทั้งหลาย หันมาลอง "เครื่องดื่มชนิดใหม่ที่กำลังได้รับความนิยม"

 

นอกจากนั้น ยังแขวนป้ายโฆษณาที่ทำจากผ้าอาบน้ำมันไว้ที่กันสาดหน้าร้านจาค็อปส์ โดยมีการระบุคำว่า "โคคา-โคลา" อยู่และเหนือคำว่า โคคา-โคลา ก็เติมคำว่า "ดื่ม" เพื่อให้คนอ่านทราบว่า มีเครื่องดื่มชนิดใหม่วางขายอยู่ในช่วงปีแรก โคคา-โคลา มียอดขายประมาณ 9 แก้ว ต่อวัน ดร.เพ็มเบอร์ตัน ไม่คิดเลยว่าเครื่องดื่มที่เขาคิดค้นขึ้นจะทำกำไรมากมาย เขาจึง จัดแจงขายหุ้นกิจการโคคา-โคลา ในส่วนของเขาให้ผู้ถือหุ้นคนอื่นๆจนเกือบหมด หลังจากดำเนินการมาได้ไม่นาน และก่อนหน้าที่ ดร.เพ็มเบอร์ตันจะถึงแก่กรรม เพียงไม่กี่ปี เขาก็ขายหุ้นที่เหลืออยู่ทั้งหมดให้กับ อาซา จี. แคนเลอร์ นักธุรกิจ ชาวเมืองแอตแลนต้าผู้มีพรสวรรค์ทางการค้าต่อมา มร.แคนเลอร์ คนนี้เองก็กว้าน ซื้อหุ้นทั้งหมดจนกลายเป็นเจ้าของกิจการ โคคา-โคลา เพียงผู้เดียว

 

 

ในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที 19 ในระหว่างการบูรณะประเทศหลังสงคราม ผู้ประกอบการพยายามชูโค้กให้เป็นเครื่องดื่มที่ปริ่มล้นด้วยคุณสมบัติของ “ยาบำรุงสมอง” ช่วยบรรเทาอาการปวดศีรษะในยุคของ “การสร้างบ้านแปลงเมือง” และในยุคที่เศรษฐกิจฝืดเคือง โค้กจึงได้เปลี่ยนภาพลักษณ์ใหม่โดยการนำซานตาคลอสมาใช้ในการโฆษณาเพื่อสื่อ ถึง “ความฟุ่มเฟือยที่ท่านมีกำลังซื้อ” และในหลังสงครามโลกครั้งที่ 2 โค้กได้ก้าวไปพร้อมๆกับโลกที่พยายามแสวงหาสันติภาพ

โค้กมีภาพของอเมริกาที่หรูหรา ร่ำรวย และรักชาติ มีคุณสมบัติที่มองไปข้างหน้าเสมอ ในระยะเริ่มต้นผู้บริโภครักโค้กเพราะโค้กเป็นของใหม่และแตกต่าง และบางทีอาจเป็นเพราะโค้กสามารถรักษาอาการป่วยของพวกเขาได้จริง ต่อมาพวกเขาถือว่าโค้กเป็นสัญลักษณ์ของยุคสมัยที่ผ่านมาและผ่านไป

โค้กใช้เวลาไม่นานก็ประสบความสำเร็จในอเมริการวมและตอกย้ำชัยชนะนั้นไปทั่วโลกกลายเป็นแบรนด์ที่ทั่วโลกรู้จักมากที่สุด

 

โค้กผ่านศตวรรษแรกของธุรกิจไปด้วยความสำเร็จอย่างงดงาม ผู้ประกอบการได้วางแผนธุรกิจสำหรับอนาคตเพื่อควบคุมธุรกิจจากบนลงล่าง ทั้งนี้เพื่อผลประโยชน์สูงสุดของบริษัท จากยุคแรกๆที่จัดจำหน่ายเพียงหัวเชื้อของผลิตภัณฑ์ ส่วนการบรรจุขวดและจัดจำหน่ายเป็นของผู้ประกอบการรายย่อยอื่นๆ ดังนั้นโค้กจึงได้เปลี่ยนรูปแบบธุรกิจใหม่เป็นโค้กชนิดพกพา นั่นคือการควบรวบทั้งการผลิตหัวเชื้อและการบรรจุผลิตภัณฑ์เพื่อจัดจำหน่าย ซึ่งส่งผลต่อยอดขายที่มากขึ้นกว่ายอดขายจากการจัดจำหน่ายหัวเชื้อเพียงอย่าง เดียว แต่นั่นกลับทำให้บริษัทโคคา โคล่ายุ่งยากมากขึ้น เมื่อผู้ประกอบการแต่ละรายก็ต่างที่จะแย่งชิงตลาดโค้กขวด ดังนั้นบริษัทโคคา โคล่า จึงต้องล้มล้างอำนาจของผู้ประกอบการเหล่านี้ โดยใช้กลยุทธ์ที่กลับไปสู่จุดเริ่มต้นทั้งหมด

 

 

 

จนกระทั่งปี 1981 โค้กประสบความสำเร็จจากกลุ่มผู้บริหารภายใต้การนำของโรแบร์โต กอยซูเอตาและ ดั๊ก ไอเวสเตอร์ที่มีวิสัยทัศน์ในการวางรากฐานกลยุทธ์ ได้พลิกตัวเองขึ้นมาใหม่โดยมุ่งทำงานเพื่อประโยชน์ของนักลงทุนซึ่งทำให้โค้ก มีอำนาจผูกขาดในธุรกิจการบรรจุและจัดจำหน่ายแต่เพียงผู้เดียว

โคคา-โคล่า ถือได้ว่าเป็นแบรนด์เครื่องดื่มที่อยู่ในใจของผู้บริโภคมาตลอดกว่า 100 ปี จนกระทั่งก้าวขึ้นมาเป็นแบรนด์อันดับ 1 ของโลกได้

 

 

โค้ก - กลยุทธ์การโฆษณา

posted on 04 Aug 2008 23:50 by coke-world

การโฆษณาเป็นเครื่องมือหนึ่่งที่ใช้ในการดำเนินกิจกรรมทาง การตลาดของ Coca-Cola และเป็นเครื่องมือที่มีความสำคัญเป็นอันดับต้นๆเนื่องจากจุดแข็งของการโฆษณา คือมีความสามารถในการเข้าถึงกลุ่มคนได้เป็นจำนวนมาก และสร้างสรรค์ผลงานได้อย่างไร้ขีด จำกัดโดย Coca – Cola ใช้การรวมพลังกันของสื่อโฆษณาแบบ 360 องศา เพื่อเพิ่มความสามารถในการเข้าถึงผู้บริโภคให้มากขึ้น เนื่องจากวิถีชีวิตของผู้บริโภคในปัจจุบันเปลี่ยนแปลงไปมากและยังเปลี่ยน แปลงอย่างรวดเร็วและต่อเนื่องเสมอ และอาจเป็นโอกาสที่ดีสำหรับ Coca – Cola ที่จะสามารถสร้างสรรค์ความแปลกใหม่ สร้างจินตนาการ อย่างไม่รู้จบ ซึ่งถือว่าเป็นความแตกต่างของรูปแบบการโฆษณา ซึ่งแบรนด์อื่นยังตามไม่ทันจะเห็นได้จากสื่อโฆษณาต่างๆของโค้กที่สามารถ สร้างความสนใจจากผู้บริโภคได้อย่างดีเยี่ยม

เนื่องจากกระแสการดูแลสุขภาพที่มาแรงและเกิดกระแสตอบรับมาก ขึ้นเรื่อยๆ กำลังสร้างการเปลี่ยนแปลงให้กับวิถีชีวิตของผู้บริโภคในสังคมปัจจุบันเป็น อย่างมาก ซึ่งก่อให้เกิดผลกระทบโดยตรงกับตัวผลิตภัณฑ์ของ Coca – Cola ที่เป็นเพียงน้ำอัดลมซึ่งมีอรรถประโยชน์ที่สำคัญเพียงอย่างเดียวคือเพื่อดับ กระหายเท่านั้น จึงไม่สามารถใช้เป็น Key Message ในการบอกผู้บริโภคถึง คุณประโยชน์ของผลิตภัณฑ์ได้ ทำให้ Coca – Cola ใช้กลยุทธ์หลักๆ 3 แบบ คือ Brand Image Strategy, Product Positioning Stategy และ Resonance Strategy ในการสื่อสารเพื่อเน้นการเข้าถึงอารมณ์ของผู้รับสาร (Emotional) ซึ่งปัจจุบัน Coca-Cola ได้ใช้ Campaign "เลือกโค้กด้านดีๆของชีวิต" หรือ “The Coke Side Of Life” ซึ่งมุ่งนำเสนอด้านอารมณ์ต่างๆของผู้บริโภค แสดงให้เห็นความสนุกสนาน ร่าเริง สดใส และจินตนาการ เพื่อต้องการสื่อให้เห็นถึงความสอดคล้องเกี่ยวข้องกับอารมณ์ของผู้บริโภค ว่าเมื่อดื่ม Coke จะมีความสุข สดชื่น

ด้วยจุดแข็ง คือ ความเป็น Global Brand รูปแบบการโฆษณา ย่อมเป็น Campaign เดียวกันทั่วโลก ซึ่งทำให้การโฆษณาของ Coca – Cola มีความเป็นเอกภาพสูงสามารถตอกย้ำ แนวคิด หรือ Concept ของ Brand ได้เป็นอย่างดี อีกทั้งโค้กยังมุ่งสื่อสารในเรื่องของ Brand มากกว่า ตัวผลิตภัณฑ์ เพราะ Coca – Cola นั้นไม่เพียงแต่ต้องการให้ผู้บริโภคเลือกบริโภคผลิตภัณฑ์ของตนเท่านั้น แต่ยังมุ่งสร้าง Loyalty เพื่อให้ผู้บริโภคเกิดความรักและกลมเกลียวใน Brand อีกด้วย ซึ่งก็ถือว่าประสบความสำเร็จเป็นอย่างสูง สำหรับรูปแบบการนำเสนอในสื่อโฆษณาต่างๆนั้น Coca – Cola จะสื่อให้Brand เข้าไปอยู่ใน Life Style ของผู้บริโภค ไม่ว่าจะ เป็นดนตรีหรือกีฬา จะเห็นได้จากการเข้าไปเป็นผู้สนับสนุนของมหกรรมกีฬาระดับโลกและกิจกรรมอื่นๆ ซึ่งเป็นกิจกรรมที่คนทั่วโลกสนใจเหมือนๆกัน

  

 

โดยส่วนใหญ่แล้ว Coke จะใช้การนำเสนอแบบ Vignettes และไม่เน้นการใช้ Celebrities ซึ่งโค้กต้องการสร้างความผูกพันธ์กับผู้บริโภค จึงเลือกใช้บุคคลที่ไม่มีชื่อเสียงเป็นตัวแทนของผู้บริโภคทุกคนสำหรับ Mood & Tone จะเน้นอารมณ์ที่สนุกสนาน สดใส สดชื่น และมีจินตนาการ มุ่งสร้างความสุขให้กับผู้บริโภค และใช้สีแดงเป็นหลักเนื่องจาก เป็นสีของ Brand และสิ่งที่ Coca – Cola ให้ความสำคัญกับ รูปแบบการนำเสนอ (Execution) มากที่สุดคือคือต้องมีความคิดสร้างสรรค์และมีจินตนาการ ไม่ว่าจะอยู่ในรูปสื่อใดก็ตาม ซึ่งทำให้ชิ้นงานโฆษณาของ Coca – Cola มีความโดดเด่น และน่าสนใจมากกว่าโฆษณาอื่นๆ และยังสามารถเป็นโฆษณาที่ ผู้บริโภค หรือผู้พบเห็น รัก และ ประทับใจ ได้อีกด้วย

 

---

ที่มา  http://coke-world.exteen.com

ไมโครซอฟท์”พลังอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้

“ไมโครซอฟท์”พลังอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้"

บุณฑริกา สิริโภคาศัย

“ไมโครซอฟท์”พลังอำนาจที่ไม่อาจปฏิเสธได้

ภาพ: http://dekguide.com

       ระบบปฏิบัติการ “ไมโครซอฟท์ วินโดวส์” เปิดตัวสู่ตลาดครั้งแรกเมื่อปี พ.ศ.1985 (หลังจากเข้าตลาดโอเอสด้วย MS DOS 1.0 ในปี ค.ศ.1981) โดยถือเป็นคู่แข่งทางตรงของ “แมค โอเอส” จาก Apple Inc. ด้วยลักษณะผลิตภัณฑ์และสมรรถนะที่คล้ายคลึงกันมาก   แต่ประเด็นสำคัญที่ทำ ให้โอเอสวินโดวส์ชนะขาดโอเอสของ Apple พร้อมกับก้าวขึ้นเป็นผู้นำในตลาดทิ้งห่างโอเอสของเจ้าอื่น ครองส่วนแบ่งมากกว่า 90% คือ การเลือกกลุ่มลูกค้าที่กว้างกว่า Apple

      เนื่องจาก Apple ตั้งใจพัฒนาระบบปฏิบัติการของตัวเองขึ้นมา เพื่อเป็นโอเอสที่ใช้งานกับฮาร์ดแวร์ อย่างคอมพิวเตอร์ หรือเครื่องโน้ตบุ๊คของ Apple โดยเฉพาะ (Niche Market) แต่โมเดลการทำตลาดของไมโครซอฟท์ที่เน้น Bundle ซอฟต์แวร์ลงไปในเครื่องคอมพิวเตอร์ส่วนบุคคล ณ จังหวะที่ช่วงนั้นตลาดพีซีกำลังขยายตัวอย่างมาก จนถึงขั้นที่นักวิเคราะห์หลายคนมองว่า ยุคที่ไมโครซอฟท์ Enter สู่ตลาดนั้น “พีซีถือเป็นศูนย์กลางของจักรวาล” ทำให้การเข้าตลาดตั้งแต่ในระยะแรกๆ ของไมโครซอฟท์จึงสร้างการเติบโตได้อย่างมหาศาล 

      นั่นเพราะตามธรรมชาติของเทคโนโลยี คือ เมื่อใดก็ตามที่เทคโนโลยีใหม่สามารถเปิดตัวสู่การยอมรับของตลาดในวงกว้าง และมีพลวัตของการเติบโตอย่างรวดเร็ว (Dynamic Growth Mode) ในรายของไมโครซอฟท์ถือว่าได้ใช้โอกาสในการเข้าสู่ตลาดเป็นรายแรกๆ ชิงความได้เปรียบทางการแข่งขันมาต่อยอดความสำเร็จให้กับธุรกิจ พร้อมกำหนดกลยุทธ์ที่คู่แข่งรายอื่น ยากจะทลายกำแพงมาแย่งชิงส่วนแบ่งตลาดของซอฟต์แวร์ไจแอนท์รายนี้ได้ในบางตลาดถึงกับมีการฟ้องร้องไมโครซอฟท์ด้วยข้อหา “ผูกขาดทางการค้า” อย่างเช่น การที่สหภาพยุโรปฟ้องร้องกรณีการพ่วงซอฟต์แวร์เบ็ดเตล็ด อย่าง Internet Explorer, Windows Media Player ฯลฯ เข้าไว้ใน Windows OS ของไมโครซอฟท์ ซึ่งพฤติการณ์ดังกล่าวได้ทำลายการแข่งขันในตลาดบราวเซอร์ โดยคดีความยืดเยื้อมานานนับสิบปี 

      ที่สำคัญ ระบบปฏิบัติการของไมโครซอฟท์กลายเป็น Standard ที่ผู้ใช้ทั่วโลกต้องการ รวมถึงประเทศไทยก็เช่นกัน ที่ธุรกิจมีอัตราการเติบโตรวดเร็วเป็นอันดับที่ 2 ของประเทศในกลุ่ม Emerging Market และหากพิจารณาถึงสถานะของไมโครซอฟท์ในไทย เรียกว่าแทบไม่แตกต่างจากประเทศอื่นๆ ที่ครองส่วนแบ่งตลาดสูงสุดคิดเป็น 90% ในกลุ่มผู้ใช้ทั่วไป และ 87% ในกลุ่มองค์กร
      ด้วยฐานะ Market Leader ผนวกกับข้อได้เปรียบที่เหนือกว่าคู่แข่งขัน จึงส่งผลอย่างมากต่อแนวทางการวางกลยุทธ์ของไมโครซอฟท์ทั่วโลก โดยเฉพาะมุมมองในการสร้าง Customer Value ที่ทำให้ไมโครซอฟท์มี Speed และการอัพเดทเวอร์ชั่นโอเอสแต่ละครั้ง ได้รับความสนใจจากผู้ใช้มาโดยตลอด  เรียกว่า ยิ่งอัพเกรด ก็ยิ่งยากที่คู่แข่งจะเข้ามาชิงพื้นที่ส่วนแบ่งตลาดของไมโครซอฟท์      ใน กรณีของ Windows 7 ยังถือเป็นตัวอย่างที่ชัดเจนของ “การใกล้ชิดคอนซูเมอร์มากขึ้น” ที่จะมาสร้างการเติบโตอย่างมหาศาลให้กับไมโครซอฟท์ในตลาดผู้บริโภค เนื่องจาก Windows 7 กลายเป็นโอเอสที่เติบโตรวดเร็วที่สุดในประวัติศาสตร์ของไมโครซอฟท์ มีการขายไลเซ่นไปทั่วโลกไม่ต่ำกว่า 150 ล้านไลเซ่น ภายในระยะเวลาเพียง 7 เดือนหลังจากเปิดตัว ซึ่งในไทยขายไปมากกว่า 3 แสน License และคาดว่าจะเพิ่มขึ้นอีกเพราะอยู่ในช่วงเปลี่ยนผ่านเทคโนโลยี ที่สำคัญ คุณสมบัติหลักเรื่อง “ความง่ายต่อการใช้และเร็ว” ของ Windows 7 ยังถือเป็นแรงส่งสำคัญของไมโครซอฟต์ หลังจากที่ระบบปฏิบัติการ Windows Vista ซึ่งเปิดตัวไปก่อนหน้านี้ ไม่ประสบความสำเร็จดังที่หวังไว้

      “ตลาด องค์กรเป็นจุดแข็งของไมโครซอฟต์ ประเทศไทย โดยในปัจจุบัน ตลาดคอนซูเมอร์มีสัดส่วนอยู่ที่ 10% ของรายได้ แต่หลายอย่างเพิ่งเป็นจุดเริ่มต้น แต่แนวทางสำคัญ คือ การใกล้ชิดผู้บริโภคให้มากขึ้น” ผู้บริหารระดับสูงของไมโครซอฟท์ ประเทศไทย เคยกล่าวกับสื่อมวลชนเมื่อไม่นานมานี้

      โดย Windows 7 ที่เปิดตัวในไทย ยังมาพร้อมเวอร์ชั่นภาคภาษาไทย นับเป็นสปีดที่ปรับได้รวดเร็วขึ้นจาก Insight ของตลาด ตามแนวทางการพัฒนา Feature ให้ Localize สำหรับผู้ใช้ในไทย รวมทั้งไมโครซอฟท์ยังสามารถเลือกปรับระดับราคาให้ต่ำลงได้ เพราะหนึ่ง ในความท้าทายของการทำธุรกิจใน Emerging Market อย่างประเทศไทย คือ ปัญหาการละเมิดลิขสิทธิ์ซอฟต์แวร์ ซึ่งในปัจจุบันอัตราการละเมิดลิขสิทธิ์ซอฟท์แวร์ในไทยคิดเป็นตัวเลข 76% 

      ผู้บริหารไมโครซอฟท์ระดับภูมิภาคเอเชีย แปซิฟิก เคยให้ความเห็นว่า “เหตุผลหลักที่ผู้คนใช้โปรแกรมผิดกฎหมาย ก็เพราะการจ่ายค่าลิขสิทธิ์แบบซื้อขาดหรือไม่มีวันหมดอายุนั้น (Perpetual License) ในราคาที่สูง ในทางกลับกัน สมมติเราบอกว่า จะเรียกเก็บค่าใช้งาน email เดือนละ 2 เหรียญต่อผู้ใช้งาน 1 คน นั่นเป็นสิ่งที่พวกเขารับได้ง่ายกว่าการจ่ายค่าลิขสิทธิ์แบบซื้อขาด”
เมื่อ Market Leader มองเห็นอุปสรรคที่ขัดขวางการเติบโต ข้อได้เปรียบประการหนึ่งที่พวกเขาเลือกลงมือทำได้ นั่นคือ การปรับ Business Model ให้เหมาะสมกับตลาด ในเคสของไมโครซอฟท์ ประเทศไทย พวกเราเลือกวางระดับราคาของผลิตภัณฑ์ให้ต่ำลง เน้นการขายรูปแบบแพ็กเกจ รวมทั้งมีการจัดแคมเปญการสื่อสารเพื่อให้ความรู้ในหมู่ผู้บริโภคอีกด้วย

      โดย ระดับราคาปกติสำหรับซอฟต์แวร์ลิขสิทธ์ของไมโครซอฟท์ ประเทศไทยจะอยู่ที่ราว 8,000 บาท แต่ระยะหลังๆ เริ่มมีการปรับระดับราคาลดลงอยู่ที่ 4,000 – 5,000 บาท นอกจากนั้น ยังมีการสร้างความคุ้มค่าให้กับโปรดักต์ เช่น การเปิดตัวซอฟต์แวร์ลิขสิทธิ์ที่พ่วงแอนตี้ไวรัสฟรี เป็นต้น สิ่งเหล่านี้ล้วนต้องการจูงใจผู้บริโภคให้หันมาใช้ซอฟต์แวร์แบบถูกลิขสิทธิ์
ความ ยืดหยุ่นในการปรับราคาให้เหมาะสม ทำให้เชื่อได้ว่าธุรกิจของไมโครซอฟท์จะยังคงทำกำไร เพราะข้อได้เปรียบของการเป็น Market Leader ตรงกับคำกล่าวของ Bill Gates ผู้ที่นำพาไมโครซอฟท์สู่ความสำเร็จเคยกล่าวไว้ว่า “ถ้าคุณครอบครองตลาดไว้ได้ นั่นหมายถึง ในที่สุดแล้ว คุณก็ครอบครองผลกำไรเอาไว้เช่นกัน” 

      ทั้งนี้ ไมโครซอฟท์ ประเทศไทยยังเลือกใช้โมเดลในการร่วมมือกับพาร์ทเนอร์ในภาคธุรกิจ Internet Café ที่มีชื่อโปรเจ็กต์ว่า “iCafe” เพื่อขายสินค้าลิขสิทธิ์ในราคาที่ต่ำกว่าท้องตลาดถึง 80% ให้กับ Internet Café ที่เข้าร่วมโครงการกว่า 8,000 แห่งจากทั้งหมด 15,000 แห่งทั่วประเทศ แม้ว่า iCafe อาจมิใช่โมเดลที่สร้างรายได้ให้กับไมโครซอฟท์มากนัก แต่เป็นการเน้นให้ผู้คนเข้าถึงเทคโนโลยีและสร้างประสบการณ์ใช้งานสินค้าถูก ลิขสิทธิ์มากกว่า

      ในแง่ของคู่ค้าทั่วประเทศ ยังมีการลงทุนเปิดสาขา Microsoft Experience Center ตามภูมิภาคต่างๆ ทั่วประเทศ เพื่อกระตุ้นให้เกิดการเข้าถึงและความเข้าใจในการใช้งานมากขึ้น นอกจากนั้น ไมโครซอฟท์ ประเทศไทย ยังสร้างพันธมิตรอย่างองค์กรในภาคการศึกษา โดยจับมือกับกระทรวงศึกษาธิการ เพื่อเปิดศูนย์คอมพิวเตอร์กว่า 2,000 แห่ง ผลักดันให้โรงเรียนอีก 3,000 แห่งในไทยหันมาใช้งาน Microsoft Multipoint ซึ่งเป็นตัวอย่างของการคิดโซลูชั่นมารองรับสภาพการใช้งานได้อย่างเหมาะสม

      อย่าง ไรก็ตาม ธุรกิจส่วนใหญ่ของไมโครซอฟท์นั้น ล้วนเกี่ยวเนื่องกับการขายซอฟต์แวร์ลิขสิทธิ์อย่างระบบปฏิบัติการวินโดวส์ และซอฟต์แวร์สำหรับสำนักงาน ซึ่งเป็นผลิตภัณฑ์ที่มีโอกาสขึ้นลงตามความผันผวนของตลาดคอมพิวเตอร์ส่วน บุคคล ขณะที่ข้อมูลจากบริษัทวิจัย การ์ทเนอร์ ระบุว่ามีเครื่องคอมพิวเตอร์กว่า 90% ทั่วโลก ยังคงทำงานด้วยระบบปฏิบัติการวินโดวส์ แต่จากข้อมูลล่าสุดพบว่า มีสมาร์ทโฟนไม่ถึง 3% เท่านั้นที่ใช้ซอฟต์แวร์ของไมโครซอฟท์

      นอกเหนือจาก ความท้าทายของการเผชิญหน้ากับซอฟท์แวร์ผิดกฎหมายในตลาดเติบโตเร็วในภูมิภาค เอเชีย แปซิฟิกแล้ว อีกหนึ่งความท้าทาย คือ การที่ Market Leader รายนี้จะต้องนำพละกำลังและข้อได้เปรียบทั้งหลายมาสร้างความสำเร็จอีกครั้ง ในยุคที่บริบทการสื่อสารเปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงด้วยสิ่งที่เรียกว่า อินเตอร์เน็ต

      แน่นอนว่า ผู้นำตลาดอย่างไมโครซอฟท์ย่อมตระเตรียมสรรพกำลังไว้เพื่อสู้ศึกในครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นยุทธศาสตร์การก้าวสู่โลกของ Cloud Computing อันเป็นแพลตฟอร์มที่จะตอบโจทย์ของผู้บริโภคและองค์กรในอนาคต หรือการต่อยอดหาช่องทางใหม่ๆ เพื่อสร้างรายได้จากการเติบโตอย่างพุ่งพรวดของตลาด Mobile Internet  เพราะชัยชนะที่แท้จริงของผู้นำ อยู่ที่การเอาชนะการแข่งขันแบบวิ่งผลัด มากกว่าที่จะชนะจากศึกสงครามเพียงแค่หนเดียว...

ได้เปรียบอย่างไร
1. Create Standard Platform
2. Adaptable Business Model
3. Speed to Market
4. Customer Intimacy (คนคุ้นเคยกับการใช้วินโดวส์มากกว่าระบบอื่น)

---

ref:http://www.brandage.com

เดอเบียร์ส

เดอเบียร์ส

      เดอเบียร์ส (อังกฤษ: De Beers) เป็นกลุ่มบริษัทภายในเครือ ตระกูลเดอเบียร์สและบริษัทที่ดำเนินธุรกิจ การสำรวจหาเพชร, การทำเหมืองเพชร, การค้าเพชร และการผลิตเพชรสำหรับการอุตสาหกรรม เดอเบียร์สทำธุรกิจทุกประเภทที่เกี่ยวกับการทำอุตสาหกรรมเหมืองเพชรที่รวม ทั้งการทำเหมืองเปิด และการทำเหมืองใต้ดิน เหมืองของเดอเบียร์สอยู่ในบอตสวานา, นามิเบีย, แอฟริกาใต้ และ แคนาดา

ประวัติของบริษัท

Cecil Rhodes

      เซซิล โรดส์ผู้ ก่อตั้งเดอเบียร์สเริ่มอาชีพด้วยการเช่าปัมพ์น้ำให้แก่ผู้ทำเหมืองระหว่าง การตื่นเพชรที่เริ่มขึ้นในปี ค.ศ. 1871 เมื่อมีผู้พบเพชรหนัก 83.5 กะรัตที่ในบริเวณที่ปัจจุบันคือคิมเบอร์ลีย์) ในแอฟริกาใต้ โรดส์ลงทุนจากผลกำไรที่ได้รับในการซื้อที่ดินจากเจ้าของเหมืองรายย่อย จนในที่สุดก็ขยายตัวเพิ่มขึ้นจนกลายเป็นบริษัทเหมืองอิสระ

      สหบริษัทเหมืองเดอเบียร์ส (De Beers Consolidated Mines) ได้รับการก่อตั้งขึ้นในปี ค.ศ. 1888 โดยการรวมบริษัทบาร์นีย์ บาร์นาโต and เซซิล โรดส์ ที่ทำให้กลายเป็นบริษัทเดียวที่เป็นเจ้าของเหมืองเพชรทั้งหมดในประเทศในขณะนั้น ในปี ค.ศ. 1889 โรดส์เจรจาต่อรองข้อตกลงทางแผนการกับบริษัท Diamond Syndicate ของลอนดอนที่ตกลงรับซื้อเพชรตามจำนวนและราคาที่ตกลงกันในสัญญา ซึ่งเป็นการควบคุมปริมาณผลิตผลและการรักษาราคา ความตกนี้เป็นวิถีการตกลงที่พิสูจน์ได้ว่าเป็นวิธีที่สร้างความสำเร็จให้แก่ เดอเบียร์สเป็นอันมาก - ตัวอย่างเช่นเมื่อราคาเพชรตกระหว่างปี ค.ศ. 1891 ถึงปี ค.ศ. 1892 เดอเบียร์สก็ยุติปริมาณการผลิตเพื่อรักษาระดับราคาให้คงตัวในปี ค.ศ.1896 โรดส์ผู้เกรงว่าระบบผูกขาดที่เพิ่งก่อตั้งขึ้นจะเป็นอันตรายต่อการทำลาย จึงประกาศต่อผู้ถือหุ้นว่า:

      "ความเสี่ยงอย่างเดียว ที่ปรากฏคือการพบเหมืองใหม่อย่างทันที ที่ทำให้มนุษย์หาวิธีอันปราศจากความยั้งคิดที่นำมาซึ่งความหายนะแก่เราทุกคน"


      ช่วงสงครามโบเออร์ครั้งที่สองเป็นช่วงที่ท้าทายต่อสถานภาพของเดอเบียร์ส คิมเบอร์ลีย์ถูกล้อมทัน ที่สงครามปะทุขึ้น ซึ่งเป็นอันตรายต่อเหมืองอันมีค่าของบริษัท โรดส์เองย้ายออกจากคิมเบอร์ลีย์ไปอยู่ในเมืองตั้งแต่เริ่มการล้อมเพื่อไป สร้างความกดดันทางการเมืองต่อรัฐบาลบริติชให้แบ่งกองทหารมาช่วยยุติการล้อม ที่คิมเบอร์ลีย์แทนที่จะสนองตามนโยบายทางยุทธวิธีทางการทหาร แม้ว่าจะไม่ตรงกับนโยบายการปฏิบัติของฝ่ายทหาร  โรดส์ใช้เงินทุนของบริษัทในสร้างเสริมระบบการป้องกันของตนเอง โดยการผลิตระเบิด สร้างระบบการป้องกัน สร้างรถไฟเกราะ และ ปืนชื่อ ปืนยาวเซซิล ในเวิร์คช็อพของบริษัท

      ในปี ค.ศ. 1902 ก็มีการพบเหมืองคัลลินัน (Premier Mine) ซึ่งเป็นเหมืองคู่แข่ง เจ้าของเหมืองคัลลินันไม่ยอมเข้าร่วมในเครือการค้าร่วมเดอเบียร์ส^[9] แต่หันไปขายให้กับผู้แทนการค้าเพชรอิสระสองคนชื่อเบอร์นาร์ดและเออร์เนสท์ อ็อพเพ็นไฮเมอร์ ที่เป็นผลทำให้เครือการค้าร่วมเดอเบียร์สอ่อนตัวลง^[10] ในที่สุดผลผลิตก็มีปริมาณเท่าเทียมกับผลผลิตของเครือการค้าร่วมเดอเบียร์สรวมกัน และยังพบเพชรเม็ดใหญ่ที่สุดตั้งแต่พบมา—เพชรคัลลินัน อ็อพเพ็นไฮเมอร์ได้รับการแต่งตั้งให้เป็นผู้แทนท้องถิ่นสำหรับผู้ค้าผู้มี อำนาจในลอนดอน และในที่สุดก็ได้เป็นนายกเทศมนตรีของคิมเบอร์ลีย์ภายในเวลาเพียง 10 ปี อ็อพเพ็นไฮเมอร์เข้าใจถึงกุญแจพื้นฐานของความสำเร็จของเดอเบียร์ส และได้กล่าวในปี ค.ศ. 1910 ว่า:

“

สามัญสำนึกเป็นเครื่องบอกว่าวิธีเดียวที่จะเพิ่มค่าของเพชรคือการทำให้เป็นของหายาก ซึ่งก็ทำได้โดยการลดปริมาณการผลิต

”

      แต่ในที่สุดในระหว่างสงครามโลกครั้งที่หนึ่งเหมืองคัลลินันก็ถูกกลืนเข้าเป็นส่วนหนึ่งของเดอเบียร์ส
เมื่อโรดส์เสียชีวิตในปี ค.ศ. 1902 เดอเบียร์สก็ควบคุมการผลิตเพชร 90% ของโลก เออร์เนสท์ อ็อพเพ็นไฮเมอร์กลายรับตำแหน่งเป็นประธานบริษัทต่อมาในปี ค.ศ. 1927 หลังจากที่ซื้อที่นั่งในคณะกรรมการบริหารในปีก่อนหน้านั้น

      อ็อพเพ็นไฮเมอร์มีความกังวลต่อการพบเพชรในปี ค.ศ. 1908 ในแอฟริกาตะวันตกเฉียงใต้ของเยอรมัน ว่าจะทำให้เกิดการเพิ่มผลผลิตที่ท่วมตลาดที่จะทำให้ราคาลดลง

การสิ้นสุดการผูกขาด

      เดอเบียร์สมีชื่อเสียงในด้านการการผูกขาดตลาด (monopolistic practices) มาตลอดคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยการใช้ความมีอิทธิพลในการบงการตลาดสากล  เดอเบียร์สใช้กลวิธีหลายอย่างในการควบคุมตลาด:
      ประการแรกคือการหว่านล้อมให้ผู้ผลิตอิสระเข้าร่วมในระบบการค้าผูกขาดโดยผู้ ขายผู้เดียว ถ้าไม่ยอมร่วมมือเดอเบียร์สก็จะปล่อยเพชรชนิดเดียวกับที่ผลิตโดยบริษัทที่ไม่ยอมเข้าร่วมให้ท่วมตลาด และประการสุดท้ายเดอเบียร์สจะซื้อและกักตุนเพชรที่ผลิตโดยบริษัทอื่นๆ เพื่อที่จะควบคุมราคาตลาดโดยการควบคุมอุปทาน

      หลังจากการเปลี่ยนแปลงของบริษัทระหว่างปลายคริสต์ศตวรรษที่ 20 มาจนถึงปัจจุบันทำให้วิธีการดำเนินการค้าของเดอเบียร์สเป็นที่ทราบกันอย่าง แพร่หลายมากขึ้น

      ในปี ค.ศ. 2000 ปัจจัยหลายอย่างที่เกิดขึ้นทำให้เดอเบียร์สต้องเปลี่ยนแปลงวิธีการดำเนินธุรกิจ ในคริสต์ทศวรรษ 1990 ก็เป็นที่เห็นได้ชัดว่าวิธีการดำเนินธุรกิจของเดอเบียร์สดังเช่นที่เคยทำมา เป็นวิธีที่ไม่อาจจะใช้ดำเนินการต่อไปได้ เดอเบียร์สไม่อาจจะทำธุรกิจในภูมิภาคหลายภูมิภาคที่มีความต้องการได้ นอกจากนั้นก็มีผู้ผลิตเพิ่มขึ้นในภูมิภาคต่างๆ เช่นในรัสเซีย, แคนาดา และออสเตรเลีย ที่ดำเนินการค้าอิสระจากกลุ่มเดอเบียร์ส ซึ่งก็เท่ากับเป็นการยุติระบบการผูกขาดของเดอเบียร์สไปโดยปริยาย

      นอกจากนั้นแล้วตลาดเพชรก็ยังมีแนวโน้มที่ต่ำลงเมื่อเทียบกับสินค้าฟุ่มเฟือยอื่นๆ พฤติกรรมของผู้บริโภคเปลี่ยนแปรไปในขณะที่อุตาหกรรมการค้าเพชรล่าต่อการตอบสนองความเปลี่ยนแปลงของตลาด เพื่อการแก้ปัญหาที่เกิดขึ้นต่อวงการอุตสาหกรรมเดอเบียร์สก็ดำเนินการตรวจสอบยุทธวิธีการค้ากับเบนส์และบริษัท ที่เป็นผลให้เดอเบียร์สต้องเปลี่ยนโครงสร้างทางธุรกิจ (business model) จากนโยบายควบคุมอุปทานของตลาด มาเป็นนโยบายการตอบสนองอุปสงค์ของ ตลาด ผลของความเปลี่ยนแปลงนโยบายทำให้เดอเบียร์สได้รับผลกำไรมากขึ้น และควบคุม 40% ของตลาด และเป็นกำไรที่สูงกว่าเมื่อคุม 80% ของตลาด

   
      ในปัจจุบันธุรกิจการขายเพชรแตกต่างจากเมื่อสิบปีก่อนเป็นอันมาก และเป็นธุรกิจที่ซับซ้อนและพัฒนาเปลี่ยนไปตามภูมิศาสตร์การเมืองของโลก ผู้มีบทบาทในการผลิตสำคัญในปัจจุบันคือประเทศต่างๆ ในแอฟริกา

---

ที่มา:http://th.wikipedia.org